Βιβλιοπροκλήσεις a.k.a #bootags

Μιας και δεν χρωστάω άλλες κριτικές και η επόμενη θα έρθει ίσως αρχές Μαΐου, η οποία θα αφορά το τελευταίο βιβλίο στον κόσμο του Έραγκον αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό σήμερα. Ένα ταγκ. Βασικά 2 ταγκς σε ένα.

Πριν εκατομμύρια χρόνια, όταν ακόμη κυκλοφορούσαν τυραννόσαυροι και τρικεράτοπες στη γη η Ερατώ a.k.a One Broke Bookworm με έκανε ταγκ. Και αποφάσισα επιτέλους να το κάνω.
Επίσης για επιδόρπιο σας έχω και δεύτερο ταγκ που με έκανε η Σέβη a.k.a. My Secret Book όπου θα δείξω το όνομά μου σε βιβλία. Ευτυχώς που δε με λένε Χριστόφορο Παπαγεωργακόπουλο.

Λοιπόν ας ξεκινήσουμε με το πρώτο ταγκ το #booktag: Bookish Scenarios Tag όπου σε έξι ερωτήσεις απαντώ και σκέφτομαι διάφορα σενάρια:

Πρώτο Σενάριο:
Πρέπει να πετάξεις όλα σου τα βιβλία, εκτός από ένα για κάθε είδος. Ποια θα κρατήσεις;
Θα προτιμούσα να πετάξω τον εαυτό μου από τον έκτο παρά τα βιβλία μου αλλά ας υποθέσουμε ζω σε ισόγειο.
Ιστορικό: Οι Στυλοβάτες της Γης από τον Κεν Φόλετ. Καταπληκτικό πρώτο μέρος της τριλογίας (πλέον). Είναι σαν το Game of Thrones αλλά χωρίς φαντασία. Έχει μεσαιωνική πολιτική, βία, έρωτα, αδικίες, σε μεταφέρει κυριολεκτικά στον αφιλόξενο και επικίνδυνο μεσαίωνα.
Φαντασίας: Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών. Δεν νομίζω να περιμένατε κάτι άλλο;
Ρομαντικό: Δεν έχω άρα εδώ κλέβω και κρατάω άλλο ένα φαντασίας, Τη Μηχανή του Χρόνου από Χ. Τζ. Γουέλς.
Εφηβικό: Ο Χάρι Πότερ μετράει ως εφηβικό; Αν ναι, τότε αυτό.
Κλασσική Λογοτεχνία: Τζέιν Έιρ. Τα λόγια είναι περιττά (την ώρα που χωρίζουμεεε άσχετο).
Young Adult: Ο Έραγκον είναι ΥΑ; Είναι; Εντάξει τότε, Έραγκον, το τελευταίο ειδικά.
Κοινωνικό: Κοινωνικό εννοούμε;; Πολύ γενική κατηγορία αυτό βρε παιδιά. Εννοείτε σαπουνόπερα; Πάλι θα βάλω ό,τι να ‘ναι. Dickens at Christmas, αρκετές ιστορίες έχουν κάτι το κοινωνικό.
Θρίλερ: Η λέσχη Δουμάς είναι ουσιαστικά βιβλιοθρίλερ. Κυνηγοί μεταχειρισμένων, σπάνιων βιβλίων.
Σειρά: Ο Μαύρος Πύργος του Στίβεν Κινγκ που τα έχει όλα, Φαντασία, Επιστημονική Φαντασία, Δυστοπία, Ουέστερν, Τρόμο, Παραμύθι…

Δεύτερο σενάριο:
Είσαι στο βιβλιοπωλείο και ακούς μια μαμά που προσπαθεί να πείσει το παιδί της να αγοράζει κάποιο βιβλίο. Ποιο θα του πρότεινες;
Εξαρτάται τι παιδί είναι και τι γούστα έχει. Θα πρότεινα κανένα τρόμο. Στα παιδιά αρέσει. Ειδικά όταν ο πρωταγωνιστής είναι της ηλικίας τους. Κάτι του R. L. Stine βασικά αν και δυσεύρετα. Εναλλακτική λύση ο Χάρι Πότερ φυσικά.

Τρίτο Σενάριο:
Ποιο βιβλίο θα διάβαζες, αν δεν ήσουν καλά, για να σου φτιάξει τη διάθεση;
Το βιβλίο που διαβάζω αυτή τη στιγμή. Ουσιαστικά, ΟΛΑ τα βιβλία που διαβάζω μου φτιάχνουν τη διάθεση φτάνει να με τραβήξουν.

Τέταρτο Σενάριο:
Βρήκες μια χρονομηχανή και πας πίσω στο χρόνο. Ποιο βιβλίο είναι πιο πιθανό να βρεις τον εαυτό σου να διαβάζεις;
Αν βρω χρονομηχανή δε θα πάω για να διαβάσω, χελλόου! Θα πάω να διορθώσω λάθη του παρελθόντος. Θα έχω πολλά να διορθώσω, άρα πού καιρός για διάβασμα. Και αν βρω καιρό θα πάω σε διάφορες εποχές να δω πώς ζούσαν. Περσικοί Πόλεμοι ας πούμε. Βικτωριανή Αγγλία..

Πέμπτο Σενάριο:
Σου κάνουν έκπληξη ένα ταξίδι. Ποιο βιβλίο θα πάρεις μαζί σου;
Στα ταξίδια δε διαβάζω. Το είπα κι άλλες φορές. Θα πάω ταξίδι για να γνωρίσω καινούριους τόπους, κουλτούρες, γεύσεις, να βγάλω φωτογραφίες τοπία, αξιοθέατα, να χαθώ στις πόλεις που θα πάω. Διάβασμα κάνω και σπίτι μου.

Έκτο Σενάριο:
Γυρνάς σπίτι και σου έχουν κάνει διάρρηξη. Τρέχεις στην βιβλιοθήκη σου και την βλέπεις κατεστραμμένη. Ποιο βιβλίο δε θα ήθελες να σου έχουν πειράξει;
Όλα. Και ειδικά αυτά που αγόρασα καινούρια και είναι πιο ακριβά. Σκληρόδετα κυρίως


Λοιπόν! Τέλος! Να που έκανα το ταγκ τελικά μετά από 6 μήνες καθυστέρηση.

Επόμενο ταγκ είναι φωτογραφικό, και σύντομο. Στη φωτογραφία βλέπετε τα βιβλία με τα οποία έφτιαξα το όνομά μου ΚΥΡΙΑΚΟΣ
Κατάφερα βασικά να πιάσω κάθε γράμμα από την αρχή του τίτλου κι όχι από τη μέση κάτι που δεν είναι υποχρεωτικό αλλά ευχαριστεί τον ψυχαναγκασμό μου.. (εδώ γελάμε)

sketch-1524837788970.png

Λοιπόν, αυτά είχα για σήμερα φίλοι μου. Καλή Παρασκευή να έχετε και μη ξεχνάτε να γελάτε και να διαβάζετε, γιατί χανόμαστε.

Α, να μη ξεχάσω να ταγκάρω κάποιους στα ταγκ:
Στο ταγκ με τα έξι σενάρια ταγκάρω την Εβελίνα a.k.a. βιβλιαράκια
Στο ταγκ με τα αρχικά ταγκάρω την Αγάπη a.k.a. Agapi Reads

Advertisements

Oranges Are Not the Only Fruit

 

13183652Την άνοιξη του 2009 ξεκίνησα τη δεύτερη χρονιά μου στο πανεπιστήμιο, το πρώτο έτος που άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία. Το προηγούμενο έτος ήταν κυρίως άσχετα, γενικά μαθήματα όπως, κοινωνιολογία, ψυχολογία, φιλοσοφία, υπολογιστές, στατιστική κ.ο.κ.
Την άνοιξη του 2009, ως μέρος του μαθήματος Εισαγωγή στη  Μυθοπλασία διάβασα το πρώτο μου διήγημα στα Αγγλικά (The Cask of Amontillado από τον Edgar Alan Poe), την πρώτη μου νουβέλα στα Αγγλικά (The Metamorphosis by Franz Kafka) και το πρώτο μου μυθιστόρημα στα Αγγλικά (Oranges are not the only fruit της Jeanette Winterson)
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Winterson. Ένα μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία, μια ψευδο-αυτοβιογραφία όπου τα γεγονότα συνδυάζονται με τη μυθοπλασία. Ασχολείται με μια λεσβία κοπέλα που ζει σε μια φανατικά θρησκευτική κοινωνία σε μια προαστιακή πόλη στη βόρεια Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με αρχές της δεκαετίας του 1970.
Το 2009 δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω το όλο νόημα, την πνευματικότητα και την ομορφιά της γλώσσας που έχει αυτό το βιβλίο. Με μόνο ένα χρόνο εμπειρίας στην ανάγνωση των αγγλικών σε κάτι εκτός από άρθρα ή παιδικά βιβλία, ήταν δύσκολο να εκτιμήσω και να καταλάβω το μυθιστόρημα στην ολότητα του.
Τώρα, 9 χρόνια αργότερα, πιο ώριμος στα αγγλικά και στην ανάγνωση όλων των ειδών, των κατηγοριών, και μεγεθών των βιβλίων ήμουν αισιόδοξος και βέβαιος ότι αυτή τη φορά, η ανάγνωση των πορτοκαλιών θα ήταν επιτυχής και ήταν.
Το 2009, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να γελάει σε ορισμένα αποσπάσματα, ή να κατανοεί ορισμένες αναφορές στη λογοτεχνία (Jane Eyre, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων), την ιστορία (Pol Pot, McCarthy).
Μετά το 2009 έζησα λίγο καιρό στο Μάντσεστερ και η ατμόσφαιρα, τα τοπία, όλη η αίσθηση της προαστιακής ζωής στη Βόρεια Αγγλία ήταν πιο ζωντανή σε μένα και ήταν σαν να ήμουν εκεί.
Αυτό  είναι που κάνει το την ανάγνωση ενός βιβλίου μετά από σχεδόν 10 χρόνια πιο ενδιαφέρουσα. Το βιβλίο δεν αλλάζει αλλά ο αναγνώστης ναι, και η εμπειρία είναι εντελώς διαφορετική.
Ο λόγος που ξαναδιαβάσω αυτό το βιβλίο ήταν επειδή μια καλή φίλη έμαθε ότι αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο που διάβασα στα αγγλικά και αφού η Winterson είναι η αγαπημένη της συγγραφέας αποφασίσαμε να διαβάσουμε μαζί σαν συνανάγνωση.
Πιστεύω ότι το απολάμβανε πολύ περισσότερο από ό,τι εγώ, ακόμα και αυτή τη  δεύτερη φορά.
Το μυθιστόρημα με το χιούμορ του που μερικές φορές είναι γλυκό σαν μέλι και μερικές φορές πικρό σαν δηλητήριο είναι μια κριτική για τον παραλογισμό, την απανθρωπιά και την ανοησία της θρησκείας.

Μια κριτική για τις κοινωνικές κατασκευές που θέλουν έναν άντρα να ερωτεύεται μόνο μια γυναίκα και όχι έναν άντρα με έναν άντρα ή μια γυναίκα με μια γυναίκα.
Όταν η Jeanette (η πρωταγωνίστρια) ερωτεύεται ένα κορίτσι, οι υποκριτικές μάσκες των θρησκευτικών ατόμων πέφτουν και ένας πόλεμος ξεσπάει εναντίον της.
Εάν πιστεύετε ότι όλα αυτά ακούγονται ενδιαφέροντα και σας αρέσει η πειραματική μυθοπλασία σαν αυτή (ρεαλισμός διακεκομμένος από μερικά παραμύθια) τότε είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε.
Βαθμολογία: 8/10

Το δωμάτιο / The Room

Το δωμάτιο.
9978385Ένα βιβλίο που αγόρασα από παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου διότι μου το πρότεινε έμμεσα μια φίλη. Ένα βιβλίο με αφηγητή ένα παιδάκι πέντε μόλις χρόνων, που ο κόσμος του είναι όλος κι όλος ένα δωμάτιο 3 τετραγωνικών. Εκεί ζει με τη νεαρή μητέρα του.

 

Αυτά ήξερα όλα κι όλα πριν ξεκινήσω το βιβλίο, και πήγαινα έτσι, στα τυφλά, χωρίς να μάθω περισσότερα, που είναι και πιο ωραίο πολλές φορές, να μη ξέρεις τι θα συναντήσεις.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι η ζωή του μικρού Τζακ στο Δωμάτιο και πώς αντιλαμβάνεται τον μικροσκοπικό του κόσμο, και το δεύτερο μέρος είναι το μετά, η δύσκολη προσαρμογή στον έξω τον μεγάλο κόσμο.

Δε θα πω περισσότερα για να μη σας χαλάσω την εμπειρία αν τυχόν και δεν το διαβάσατε.

Το ενδιαφέρον σ’ αυτό το βιβλίο είναι στο πώς βλέπει το πεντάχρονο τον δικό μας κόσμο, τον βλέπουμε από μια άλλη, ιδιαίτερη οπτική γωνία, μια τεχνική που ονομάζεται defamiliarization (ανοικείωση) όπου γνωστά και οικεία αντικείμενα και έννοιες μας γίνονται ανοίκεια, άγνωστα και διαφορετικά.
π.χ. το ασημένιο πρόσωπο του θεού = φεγγάρι
ιατρικός πλανήτης = νοσοκομείο
ψηλό αόρατο κουτί = ντους  κ.λ.π.

Επίσης ενδιαφέρον είχε να δούμε πώς μπορεί να προσαρμοστεί ένα άτομο στο δικό μας κόσμο αφού πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του σε ένα δωμάτιο. Πόσο επηρεάστηκε η ανάπτυξή του, η αντίληψή του, η ικανότητα να αντιλαμβάνεται το χώρο γύρω του.
Είναι όμως και μια ιστορία αγάπης αλλιώτικη, μεταξύ μητέρας και παιδιού.  Μια ιστορία επιβίωσης σε μια ζούγκλα που ονομάζεται έξω κόσμος. Μια ιστορία εμπνευσμένη από δυστυχώς αληθινά γεγονότα.
Μια ιστορία που έγινε και ταινία το 2014 με την ηθοποιό που ενσάρκωνε τη Μαμά να κερδίζει το Όσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου.

Αν σας ενδιαφέρει μια τέτοια ιστορία σας συστήνω να το διαβάσετε.
Βαθμολογία 7,5/10

Για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του

to please his wife

Στις 4 Μαρτίου πήγα στην παλιά Λευκωσία όπου υπήρχε παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου διοργανωμένο από το Παλαιοβιβλιοπωλείο Ο Ταξιδευτής υπό τη φιλοξενία του Καφενείου Χαράτσι.

Ξοδεύοντας πάνω από μια ώρα κατέληξα να πάρω πέντε βιβλία. Το παλαιότερο ήταν αυτό. Μια πολύ παλιά ελληνική έκδοση με τρία διηγήματα του Τόμας Χάρντυ.

Βασικά δεν καιγόμουν να πάρω αυτά τα τρία άγνωστα σε πολλούς διηγήματα του Χάρντυ, αλλά ο λόγος που πήρα αυτό το βιβλίο είναι ότι το πήρα σαν συλλέκτης, ως αντικείμενο.

Εκδόθηκε από το Εκδοτικόν Βιβλιοπωλείον «Η Λογοτεχνία» στην Αθήνα το 1924 και διαβάστηκε το Μάρτη του 1925 (ένα χρόνο αργότερα) από την Κλεοπάτρα Γρ. Παπαδοπούλου στη Λεμεσό. (Μπορείτε να δείτε τη χειρόγραφη απόδειξη γι’ αυτό στο βίντεο στο τέλος της κριτικής)

Αυτό από μόνο του κάνει αυτό το βιβλίο και την ιστορία που κουβαλάει mind-blowing που λένε και στο χωριό μου.
Αυτό το βιβλίο εκδόθηκε στην Αθήνα, και διαβάστηκε από Λεμεσιανή Κύπρια (αριστοκράτισσα πιθανόν) όταν ο μεγάλος βικτωριανός συγγραφέας ήταν ακόμη εν ζωή! Πέθανε το 1928.

________________________________________________________

Τώρα όσο αφορά το κείμενο του βιβλίου είναι ο γνωστός Χάρντυ (απ’ όσο έχω ακούσει) Πεσιμιστικές ιστορίες, τραγικοί χαρακτήρες, νατουραλιστική περιγραφή του Ουέσεξ και υπέροχη ποιητική γραφή.
Το βιβλίο περιέχει τρία διηγήματα:

Το ομότιτλο, Για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του το οποίο μ’ άρεσε περισσότερο απ’ όλα. Είχε μια αίσθηση αλληγορίας με ηθικό δίδαγμα Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.
Μου θύμισε το παραμύθι του ψαρά και της γυναίκας του που δεν ευχαριστιόταν με τίποτα. Το τέλος πεσιμιστικό.

Οι άλλες δύο ιστορίες έχουν παρόμοια αίσθηση. Ο Μελαγχολικός Ουσάρος και Ο Βιολιτζής. Ανεκπλήρωτοι έρωτες. Διλήμματα.
Στον Βιολιτζή κάπως ψιλοβαρέθηκα γιατί δεν είχε κάτι να με τραβήξει.
Ξέχασα ήδη πώς τέλειωσε. Ενώ το τέλος του Ουσάρου τραγικό.

Νομίζω δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω πέραν της βαθμολογίας που είναι ένα οκτάρι.

Βαθμολογία: 8/10

 

 

 

The Woman In White/ Η Γυναίκα με τα άσπρα

Θυμάμαι ότι διάβασα τη γυναίκα με τα άσπρα το 2012 λίγες βδομάδες πριν την αποφοίτησή μου από το πανεπιστήμιο. Ήταν το μεγαλύτερο σε μήκος βιβλίο από συγγραφέα της Βικτωριανής εποχής που διάβασα, μέχρι εκείνη τη στιγμή.

9780007902217

Λίγους μήνες πριν μια φίλη μου μου είπε ότι το αγόρασε και της είπα ότι το διάβασα πριν 6 χρόνια, με παρακάλεσε να το διαβάσουμε μαζί και λόγω του ότι θυμάμαι ότι μ’ άρεσε και ήθελα να το θυμηθώ, και επίσης λόγω του ότι μια συνανάγνωση είναι πιο ζωντανή από την μοναχική ανάγνωση αποφάσισα, δειλά μεν, να το ξαναδιαβάσω παρόλο που ήταν 728 σελίδες.
Μέχρι να έρθει η Πρωταπριλιά και να το ξεκινήσουμε προστέθηκαν άλλα δυο κορίτσια. Και έτσι η συνανάγνωση από buddy read έγινε read-along (ομαδική).

Και έτσι δέκα μέρες μετά ολοκλήρωσα αυτό το βιβλίο που είχα βαθμολογήσει από την πρώτη ανάγνωση με 5 αστέρια. Και βγήκε δικαιωμένο. Ήταν με λίγα λόγια αριστούργημα.

Μπορεί να είναι Βικτωριανή Εποχή, η γλώσσα να είναι διαφορετική με λέξεις που τότε είχαν διαφορετικό νόημα:
society=παρέα
gay= εύθυμος
destroy= σκοτώνω
αλλά μπορώ να πω ότι οικειοποιήθηκα την αγγλική γλώσσα του 19ου αιώνα έτσι αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα.

Μπορεί να είναι Βικτωριανή Εποχή και να υπάρχει αφθονία περιγραφών (κάτι που ήταν συνηθισμένο από τους συγγραφείς τότε (βλέπετε τα μυθιστορήματα είχαν τη θέση της τηλεόρασης τότε και έπρεπε να είναι μεγάλα για να έχουν κάτι να απασχολούνται οι αναγνώστες) και που ίσως να ξενίζει άμαθους σημερινούς αναγνώστες), αλλά αυτό το βιβλίο είχε μυστήριο, αγωνία, χαρακτήρες με βάθος και όχι χάρτινους, ένα βιβλίο που άγγιζε τα όρια του θρίλερ και ένα χαρακτήρα που ήταν τόσο πολύπλοκος που παρόλο που ήταν μισητός θαύμασα το πώς χτίστηκε.

Εκτός από τον Fagin στο Oliver Twist του Ντίκενς δε συνάντησα άλλο βικτωριανό χαρακτήρα με τέτοιο βάθος.
Να ακούγεται φιλικός, να είναι προσιτός, αλλά πίσω του να υποβόσκει μια γκρίζα απειλή και μόνο στο τέλος να πέφτει το φιλικό προσωπείο και να εμφανίζεται το αληθινό πρόσωπο της κακίας.
«Σκέφτομαι να λερώσω το δωμάτιο αυτό τινάζοντας τα μυαλά σου στον αέρα»
Δε θυμάμαι ποτέ χαρακτήρα της τότε εποχής (φτιαγμένο από συγγραφέα της τότε εποχής) να μιλά με τέτοιο αμβλύ, απειλητικό τρόπο.
Κι αυτό μ’ άρεσε.
Δε θα πω ποιος χαρακτήρας είναι, για να μη χαλάσω την αναγνωστική απόλαυση, απλά θα πω ότι είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής που δεν είναι Εγγλέζος.

Η ιστορία μου θύμισε το Στο Παρά 5 του Καπουτζίδη.
Θα γελάσετε είμαι σίγουρος αλλά και εδώ είχαμε μια ομάδα καλών που προσπαθούσε να ξεσκεπάσει το σκάνδαλο, προσπαθούσαν να αθωώσουν άτομο/α που φυλακίστηκε/αν με δόλο, αδίκως, ούτως ώστε να καλυφθούν εγκλήματα.
Και ήταν με λίγα λόγια αδύναμοι καλοί απέναντι σε ισχυρούς κακούς.
Και η ανατριχίλα που ένιωθα σε σοβαρές σκηνές στο Παρά 5 υπήρχε και εδώ.

tumblr_n1b3xhqnxz1t7isr9o1_1280

Ο ατμοσφαιρικός πίνακας που κοσμεί το εξώφυλλο της έκδοσής μου «Figure in the Moonlight» by John Atkinson Grimshaw

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο των 728 σελίδων δεν βαρέθηκα, δεν κουράστηκα, δεν το έπαιρνα με το ζόρι μετά από διάλειμμα πράγμα που μεταφράζεται ως ένα απολαυστικό βιβλίο. Μη σας τρομάξει το μέγεθος, η ηλικία, ή ό,τι άλλο σας φοβίζει από ένα βικτωριανό βιβλίο (π.χ. γλαφυρές περιγραφές).
Πάρτε το και διαβάστε το. Θα με θυμηθείτε. Θα το απολαύσετε. Καλές αναγνώσεις!
Βαθμολογία: 9,5/10

The Girl on the Train

Το Κοριτσ(άκ)ι με τα σπίρτα, Το Κορίτσι που εξαφανίστηκε, το Κορίτσι του τρένου, Το κορίτσι που διψούσε για εκδίκηση, το Κορίτσι του Μάη.
Γέμισε ο τόπος κορίτσια που κατοικούν ως επί το πλείστον σε βιβλία θρίλερ/μυστηρίου/αστυνομικά. 21840310

Disclaimer: που βαριέμαι να το λέω κάθε φορά…
Στις τοπ10 αγαπημένες μου ταινίες υπάρχουν αρκετές που είναι θρίλερ/μυστηρίου/αστυνομικές όπως Basic Instinct, Seven, The Ninth Gate, κουλουπού.
Τις είδα άπειρες φορές. Απλά με τα βιβλία δεν το ‘χω.
Λόγω του ότι είναι άλλο μέσο, άλλο είδος τέχνης από τον κινηματογράφο, και προτιμώ κυρίως διαφορετικά πράγματα πιο literary fiction (κουλτουριάρικα).
Το αντίθετο γίνεται με τις ταινίες, παρόλο που προτιμώ κουλτουριάρικα βιβλία (μεταμοντερνισμός, πειραματική γραφή), ταινίες αυτού του είδους βαριέμαι.
Προτιμώ όπως είπα θρίλερ, μπουνίδι (Σβαρτσενέγκερ) κλπ.
Αυτός είμαι τι να κάνουμε, ας με αντέξετε.

Και μετά απ’ όλο αυτό το γκουμουτσοdisclaimer θα μιλήσω για το βιβλίο.
Παρόλο που ένιωσα ευχαρίστηση με το τέλος-κάθαρση, παρόλο που είχα αγωνία να μάθω τι στο καλό συμβαίνει με αποτέλεσμα να διαβάζω γρήγορα, και παρόλο που η γραφή είναι αρκετά καλή,
δεν συνδέθηκα με τους ήρωες, τους βρήκα όλους αξιολύπητους, αχώνευτους, εκνευριστικούς (άσχετα με το αν ήθελε ή όχι να τους φτιάξει έτσι η συγγραφέας εγώ τους βαρέθηκα)

Το τέλος-κάθαρση ήρθε με δύο μορφές. Πρώτο, η κύρια κάθαρση που δικαιώνει τους ήρωες, και δεύτερο η κάθαρση που ένιωσα τελειώνοντας αυτό το βιβλίο, το οποίο το πήρα βασικά μόνο και μόνο γιατί το βρήκα σε παζαράκι βιβλίου στην ιδανική τιμή των €2.50 με σκληρόδετο εξώφυλλο.
Το είδα ως ευκαιρία να μάθω προς τι όλος αυτός ο ντόρος.
Έμαθα. Ευχαριστήθηκα. Αλλά μέχρι εδώ. Επόμενο βιβλίο τέτοιου είδους το 2019.
Καλά διαβάσματα!
Βαθμολογία: 7/10

Μπρίσινγκρ

Σουβλίσαμε και τα αρνιά, τα φάγαμε, τα χωνέψαμε, τα χεσ… και σχεδόν πάει κι ο μισός Απρίλης και πλησιάζει στο τέλος του όπου και θα πάρω για τέταρτη και τελευταία φορά βιβλίο του Παολίνι και θα μάθω επιτέλους πώς τελειώνει η ιστορία που άφησα ατέλειωτη από το 2010 και δεν συνέχισα όταν πήρα το τέταρτο βιβλίο δώρο το 2014.12245450

Όπως και με το προηγούμενο εδώ υπάρχει ξανά βελτίωση στη γραφή και στην ιστορία, εμβαθύνεται περισσότερο το ιστορικό υπόβαθρο της Αλαγαισίας, οι ήρωες είναι πιο καλά σμιλευμένοι πλέον και η ιστορία έχει πάρει μια τελική και άγρια τροπή.

Ήταν αργό βιβλίο να πω την αλήθεια αλλά δεν με κούρασε. Μόνο τρία σημεία βρήκα βαρετά.
1) 10-14 σελίδες ανάλυσης και περιγραφής σπαθιών, πελέκων, ξιφών, σπαθῶν κι εγώ παθών σε όλη αυτή την περιγραφή
2) 10-14 σελίδες ανάλυσης και περιγραφής της πολιτικής και οργανωτικής ιστορίας των νάνων, λες και παρακολουθούσα ντιπέιτ υποψηφίων βουλευτών. δε χόρρορ!
3) 10-14 σελίδες ανάλυσης και περιγραφής της τέχνης της ξιφοποιίας με αποτέλεσμα να μπορώ πλέον μόνος μου να φτιάξω μια σπάθα διακοσμημένη με στριφογυριστούς δράκους  στη λαβή.

Σε λίγες μέρες θα ξαναμπώ στον κόσμο του Έραγκον για μια τελευταία φορά, μέχρι τότε: Είθε τα ξίφη σας και τα μυαλά σας να παραμείνουν κοφτερά.

Βαθμολογία: 8/10

Υστερόγραφο: Το 1ο βιβλίο πήρε ένα 6/10, το δεύτερο ένα 7/10, το τρίτο ένα 8/10, για να δούμε το τέταρτο πόσα θα πάρει.