Confiteor

30043676γράφω κριτική;
κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε
θυμάμαι πριν ένα δύο χρόνια το σούσουρο που υπήρχε για αυτό το βιβλίο
5 αστέρια ο ένας 5 αστέρια η άλλη έλεγα κι εγώ πάλι πέσαμε σε υπερεκτιμημένη φούσκα
και να που πέρσι τον Δεκέμβρη μια πολύ καλή μου φίλη μου έστειλε αυτό το βιβλίο ως δώρο Χριστουγέννων και το είχα στο ράφι αρκετούς μήνες
μέχρι που μια άλλη καλή μου φίλη (γουι αρ λίτζιον) αποφάσισε να το διαβάσει μαζί μου
φοβόμασταν μην ήταν μάπα το καρπούζι, σποριάρικο το κολοκύθι κουλουπού κουλουπού
όμως από τις πρώτες σελίδες αποδειχθήκαμε (ευτυχώς) λανθασμένοι
πλοκή που σε ταξίδευε ιστορία που δε σε κούραζε
από τις πρώτες σελίδες ένιωθες και λυπόσουν τον πρωταγωνιστή
μια γραφή πηχτή σαν υποβρύχιο μαστίχα και εξίσου γλυκιά
από πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε δευτεροπρόσωπη και από δευτεροπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη
από την ιερά εξέταση στο Άουσβιτς και από το Άουσβιτς στην Βαρκελώνη του Φράνκο
και όλα αυτά σε μια αράδα
και όμως δεν συγχύστηκα δεν κουράστηκα δεν απηύδησα
απόλαυσα ταξίδεψα θύμωσα και όταν έκλεισα το βιβλίο είπα και τώρα τι;
ένα βιβλίο που μιλάει για την κακία και το μίσος που υπήρχε και υπάρχει στον κόσμο
ένα βιβλίο που μιλάει για την ιστορία της Ευρώπης
ένα βιβλίο που μιλάει για την ιστορία ενός βιολιού που συνδέεται με την ιστορία της Ευρώπης και το μίσος που την περιβάλλει
ένα βιβλίο που μιλάει για την μνήμη την αγάπη το Αλτσχάιμερ τον έρωτα την τέχνη την ιστορία τον Θεό τους ναζί τους ιεροεξεταστές τους μουσικούς τους παπάδες τον Αντριά την αγάπη ξανά.
ένα βιβλίο που απόλαυσα με μια καλή μου φίλη στα μέσα Μαΐου
ένα βιβλίο που βεβαίως θα ξαναδιάβαζα
και να απολαύσω ξανά την γραφή του Καμπρέ
το ομολογώ θα το ξαναδιάβαζα
καλά διαβάσματα
και να θυμάστε μίας κριτικής μύριες έπονται

Βαθμολογία: 9/10

Advertisements

Το Ναυπηγείο

39403650Αυτό το βιβλίο το πήρα (σχεδόν) αποκλειστικά για το ότι ο συγγραφέας είναι από την Ουρουγουάη.
Και μιας και ένας κύριος στόχος μου είναι να διαβάσω τουλάχιστον ένα συγγραφέα/μυθιστόρημα από κάθε χώρα, άρπαξα αυτό το βιβλίο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κάτι τέτοιες αυθόρμητες αγορές είναι ριψοκίνδυνες διότι δεν ξέρεις αν θα  σ’ αρέσει το βιβλίο.
Άλλες φορές βγαίνεις κερδισμένος, άλλες φορές (όπως αυτή) όχι και τόσο.

Το Ναυπηγείο (όχι του Σκαραμαγκά με το ματσακόνι αλλά) του Χουάν Κάρλος Ονέτι είναι ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα, με νουάρ ατμόσφαιρα οπού συνέχεια βρέχει.
Η βροχερή ατμόσφαιρα μου θύμισε κάπως το Se7en με τον Μπραντ Πιτ και τον Μόργκαν Φρίμαν.
Ένα μυθιστόρημα όπου κυριαρχεί παντού το αίσθημα του ξεπεσμού, της αποτυχίας, της παρακμής, και της ερήμωσης

Ο αυτοεξόριστος Λάρσεν επιστρέφει στη φανταστική πόλη της Ουρουγουάης Σάντα Μαρία μετά από πέντε χρόνια και αναλαμβάνει τη διεύθυνση ενός ερειπωμένου ναυπηγείου ενώ ταυτόχρονα φλερτάρει με την μισότρελη κόρη του ιδιοκτήτη.

Ένα ναυπηγείο του οποίου οι υπάλληλοι απαρτίζονται από τον Γενικό Διευθυντή τον Οικονομικό Διευθυντή και τον Διευθυντή Τεχνικού Τομέα. Δηλαδή το ναυπηγείο απαρτίζεται όλο κι όλο από 3 διευθυντές.
Κανένας υπάλληλος δε φάνηκε σ’ όλη την ιστορία. Μόνο κάτι αρουραίοι στις αποθήκες.

Και ό,τι εργασίες έκανε ο Λάρσεν ήταν φαύλος κύκλος, δεν έβγαζαν πουθενά.
Ούτε κέρδη, ούτε ζημιά, καμία οικονομική κίνηση. Νέκρα.

Η ατμόσφαιρα του βιβλίου μ’ άρεσε πολύ. Νουάρ, γκρίζα, με μούχρωμα, μουντή, ζοφερή, βροχερή.
Στην αρχή συγχύστηκα διότι ήταν Ιούνης και έκανε κρύο και βροχερό καιρό.
Μετά συνειδητοποίησα ότι στην Ουρουγουάη, όπως και στην Αργεντινή, στη Χιλή, σ’ ένα μικρό μέρος της Βραζιλίας, στην Παραγουάη, στην Νότιο Αφρική, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία, ο χειμώνας είναι αντίθετος: Ιούνιο-Ιούλιο-Αύγουστο αντί Δεκέμβριο-Ιανουάριο-Φεβρουάριο.

Πέρα όμως από την νουάρ και υγρή ατμόσφαιρα η γραφή αλλά κυρίως οι χαρακτήρες μου φάνηκαν πιο ξεροί κι από κυπριακό χωράφι τον Ιούλη, πιο ξεροί κι απ’ της γριάς το…. πιθάρι.
Δεν ένιωσα να συνδέομαι με κανένα, δεν με ένοιαξε που αποτύγχαναν σε ο,τι έκαναν, ήμουν συνεχώς αποστασιοποιημένος, και διάβαζα απλά για να φτάσω στο τέλος το όποιο ήταν πιο τελεσίδικο κι από ταφόπλακα κυπαρισσιά .

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι ο Ονέτι δεν είναι ένας μεγάλος και σημαντικός Λατινοαμερικανός συγγραφέας. Απλά η αναγνωστική μου εμπειρία μ’ αυτό του το έργο μ’ άφησε σαν ένα τυπικό Ιούνη στην Ουρουγουάη:
«Στις πέντε το απόγευμα παρά την κακοκαιρία ακόμα θα ήταν μέρα στη Σάντα Μαρία […] [θα] βάδιζε πάνω στο λασπωμένο δρόμο κόντρα στον άνεμο […] χαμογελώντας […] στο γκρίζο και ταραγμένο σούρουπο.» σελ. 98-99

Ναι μεν έγραψε υπαρξιακό μυθιστόρημα πριν τον Καμύ και τον Ξένο, ναι μεν δημιούργησε φανταστική πόλη στην Λατινική Αμερική πριν τον Γκαρσία Μάρκες και το Μακόντο, αλλά εμένα δεν με κέρδισε.

Βαθμολογία: 7/10

 

Ντέμιαν / Demian

Ήθελα πολύ να μ’ αρέσει αυτό το βιβλίο αλλά δυστυχώς δεν…
Μόνο που η βαθμολογία του είναι στο 4,14 έπρεπε να λειτουργούσε σαν προειδοποίηση, διότι 4,14 ίσον με πολλά κεράσια κι εγώ έπρεπε να κρατώ μικρό καλάθι, αλλά κρατούσα κοφίνι. Και η σοδειά απ’ τον Ντέμιαν για μένα ήταν φτωχιά. maxresdefault

Τα δύο πρώτα κεφάλαια (Δύο Κόσμοι, Κάιν) μ’ άρεσαν αρκετά. Βλέπουμε ένα παιδί δέκα-έντεκα χρονών να λέει ψέματα πως έκλεψε για να φανεί άξιος στα μάτια των μεγαλύτερων συμμαθητών του αλλά αυτό θα στραφεί μπούμερανγκ εναντίον του και θα πέσει θύμα εκβιασμών. Τον λυτρώνει με μυστηριώδη τρόπο ο ακόμη πιο μυστηριώδης συμμαθητής του Ντέμιαν.
Η λύτρωσή μου από το μαρτύριό μου πραγματοποιήθηκε μ’ έναν εντελώς αναπάντεχο τρόπο και ταυτόχρονα κάτι καινούργιο μπήκε στη ζωή μου που ακόμα και σήμερα μ’ επηρεάζει βαθιά

Απ’ εδώ ξεκινά η ψύχωσή του με τον Ντέμιαν, την Βεατρίκη, τον θεο/ήρωα/μάγο/ό,τι ήταν τέλος πάντων Αβραξάς. Στα κεφάλαια δηλαδή που ακολούθησαν υπήρξε ένα τέλμα αναγνωστικής απόλαυσης το οποίο έγινε βορβορώδης βάλτος στο κεφάλαιο η Πάλη του Ιακώβ. Πήγε να βελτιωθεί στα δύο τελευταία κεφάλαια (Εύα και Η Αρχή του Τέλους) αλλά όχι όσο θα ήθελα για να βελτιωθεί ως ευχάριστο ανάγνωσμα στο σύνολό του.

Το βιβλίο αυτό λέγεται ότι έγινε το ευαγγέλιο της γερμανικής νεολαίας μετά το 1919 (χρονιά δηλαδή που εκδόθηκε)
Τώρα 100 χρόνια μετά κάπως άρχισε να χάνει την δύναμή του. Για μένα μιλάμε πάντα.

Διάσπαρτα στο βιβλίο ήταν στοιχεία που με βρίσκουν παντελώς αδιάφορο όπως μυστικισμός, υπερφυσικό, θεοί εναντίον δαιμόνων, ψυχή – σύμπαν, άρχισε δηλαδή να μυρίζει ή μάλλον να βρωμάει Κοέλιο το όλο πράγμα. Ειδικά όταν άρχισε να αναφέρει τα περί σύμπαντος μέσα μας και το πουλί μες στο αυγό.

Αποφθέγματα τέτοιου τύπου τα βρίσκω άδειες μεγαλοστομίες
Το πουλί βγαίνει από το αυγό παλεύοντας. Το αυγό είναι ο κόσμος. Αυτός που θέλει να γεννηθεί πρέπει να καταστρέψη τον κόσμο
Όμορφα λόγια, αλλά σαν ένα αγγείο, μια πλημοχόη, χωρίς χρήση πια, αντίκες.

Για αρκετούς αυτό το βιβλίο είναι αγαπημένο και το σέβομαι.
Για μένα αυτό το βιβλίο ήταν Γολγοθάς, ένα Βουνό Σισύφου, μια έρημος συναισθημάτων, μια ξηρασία λογοτεχνικής τέρψης. Και ελπίζω να το σεβαστείτε.

Δε θα πω τα γνωστά Το διάβασα λάθος στιγμή Δεν είχα προετοιμαστεί σωστά και λοιπά.
Το έχω δει πάμπολλες φορές με βιβλία που με απογοήτευσαν και διαβάζοντάς τα για δεύτερη (Η Καρδιά του Σκότους), ή ακόμα και τρίτη φορά (Το Στρίψιμο της Βίδας) να μην αλλάξει κάτι.

Φυσικά μ’ άρεσε η γραφή του Χέσσε και θα τον δοκιμάσω άλλη μια φορά, με το Σίνταρτα ίσως.
Δίνω 3εις ευκαιρίες σε κάθε συγγραφέα. Στην τρίτη καίγονται. Ελπίζω στην επόμενη φορά ο Χέσσε να μη με Χέσσει όπως ο Χένρι Τζέιμς

Αυτονόητος φυσικά ο τρόπος γραφής του Χέσσε σε Έσσε στα ελληνικά. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Έτσι βαθμολογώντας κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά βγάζω μέσο όρο
5+4+3+3+3+2+3+3=26/8=3,25

Βαθμολογία: 6,5/10

Το τέλος της αιωνιότητας

Μια πολύ καλή μου φίλη μου έστειλε αυτό το βιβλίο το οποίο είναι δίγλωσση έκδοση των ποιημάτων της Σέρβας ποιήτριας Στανίσλαβα Γκαβρίλοβιτς με το πρωτότυπο σέρβικο κείμενο στα αριστερά και την ελληνική μετάφραση του Παναγιώτη Ασημόπουλου στα δεξιά. 38504776

Μόνο το βιογραφικό σημείωμα της ποιήτριας να διαβάσει κάποιος καταλαβαίνει πόσο πολύπλοκη είναι η πολιτι(στι)κή ιστορία της Πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Η Στανίσλαβα Γκαβρίλοβιτς γεννήθηκε το 1976 στο Σίσακ της Κροατίας, ζει και εργάζεται στην Μπάνια Λούκα της Βοσνίας Ερζεγοβίνης και γράφει την ποίησή της στα Σερβικά. Όλα αυτά μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα ήταν μία χώρα, μία γλώσσα. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τα πέντε κράτη που δημιουργήθηκαν οδηγήθηκαν σε πόλεμο μεταξύ τους.

Μέσα σε αυτόν τον απαίσιο πόλεμο μεγάλωσε και ενηλικιώθηκε η ποιήτρια.
Χρησιμοποιώντας έναν βαρύ τίτλο «Το τέλος της αιωνιότητας» μιλάει για πράγματα απλά, καθημερινά, τρυφερά, ταπεινά· τη φύση, την πίστη, τα ερείπια της ψυχής και του κόσμου, τη διαμαρτυρία ενάντια στον πόλεμο και στη μισαλλοδοξία.

214 σελίδες ποίηση. 107 στα σερβικά + 107 στα ελληνικά. Όπως και να το δεις πολλές είναι και σίγουρα πολλά ποιήματα, τα ξεχνάς. Όλα σχεδόν μια σελίδα όχι παραπάνω, άρα 100 σχεδόν ποιήματα δύσκολα να τα θυμάσαι.
Αλλά μου έμεινε μια γενική αίσθηση, μια γενική γεύση που μου βγαίνει με την εξής εικόνα.

Μια κοπέλα στη μέση του πουθενά,
στο βάθος σημύδες να χορεύουν και να αναστενάζουν στον άνεμο.
Πουλιά να πετάνε ψηλά στον γαλανό, καθαρό μα κρύο ουρανό.
Η κοπέλα τα κοιτάζει και σκέφτεται το γκρίζο παρελθόν της.
Βλέπει ερείπια στα δεξιά της με ξεχαρβαλωμένες πόρτες.
Μέσα τους να βγαίνει φως,
Του μέλλοντος, του παραδείσου…
Λουλούδια παντού, μπλε και μωβ να σπάζουν το γκρίζο γύρω της.
Να ακούει κραυγές, να θέλει να κλάψει, να θέλει να γελάσει,
Και στο τέλος να ελπίζει.

Αυτή είναι η συνολική εικόνα που έχω ως αποτέλεσμα αυτής της δεκαπενθήμερης ανάγνωσης των ποιημάτων της Στανίσλαβα Γκαβρίλοβιτς, και μ’ αυτή την εικόνα θα τελειώσω.

Βαθμολογία: 7/10

Θάνατος στη Βενετία

Όπως έγινε και με τον Φίλιπ Ροθ έτσι και ο Τόμας Μαν, μου συστήθηκε ως συγγραφέας με κάτι μικρό, με μια νουβέλα.
Ο Φίλιπ Ροθ με Το βυζί και ο Τόμας Μαν με τον Θάνατο στη Βενετία.
Και τα δυο από τις εκδόσεις γράμματα.

11724760

Μια νουβέλα των κάτι παραπάνω από 100 σελίδων η οποία μου αποκάλυψε πόσο όμορφη γραφή έχει ο Τόμας Μαν και συνάμα πόσο απαιτητική.
Πλοκή δεν υπάρχει, αρκετή, αλλά αυτό που παίζει σημασία δεν είναι η πλοκή αλλά η γλώσσα, ο έρωτας, το πάθος, η εμμονή, και τέλος ο θάνατος.

Ένας μεσήλικας Γερμανός διάσημος συγγραφέας πάει διακοπές στην Βενετία. Εκεί θα δει το υπέρτατο κάλλος όπως λέει και το οπισθόφυλλο, στην ύπαρξη του Τάτζιο, ενός δεκατετράχρονου αγοριού από την Πολωνία.
Αγνοεί την απειλή για επιδημία χολέρας με σκοπό να θυσιάσει τη ζωή και την αξιοπρέπειά του για χάρη της ομορφιάς και του έρωτα.

Ένας έρωτας απαγορευμένος, αλλά πλατωνικός.
Ενώ στη Λολίτα του Ναμπόκοφ ο ενήλικας με την εμμονή έρχεται σε επαφή με το αντικείμενο του πόθου του, και όταν λέμε επαφή εννοούμε και κοινωνική, και σεξουαλική, εδώ όχι μόνο δεν αγγίζονται, αλλά ούτε καν ανταλλάζουν κουβέντα.
2-3 κλεφτές ματιές όλες κι όλες.

Ο όμορφος Τάτζιο – Ο μεσόκοπος Άσενμπαχ.

Και στο κάτω-κάτω της γραφής τι είναι η ομορφιά; Κάτι εφήμερο.
Και αν είναι κάτι εφήμερο γιατί από καταβολής κόσμου οι πάντες και τα πάντα θυσιάζονταν γι’ αυτή;

Αναγνώστη αυτής της κριτικής περιμένεις απάντηση τώρα; Από μένα; Πού να ξέρω εγώ;

Αυτό το βιβλίο είχε άφθονες αναφορές στο Συμπόσιο και τον Φαίδρο ή Περί Έρωτος του Πλάτωνα.
Από αρχαία ελληνική γραμματεία δεν ξέρω περισσότερα απ’ όσα η Ζουμπουλία Αμπατζίδου (το γένος Καραγκιόζη), άρα ‘έχασα’ πολλές από τις αναφορές αυτές. Αναφορές περί έρωτα, και τι είναι.
Και φυσικά αυτό το βιβλίο έρχεται σε διάλογο με τα δύο αυτά έργα του Πλάτωνα. Αυτοί να διαλογίζονται και ‘γω να τους κοιτάω σαν Βούδας. Ακριβώς όπως εκείνον που είχε η Μαριλένα Δορκοφίκη, η συμπεθέρα της Ζουμπουλίας.

Άρα με όσα κατάφερα να ‘πιάσω’, ήρθα στο συμπέρασμα ότι αυτό το βιβλίο ήταν ωραίο, που όμως με απαιτητική γραφή, που πρέπει να ξαναδιαβαστεί αφότου εντρυφήσω στον Πλάτωνα πρώτα (σαν τα μούτρα μου θα τα κάνω προβλέπω). Και ότι αυτός ήταν ο πρώτος μου Μαν αλλά όχι ο τελευταίος. Ίσως συνεχίσω με τους Αδερφούς του Ιωσήφ αντί με Μαγικό Βουνό, διότι μόνο κι από τον τίτλο εγώ θα είμαι πότε Βούδας πότε Κούδας.

Βαθμολογία: 8/10

The Master and Margarita

29779249Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα
όπως είναι και ο ελληνικός του τίτλος ήταν το βάφτισμα του πυρός για μένα στη ρωσική μυθιστοριογραφία.
Και όντως ήταν με πυρ που βαπτίστηκα, ένα πυρ με πύρινες γλώσσες να καίνε, τα ρωσικά ονόματα, για τα οποία θα μιλήσω παρακάτω.

Μετά από τις αποτυχημένες μου προσπάθειες να ξαναδιαβάσω (για 2η ή και 3η φορά) [κλασικά] βιβλία που δεν μ’ άρεσαν όπως,
Το στρίψιμο της βίδαςΤ’ απομεινάρια μιας μέρας, Ο εραστής, και (τ)Η(ν) καρδιά του σκότους, συνεχίζοντας όμως να έχω την ίδια αρνητικού πρόσημου γνώμη, αποφάσισα πως όταν ένα βιβλίο δεν μ’ αρέσει, σημαίνει ότι απλά δεν μ’ άρεσε.

Εκφράσεις όπως Το διάβασα σε λάθος στιγμή, αν ήμουν μικρότερος ίσως να μ’ άρεσε, δεν έπιασα το νόημα όπως πολλοί είναι δικαιολογίες των γλουτιαίων περιοχών.
Όταν ένα βιβλίο δεν σ’ αρέσει σημαίνει δεν σ’ άρεσε. Φτάνει πια να δικαιολογούμαστε όταν νιώθουμε ότι είμαστε στην μειοψηφία αφού απογοητευτούμε με ένα βιβλίο. Κανένας δεν είναι ίδιος, και κανένας δεν έχει τις ίδιες αναγνωστικές προτιμήσεις

Κάπως σας έχω προϊδεάσει για το τι θα πω παρακάτω.
Το βιβλίο αυτό χαρακτηρίζεται ως ένα αριστουργηματικό βιβλίο που σατιρίζει την Σοβιετική Ένωση εν καιρώ Στάλιν. . .
Πέρα από το ότι συνεχώς οι χαρακτήρες (ιδιαίτερα αυτοί που δεν έμοιαζαν Ρώσοι) έπρεπε να δείχνουν την ταυτότητά τους και πέρα από το να ασκείται κριτική στη ματαιοδοξία της θεατρικής και εκδοτικής σκηνής στην Σταλινική Ρωσία τίποτα άλλο δεν διάβασα που να είναι σάτιρα, πόσο μάλλον διασκεδαστική όπως λένε αρκετοί.
Ίσως οι γνώσεις μου για αυτό το κομμάτι ιστορίας είναι λίγες, κομμάτι ιστορίας που με αφήνει αδιάφορο.

Το πρώτο μέρος το βρήκα κουραστικά άσκοπο. Ο Σατανάς και οι επιτελείς του διαπράττουν φάρσες στου ανθρώπους του θεάτρου και της λογοτεχνίας για να αποδείξουν ότι υπάρχει και θεός και σατανάς.
Εντάξει 1-2 άντε 3εις φάρσες το καταλαβαίνω. Αλλά να τραβήξει όλο αυτό για 200 σελίδες και με τους πρωταγωνιστές να είναι παντελώς απόντες άρχισε να μ’ εκνευρίζει. Και τα αμέτρητα ονόματα ατόμων που δεν ήταν καν σημαντικά πρόσωπα και απλά πάθαιναν την φάρσα με κούρασαν.

Τα Ρωσικά ονόματα είναι τριπλά: όνομα, πατρώνυμο, επώνυμο, κάποτε και με παρατσούκλι. Οπότε, ένας χαρακτήρας κάποτε εμφανιζόταν με ονοματεπώνυμο, κάποτε με παρατσούκλι και κάποτε με ονομαπατρώνυμο. Και δεν ήξερες αν ήταν το ίδιο ή 3 διαφορετικά άτομα. Και οι διάλογοι χρησιμοποιούσαν συνεχώς αυτό το μοτίβο:

-Καλησπέρα Ιβάν Κασπάροφ.
-Καλησπέρα και σε σένα Γελένα Ιβάνοβνα.
-Τι θα πιεις Ιβάν Κασπάροφ;
-Θα ήθελα μια βότκα με σαρδέλες Γελένα Ιβάνοβνα.
-Κάτι άλλο Ιβάν Κασπάροφ;
-Όχι, μόνο αυτά Γελένα Ιβάνοβνα.
-Έρχονται αμέσως Ιβάν Κασπάροφ.
-Ευχαριστώ Γελένα Ιβάνοβνα.
-Δε βγάζετε το σκασμό λέω εγώ, Ιβαν και Γελένα αμφότεροι, άνευ επιθέτου!
-Συγγνώμη Vladimir Sorokin.

Άραγε έτσι μιλάνε οι Ρώσοι, χρησιμοποιώντας ονοματεπώνυμο συνέχεια στους διαλόγους; Μπα.

Και μετά ακολούθησε το 2ο μέρος όπου πρωταγωνιστές ήταν η Μαργαρίτα, ο ανώνυμος (ευτυχώς) Μαιτρ, και διάφοροι υπηρέτες του σατανά, χωρίς φυσικά επίθετο.
Μια βδομάδα μετά την ολοκλήρωση του διαβάσματός μου θυμάμαι μόνο τα ονόματα των διαβόλων (Behemoth, Azazello, Woland), των πρωταγωνιστών (Μαιτρ και Μαργαρίτα), όπως επίσης και των αρχικών χαρακτήρων (Ιβάν και Μπερλίοζ).
Οι υπόλοιποι μπήκαν στα συρτάρια της λήθης με τα πανομοιότυπα τριπλά ονόματά τους.

(το παρατράβηξα με τα ονόματα, το ξέρω, αλλά δεν με άφησαν να ευχαριστηθώ το βιβλίο)

Παρόλα αυτά το 2ο μέρος το απόλαυσα, διότι περιείχε περισσότερη φαντασία και λιγότερα ονόματα, περισσότερο γκροτέσκο και λιγότερο ρεαλισμό, άρχισε να μοιάζει σαν μυθιστόρημα και όχι σαν συλλογή διηγημάτων με κοινό παρονομαστή (τον διάβολο) και έδωσε στο βιβλίο ένα ωραίο τέλος. Το 2ο μέρος (4,5/5) ήταν που έσωσε το όλο βιβλίο από το κουραστικά επαναλαμβανόμενο 1ο μέρος (2,5/5), έτσι η βαθμολογία ανέβηκε στο 3,5.

Να αναφέρω ότι μου άρεσαν και τα 3-4 κεφάλαια με πρωταγωνιστή τον Πόντιο Πιλάτο που τα βρήκα κάπως out of place σε σχέση με την υπόλοιπη ιστορία, αλλά ήταν τουλάχιστον ένα ωραίο διάλειμμα από τα ρώσικα ονόματα. . .

Θα ξαναδώσω ραντεβού του χρόνου με τη ρωσική λογοτεχνία. Μία δόση το χρόνο είναι ότι πρέπει για μένα. Δε θα άντεχα και 2ο κατακλυσμό ονομάτων για φέτος.

Αυτή η κριτική θα μπορούσε να ονομαστεί Η ιστορία ενός αναγνώστη που πνίγηκε σε μια παγερή θάλασσα από ρωσικά ονόματα

Αν αυτό το βιβλίο είναι για σένα αγαπημένο, ζητώ ταπεινά συγγνώμη ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ!!!

Βαθμολογία: 7/10

Three Daughters of Eve

İnanca, inançsızlığa, arayışa, farklı kadınlara ve aşka dair baş döndürücü bir yolculuk…
.
34468958

 

Καλέ, ελάτε πίσω. Στα ελληνικά θα τα πω. Ούτε ένα αστείο δε σηκώνετε;

Λοιπόν, μετά τον Παμούκ συνεχίζω το ταξίδι μου στη σύγχρονη τουρκική λογοτεχνία με την Ελίφ Σιαφάκ.
Λίγο πολύ και η Σιαφάκ καταπιάνεται με θέματα που απασχόλησαν και τον Παμούκ:
Την πάλη μεταξύ κράτους θρησκείας και κοσμικού κράτους, την πάλη της Δύσης με την Ανατολή, και την πάλη της παράδοσης και του εκσυγχρονισμού.
Αυτό το βιβλίο πάει κι ένα βήμα παρακάτω:
Στη διαχρονική συζήτηση για τα δικαιώματα των γυναικών, τον σεξισμό και στην Ανατολή και στη Δύση, το Ισλάμ και τον Χριστιανισμό, την ταυτότητα του ποιος είσαι και πού ανήκεις, κλπ.

 

Η δομή του βιβλίου είναι ενδιαφέρουσα, μια δομή που σε παρακινεί να διαβάζεις συνέχεια μέχρι να φτάσεις στο τέλος.

Ενόσω βρισκόταν η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, Πέρι, στην Οξφόρδη φοιτήτρια την περίοδο 2000-2002 ένα σκάνδαλο λαμβάνει χώρα, ένα σκάνδαλο που την αφορά κι αυτή, και τινάζει στον αέρα την φιλία τριών κοριτσιών.

Το βιβλίο ξεκινά με την Πέρι να είναι πλέον 35 ετών το 2016 με τρία παιδιά, όπου από το πρώτο κεφάλαιο ένα επεισόδιο θα την κάνει να θυμηθεί το σκάνδαλο που έγινε πριν 19 χρόνια.
Κι έτσι ξεκινούμε ένα πηγαιν-έλα από το παρόν (2016) στο παρελθόν (1980’s, 1990’s, 2000’s).
Το παρελθόν ουσιαστικά διαδραματίζεται σε διάρκεια 10-11 χρόνων, ενώ το παρόν σε διάρκεια λιγότερη των 6 ωρών.

Το παρόν αφήνει συνεχώς μικρά στοιχεία για το παρελθόν της Πέρι, ένα όνομα, μια τοποθεσία, για την ιστορία της Πέρι κλπ. Το παρελθόν κανονικά την πορεία του μέχρι να έρθει στην ημέρα του σκανδάλου. Απ’ εκεί και πέρα ακολουθεί μια μοναχική πορεία το παρόν μέχρι το τέλος. Ένα τέλος όμως απότομο που με άφησε με την όρεξη για κάτι που τελικά δεν έφαγα.

Αφού απόλαυσα τις διαμάχες μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού, Αθεΐας και Πίστης, Γυναικών και Αντρών σ’ όλο το βιβλίο, όπως επίσης και την Τουρκία των δεκαετιών 1980-1990 μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, το τέλος τα χάλασε.
Εκεί που περιμένεις να μάθεις τι θα γίνει τελικά με την Πέρι, πέφτει η αυλαία. Ένα ανοιχτό τέλος με άλλα λόγια.

Βασικά θα έβαζα καθαρά 4 αστέρια (μια άκρως υποκειμενική τεχνική βαθμολογίας) αλλά τώρα θα βάλω 3,6. Δεν υπάρχει πολλή διαφορά από πρώτη ματιά αλλά για μένα που το διάβασα ξέρω ότι αυτό δεν είναι ένα καθαρό 4άρι.
Είναι ένα βιβλίο όμορφο με απογοητευτικό τέλος.
Ίσως εσάς σας ικανοποιήσει.
Καλές αναγνώσεις (για όταν εκδοθεί στα Ελληνικά)

Βαθμολογία: 8/10