Η άλλη θάλασσα

ce97-ceb1cc81cebbcebbceb7-ceb8ceb1cc81cebbceb1cf83cf83ceb1-ceb5cebecf89cc81cf86cf85cebbcebbcebf

_____________________________________

description

Άλλη μια ποιητική συλλογή που διάβασα το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου.
Αυτή τη φορά απ’ τις απέραντες θάλασσες και ωκεανούς του Νίκου Καββαδία στην άλλη θάλασσα της κύπριας ποιήτριας Μυρτώς Παπαχριστοφόρου.

εικόνες από Ελλάδα και Κύπρο
εικόνες από την Ελλάδα των αρχαίων χρόνων
εικόνες από την Κύπρο των μεσαιωνικών χρόνων

description

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στην ποίηση της Μυρτώς είναι ότι παρόλο που η ποίηση είναι σύγχρονη, γραμμένη μεταξύ Ιανουαρίου 2008 και Απριλίου 2016, δεν υπάρχει τίποτα το σύγχρονο και το μοντέρνο στις εικόνες που έβλεπες μέσα στα ποιήματά της.
Και αν υπήρχε, υπήρχε αμυδρά, σαν αναφορά, ή το καταλάβαινες από τα συμφραζόμενα.

Αρχαιοελληνικά μνημεία, μεσαιωνικά μνημεία, η θάλασσα η ίδια, η φύση και το μεγαλείο της, τα ζώα, τόποι που ξυπνούν μνήμες, νοσταλγία, ένα καράβι να φεύγει από Πειραιά αλλά χωρίς να σου λέει αν είναι ένα σύγχρονο φέριμποτ ή απλά ένα καράβι με κατάρτια.

Σε αυτά τα 24+1 ποιήματα βλέπουμε την εξέλιξη μιας ποιήτριας.
Και σε γραφή, αλλά και οπτικά (φόρμα).
Στην αρχή τα ποιήματα εκτείνονται σε μόνο μια σελίδα και κάποτε είναι και μόλις 3 γραμμές (Χαϊκού).
Προς το τέλος όμως ξεπερνούν τις 3 σελίδες.
Γεμάτα εικόνες από τη φύση, το παρελθόν. Γεμάτα αισθήματα αγάπης, έρωτα, θλίψης.

description

Και αν σαν ποίηση μ’ άρεσε στο επίπεδο των 4 αστεριών σαν βιβλίο μου άρεσε στο επίπεδο των 5 αστεριών με τις υπέροχες υδατογραφίες της Κατερίνας Ατταλίδου.

Άρα σύνολο 4,5 αστέρια. [Όσο πεζό κι αν ακούγεται αυτό.]

Δε θα πω άλλα, μόνο θα σας αφήσω με 2-3 αποσπάσματα από το ποίημα ερωτικό β’ που λειτουργεί ως επίμετρο της συλλογής.

description

Σε διασχίζω καθώς διασχίζω τις κοιλάδες και τα φαράγγια της γης μου
σοβαρή προσηλωμένη με μιαν ανάσα κρυφή
καθώς διασχίζω μιαν άμμο ξανθή, γιομάτη θυμάρι […]
[…]εσύ είσαι η λευκή πικροδάφνη κι ο δροσερός της άνεμος
που ξεχυμάει τα βράδια του Ιούλη στις γειτονιές της Λευκωσίας […]
[…] είσαι το φως το θριαμβικό του Νιόβρη, που ανασαίνει εορταστικό
μέσα στα πράγματα, δίχως να γνοιάζεται στιγμή για τους χειμώνες που
έρχονται
εσύ είσαι το παραθύρι το σκαφτό στο χαμηλό σπιτάκι της Κοντέας και μέσα στο ιερό του Άι-Γιάννη του Λαμπαδιστή
που το έπλασε ο αρχαίος μάστορας με αγάπη και μεράκι ακριβώς για να σου μοιάζει.

Βαθμολογία: 9/10

Advertisements

Μπλε Κομήτης #1

36297484

Όταν είδα ότι αυτό το τεύχος διατίθετο μόνο για Ελλάδα κι όχι (surprise – surprise) για Κύπρο έκλαιγα και οδυρόμουν.

Αλλά είχα την τύχη να μου το στείλει ένας πολύ καλός άνθρωπος και έτσι κατάφερα και το διάβασα και το απόλαυσα.

Αυτό είναι ουσιαστικά ένα περιοδικό για τα κόμικ, και μέσα υπάρχουν συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, διηγήματα και φυσικά κόμικ.

 

Αρκετά κόμικ με εξέπληξαν (όχι δυσάρεστα) όταν είδα ότι είναι NSFW. Ειδικά το Στο Παγκάκι Στη Γωνιά και ο Πολυμήχανος.

Το διήγημα Το Παιχνίδι τον Κατόπτρων το βρήκα αρκετά έξυπνο.

Αρκετά κόμικ μ’ άρεσαν και ως ιστορίες όπως η Παραλογή και τα Γυμνά Οστά, που και στα δύο υπάρχει το όνομα του Δημοσθένη Παπαμάρκου άλλοτε ως δημιουργού και άλλοτε ως πηγή έμπνευσης.

Και πλέον μετά απ’ αυτό, το βιβλίο του, Γκιακ, εκτοξεύτηκε ψηλά στη λίστα με τα προς ανάγνωση (TBR)

Ε να μην τα πολυλογώ μ’ άρεσε.

Επίσης χάρηκα που είδα ότι υπάρχει δυνατότητα συνδρομής σε πολύ λογική τιμή.

Αναμένω για το επόμενο.

Και όσοι δεν το διαβάσατε ακόμα, σπεύσατε !!

Βαθμολογία: 9/10

Νίκος Καββαδίας: Μαραμπού . Πούσι . Τραβέρσο

Επειδή οι τρεις ‘κριτικές’ μου είναι πάνω-κάτω ίδιες με μικρές διαφορές αποφάσισα να τις εντάξω όλες σε μία ενιαία κριτική για την ποίηση του Καββαδία που διάβασα (27/11/17)

333

Τώρα δηλαδή ένας Καββαδίας σηκώνει κριτική;
Και να θες δεν μπορείς.

Μια συλλογή ποίησης είναι σαν ένα πακέτο τσιγάρα
χωρίς επιπτώσεις στην υγεία
ανοίγεις ένα πακέτο τσιγάρα όταν χρειαστείς μια τζούρα νικοτίνης
ανοίγεις μια συλλογή ποίησης όταν χρειαστείς μια τζούρα λυρισμού
για να ξεφύγεις απ’ την πεζή ζωή σου

Έτσι εκτός από την πρώτη φορά που το βλέπω σαν μύηση, οι επόμενες φορές που ανοίγω ένα βιβλίο ποίησης είναι για εκείνην την τζούρα, εκείνο το ποίημα που θέλω ξανά να το διαβάσω.

_____________________________________________

Και το Μαραμπού του Καββαδία είχε πολλά τέτοια.

Όπως το ομότιτλο Μαραμπού,
το Ένα Μαχαίρι και το Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί
που τα ‘μαθα πρώτα ακούγοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να τα τραγουδά,
το Οι γάτες των φορτηγών,
το Ο πιλότος Νάγκελ, και για να σταματήσω εδώ
το Ένας δόκιμος στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου.

Και θα ολοκληρώσω με μια αγαπημένη στροφή:

Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το `καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου…

______________________________________________

Το Πούσι είναι η αγαπημένη μου απ’ τις τρεις
Θες ότι μελοποιήθηκαν περισσότερα ποιήματα, θες μ’ άρεσαν απλά περισσότερο, μπορεί και τα δύο.
Μικρότερο πακέτο, περισσότερες τζούρες όμως.

Όπως το ομότιτλο Πούσι,
το Kuro Siwo,
το Black and White,
το Θαλάσσια πανίς,
το Federico Garcia Lorca, και τέλος
το Σταυρός του Νότου.

Και φυσικά θα ολοκληρώσω ξανά με μια αγαπημένη στροφή:

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
– το καραβοφάναρο χαμένο –
κ’ έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

______________________________________________

Το Τραβέρσο εκδόθηκε τελευταίο και τελευταίο ανήκει στις προτιμήσεις μου.
Όχι ότι δεν μ’ άρεσε αλλά αρκετά ποιήματα ήταν κρυπτικά, εκτενή και έχανα κάπως το νόημα, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν ήταν γεμάτα εικόνες, κάτι που γινόταν και στις προηγούμενες του συλλογές.

Και έτσι και εδώ αγαπημένα ήταν:
το Γυναίκα,
το Fata Morgana,
το Παιδεία, από την ενότητα ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
τα οποία δεν κατάλαβα γιατί ήταν σε ξεχωριστή ενότητα και αν ήταν όντως τραγούδια του Φίλιππου Χατζόπουλου. Διαφωτίστε παρακαλώ…

Και φυσικά θα ολοκληρώσω με μια αγαπημένη στροφή (της οποίας οι εικόνες είναι σουρεαλιστικά υπέροχες):

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Βαθμολογία: 10/10

Σκιές: Ιστορίες Φρίκης

Τι βιβλίο κι αυτό!
12 ιστορίες φρίκης από μαιτρ του είδους όπως Λάβκραφτ (Κθούλου), Κλαρκ Άστον Σμιθ, Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ (Κόναν ο Βάρβαρος), Ρόμπερτ Μπλοκ (Ψυχώ) και πολλούς άλλους.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ιστορίες σε ερειπωμένα γοτθικά μοναστήρια με μακάβρια τσιμπούσια, ιστορίες με κατάρες σε ζούγκλες του Αμαζονίου, ιστορίες από τη μυθολογία του Κθούλου, ιστορίες φαντασμάτων, νεκρόφιλων, και πάρα πολλές άλλες.

Αυτό ήταν το πιο φτηνιάρικο (ως αντικείμενο) βιβλίο που διάβασα τον Οκτώβρη αλλά και το πιο αγαπημένο, ναι, ακόμη κι απ’ τους 2 Δράκουλες. (Παλουκωτή και Βαμπίρ)

Τώρα βγήκα στο κυνήγι για περισσότερες ιστορίες απ’ αυτούς τους παραμυθάδες φρίκης και τρόμου.

Επίσης στα μπόνους ήταν και η γενική εισαγωγή και ο σχολιασμός πριν από κάθε ιστορία του μεταφραστή Γιώργου Μπαλάνου που συνήθως τελείωνε κάπως έτσι:
Και τώρα διαβάστε το. Αν δεν φτάσετε μέχρι το τέλος, εγώ τουλάχιστο δεν θα σας κατηγορήσω
ή Αν έχετε αρχίσει να ανατριχιάζετε, όπως ελπίζω, σημαίνει ότι είστε έτοιμοι να διαβάσετε την ιστορία κλπ.

Συστήνεται για όλους τους λάτρεις τρόμου, αν και πιστεύω είναι εξαντλημένο, και το βρίσκετε μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία (απ’ ένα τέτοιο το πήρα), ή παζαράκια βιβλίου.

Βαθμολογία: 9/10

Στο ποτάμι του χρόνου: Η Πρώτη Κυπριακή Ανθολογία Λογοτεχνίας του Φανταστικού

Και μετά το (δυστυχώς) απογοητευτικό αμόνι πήρα αυτή την πρώτη ανθολογία κυπριακής λογοτεχνίας φανταστικού.
Και να πω την αλήθεια φοβόμουν κάπως, διότι στην Κύπρο επηρεαζόμαστε πολύ από Ελλάδα και στην λογοτεχνία, και φοβόμουν μην συναντήσω εδώ μέσα πολλά αμόνια που τραγουδούν ακαταλαβίστικα.

36321685

Αλλά ευτυχώς οι ιστορίες ήταν ιστορίες με συνοχή, αρχή και τέλος.
Εντάξει υπήρχαν αρκετές που είτε ήταν πολύ μικρές και μ’ άφηναν με όρεξη για κάτι που τελικά δεν έφαγα, είτε πολύ περίεργες που μ’ άφηναν με ένα αίσθημα WTF, είτε μ’ άφηναν με ένα αίσθημα !meh!Οι περισσότερες όμως ήταν απολαυστικά υπέροχες.

Και επειδή για μια συλλογή διηγημάτων είναι πιο δύσκολο να πεις τη γνώμη σου θα παραθέσω απλά ιστορίες που για μένα απλά ξεχώρισαν.

Γένεσις: Η συνθήκη αγάπης του Χρίστου Ρ. Τσιαήλη, όπου η γένεσις και οι λόγοι της εξιστορούνται από μια διαφορετική, εναλλακτική σκοπιά.

Ο πιττακοτζιέφαλος του Κώστα Παπαϊωάννου, το μοναδικό διήγημα στα κυπριακά που εξιστορεί την ιστορία ενός καταραμένου αγαλματιδίου που βρίσκει ένας βοσκός στην κυπριακή ύπαιθρο.

Ζούσε κάποτε μια γυναίκα που την έλεγαν Νοσταλγία της Δήμητρας Ευθυμίου, μια ιστορία που μας δείχνει ότι το να εύχεσαι να ξαναζήσεις στο παρελθόν σου μπορεί να εξελιχθεί και σε κατάρα.

Ο Εραστής της Ρήγαινας της Βαρβάρας Σεργίου, μια γκόθικ ιστορία τρόμου που θα την ήθελα διπλάσια και τριπλάσια, που διαδραματίζεται σε ένα από τα γοτθικά κάστρα του Πενταδακτύλου. Από τις αγαπημένες μου ιστορίες αν όχι η αγαπημένη.

Δρ. Θάνατος του Φοίβου Κυπριανού, που όπως και στην ατομική του συλλογή (Σκιές της νύχτας), γράφει για ανατριχιαστικά μακάβρια θέματα, και εδώ η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα αντικαρκινικό κέντρο που με την άφιξη ενός γιατρού οι θάνατοι αυξάνονται κατακόρυφα

Έφοδοι και ο Δαίμων της πορνείας του Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη, μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Κύπρο του 1359.

Και πολλές, πολλές άλλες.

Μια αρκετά καλή δουλειά που με άφησε με την επιθυμία και για μια συνέχεια, μια καθιέρωση τέτοιας ανθολογίας που λείπει από την λογοτεχνική σκηνή της Κύπρου.

Προσωπικά βαρέθηκα να διαβάζω μυθιστορήματα που επικεντρώνονται στα κορεσμένα πλέον θέματα της ΕΟΚΑς (1955-1959) και της Τουρκικής Εισβολής (1974), που πλέον έχουν γίνει σαν φαντάσματα αυτές οι δύο περίοδοι της κυπριακής ιστορίας και δεν αφήνουν την λογοτεχνία να ανοίξει τα φτερά της για αλλού.
Όπως έκαναν δηλαδή οι 17 συγγραφείς σ’ αυτό το βιβλίο.

Βαθμολογία: 8/10

Το αμόνι που τραγουδά

Στα τέλη Οκτωβρίου κλωθογύριζε στο μυαλό μου το εξής δίλημμα:
Να γράψω μια διθυραμβική κριτική για το πόσο μ’ άρεσε το βιβλίο, που στην ουσία είναι ψέμα;  ή να γράψω μια ειλικρινή κριτική για το πόσο μ’ απογοήτευσε το βιβλίο που στην ουσία αυτή είναι η αλήθεια.

30236085

Κι αποφάσισα να κάνω το δεύτερο:

Αυτό το βιβλίο το αγόρασα από το 4ο Cyprus Comic Con τον περασμένο Σεπτέμβρη και το αγόρασα από το συγγραφέα αυτοπροσώπως ο οποίος μου χάρισε και αφιέρωση, δίνοντας έτσι σ’ αυτό το βιβλίο περισσότερη αξία.

Ξεκίνησα με τις καλύτερες προθέσεις (να το πούμε) να μ’ αρέσει το βιβλίο.
Αρκετοί λένε ότι αυτό το βιβλίο απολαμβάνεται καλύτερα αν ακούς το συγγραφέα να το διαβάζει, κάτι που έκαναν οι επικοί ποιητές όπως ο Όμηρος και ο Ποιητής του Μπέογουλφ, όπως και οι Τρουβαδούροι στην μεσαιωνική Γαλλία, εξιστορούσαν δηλαδή προφορικά, και τα κεφάλαια αυτού του βιβλίου είναι περισσότερο σαν ραψωδίες παρά κεφάλαια.
Το βιβλίο είναι καλύτερα να το ακούς, λένε πολλοί.
Και λέω εγώ. Και τότε γιατί εκδόθηκε τυπωμένο σε χαρτί και όχι ηχογραφημένο σε κασέτα ή σιντί;

Άρα, ξαναλέω, αφού εγώ το διάβασα σε χαρτί, μπορώ να πω ότι δεν μ’ άρεσε.

Υπάρχουν βιβλία που είναι plot driven, δηλαδή βασίζονται στην πλοκή, στην ιστορία και στη δράση παρά στους χαρακτήρες και στη γλώσσα. Τα λεγόμενα popular ή genre fiction,
και υπάρχουν και βιβλία που είναι το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή βασίζονται στην ανάπτυξη χαρακτήρων και στη γλώσσα παρά στην πλοκή και τη δράση, τα λεγόμενα literary fiction.
Δυο κατηγορίες που απεχθάνομαι διότι δεν είμαι ένας δήθεν κουλτουριάρης που θα πει ότι το popular fiction η επιστημονική φαντασία, ο τρόμος , η δράση κλπ, είναι εύκολη λογοτεχνία.
Βλακείες.
Υπάρχει καλή και κακή λογοτεχνία, υπάρχει καλή popular fiction υπάρχει και κακή.
Το ίδιο συμβαίνει και για literary fiction.

Λοιπόν το βιβλίο αυτό ήταν περισσότερο βασισμένο στη γλώσσα παρά στην πλοκή (ημιανύπαρκτη) ή στους χαρακτήρες (σχεδόν ανύπαρκτοι)
Η γλώσσα ήταν ποιητική αλλά δε ξέρω κατά πόσο ήταν αυτό που λέμε βερμπαλισμοί.

Ένα παράδειγμα:
Ήταν εκεί που, βράδια το ένα απάνω στο άλλο, για χρόνια στοιβαγμένα ένα σωρό, γλυκά και πικρά σαν χαμόγελο και δάκρυ περγαμόντο, ανοίγαμε διάπλατα τα μάτια μας και βλέπαμε αλήθειες, ζωγραφισμένες ξεκάθαρα με όνειρα και φρίκες – κι ούτε μια θαμπή στιγμή.

Συνήθως σε ένα βιβλίο έχουμε αν όχι σε ένα κεφάλαιο, σε μια σελίδα, σε μια παράγραφο μια εικόνα – μια σκηνή. Εδώ όχι μόνο δεν είχαμε μια εικόνα σε ένα κεφάλαιο, όχι μόνο δεν είχαμε μια εικόνα σε μια παράγραφο, αλλά πολλές φορές είχαμε πολλές εικόνες σε μια φράση και κατέληγε έτσι μια σελίδα να έχει 20-30 διαφορετικές εικόνες, να χάνω εγώ τον μπούσουλά μου, να πηγαίνω πίσω να δω τι στο καλό θέλει να πει ο ποιητής, να παραμένω στο σκοτάδι, να συνεχίζω στο σκοτάδι, και ούτε φως στο τούνελ, ούτε Νικολούλη, ούτε τίποτα.

Μου πήρε μια βδομάδα να τελειώσω αυτό το βιβλίο των 180κάτι σελίδων.
Υπήρξαν μέρες που διάβαζα με το ζόρι 5-6 σελίδες, πολλές φορές ήμουν έτοιμος να το παρατήσω, αλλά ο ψυχαναγκασμός μου με ώθησε να το τελειώσω.

Μπορώ να πω ότι το δεύτερο μισό είχε κάπως περισσότερη συνοχή από το πρώτο αλλά πλέον διάβαζα απλά για να τελειώσω.

Περί τίνος πρόκειται;

Ένας παραμυθάς (αν θυμάμαι καλά, πέρασε και τόσος καιρός από τότε που το διάβασα) θέλει να βρει τον τρόπο να λέει ιστορίες όπως οι πρόγονοί του. Και βρίσκει τον τρόπο. Αυτά.

Ένιωσα ότι ξεγελάστηκα. Νόμιζα ότι θα διάβαζα μια ιστορία αλλά διάβασα πολλές: λαογραφία, ποίηση, τραγούδι, αφήγηση.
Δεν ξέρω αν ίσως σαν ανεξάρτητα διηγήματα να δούλευαν καλύτερα.
Ίσως αν άκουγα πρώτα τον συγγραφέα σε κανένα podcast να είχα άλλη γνώμη.
Αλλά πρόλαβα και τέλειωσα το βιβλίο στη γραπτή του μορφή, συγχύστηκα, απογοητεύτηκα, και έτσι δίνω 2 αστεράκια που μεταφράζονται εδώ στο γοοδρεαδς ως ήταν οκέι (it was ok).

Δε θα πω, δε σας το συστήνω αλλά, proceed with caution, διαβάστε το blurb στο οπισθόφυλλο, 5-6 σελίδες από την αρχή και μετά αγοράστε το.

Όμορφη ιδέα και συνταγή αλλά το γλύκισμα ξεφούσκωσε. Τι πήγε λάθος, ρωτήστε τον φούρναρη.

Βαθμολογία: 5/10

 

Σκιές της νύχτας

Πρώτη αγορά από το Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού, Κύπρος 2017

Σαδιστές, Φαντάσματα, δολοφόνοι, μάγισσες, λυκάνθρωποι, είναι μερικά από τα στοιχεία που απαντώνται σε αυτές τις 9 ιστορίες τρόμου και φαντασίας από τον Κύπριο συγγραφέα Φοίβο Κυπριανού.36321599

Μια Ελληνίδα φοιτήτρια που οι διακοπές της γίνονται εφιάλτης, μια Γιαπωνέζα μαθήτρια εγκλωβίζεται σε μια άλλη διάσταση, ένας Κύπριος κηπουρός επικοινωνεί με τον κάτω κόσμο, ένας Αμερικανός ντετέκτιβ προσπαθεί να εξιχνιάσει αποτρόπαια εγκλήματα και άλλοι πολλοί πρωταγωνιστές από όλες τις γωνιές του πλανήτη.

Οι ιστορίες:
Κάποιες υπήρξαν ενοχλητικές, κάποιες τρομακτικές, κάποιες ήταν σύντομες και με άφησαν με το αίσθημα του ανικανοποίητου, κάποιες απλά μ’ άρεσαν. Ένα ικανοποιητικά απολαυστικό πρωτόλειο έργο από τον Φοίβο Κυπριανού.

Η γραφή:
Και εδώ είναι που πρέπει να αναφέρω ότι η γραφή ήταν αρκετά καλή αλλά έχει αρκετά περιθώρια βελτίωσης. Μια γραφή που περιείχε κλισέ παρομοιώσεις και εξελίξεις, αλλά και που άφηνε να εννοηθεί ότι με τον καιρό η γραφή θα γίνει ακόμη καλύτερη.

Υπήρχαν αρκετά plot-twists στις ιστορίες, στοιχείο που μ’ αρέσει, αν και στο τέλος ήξερες ότι θα ερχόταν το απολάμβανες, όπως είναι όταν απολαμβάνεις μια ταινία τρόμου χωρίς να θέλεις να φτάσεις στο 3ο γκεστάλτ για να σ’ αρέσει.

Υπήρχαν όμως αρκετά ορθογραφικά και συντακτικά λάθη τα οποία ήταν περισσότερο ευθύνη του επιμελητή και διορθωτή του κειμένου. Καλό είναι στην επόμενη έκδοση αυτό να κοιταχτεί.

Ένα 7,8/10 θα βάλω, μιας και είναι η πρώτη συγγραφική προσπάθεια.