Το Σιλμαρίλλιον

6611137Ο συνδετικός κρίκος αυτού του βιβλίου με το προηγούμενο είναι τα ονόματα. Πολλά, πάρα πολλά ονόματα και με διάφορες παραλλαγές, αλλά τουλάχιστον εδώ υπήρχε ευρετήριο και δεν τα βρήκα βουνό.

Αυτό το βιβλίο ήταν συνανάγνωση με μια πολύ καλή φίλη Τολκινικιά επίσης, την Geo Kwnstantinou
Το διαβάσαμε κι οι δύο για 2η φορά μετα από τουλάχιστον 7-8 χρόνια.

Με εξαίρεση τα γνωστά εδάφια, (διότι για μένα είναι σαν βίβλος) Αινουλιντάλη, Τα παιδιά του Χούριν, και Τα Δακτυλίδια της Δύναμης, το υπόλοιπο βιβλίο ήταν λες και το διάβαζα για πρώτη φορά. Και αυτό ήταν θετικό.

Το βιβλίο ουσιαστικά χωρίζεται σε 5 μέρη:

Την Αϊνουλιντάλη που είναι ουσιαστικά κεφάλαιο κοσμογονίας (Γένεση), εξιστορώντας το πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος με την μουσική πολλών θεϊκών όντων και όχι με ξόρκια ενός εγωκεντρικού.

Την Βαλακουέντα που είναι ουσιαστικά κεφάλαιο θεογονίας, το πώς δηλαδή δημιουργήθηκαν οι θεοί, πώς σχετίζονται μεταξύ τους, τι δυνάμεις έχουν, ποιοι είναι διεφθαρμένοι κλπ.

Το Σιλμαρίλλιον το όποιο είναι ουσιαστικά το 72% του όλου βιβλίου με 24 κεφάλαια που ασχολούνται με τα γεγονότα της Πρώτης Εποχής με γνωστότερα ίσως τις ιστορίες του Μπέρεν και της Λούθιεν, και των Παιδιών του Χούριν, ιστοριες που έχουν δυνατό το αίσθημα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όπου ο ήρωας δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο του, και γύρω του όλα διαλύονται. Ποιητικά υπέροχες αλλά και καταθλιπτικά λυπητερές.

Το Ακάλλαμπεθ είναι κεφάλαιο που καταπιάνεται με τη Δεύτερη Εποχή και συγκεκριμένα την πτώση του βασιλείου του Νούμενορ.

Τέλος Τα Δακτυλίδια της Δύναμης είναι ουσιαστικά η Τρίτη Εποχή που είναι η πιο γνωστή στους περισσότερους όπως: Σάουρον, Γκάνταλφ, Χόμπιτς, Άραγκορν, Μόρντορ, κλπ.

silmarillion

Ο Τόλκιν είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας και έτσι λογικό είναι να δώσω αυτού του βιβλίου άριστα με τόνο.
Είναι ένα βιβλίο που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει, μιας και ήταν απίστευτα τελειομανής και συνέχεια άλλαζε τη μορφή των ιστοριών τα ονόματα, συνέχεια έκανε αλλάγες. Αλλά με το θάνατό του ο γιος του αποφάσισε να δημοσιεύσει όλο αυτό τον όγκο ανέκδοτων ιστοριών.

Μια συνοδευτική έκδοση αυτού του βιβλίου είναι οι Ατέλειωτες ιστορίες που ακόμη να διαβάσω και διαδραματίζονται κυρίως την Τρίτη Εποχή αλλά και με επεισόδια από τις προηγούμενες εποχές.

Advertisements

The Master and Margarita

29779249Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα
όπως είναι και ο ελληνικός του τίτλος ήταν το βάφτισμα του πυρός για μένα στη ρωσική μυθιστοριογραφία.
Και όντως ήταν με πυρ που βαπτίστηκα, ένα πυρ με πύρινες γλώσσες να καίνε, τα ρωσικά ονόματα, για τα οποία θα μιλήσω παρακάτω.

Μετά από τις αποτυχημένες μου προσπάθειες να ξαναδιαβάσω (για 2η ή και 3η φορά) [κλασικά] βιβλία που δεν μ’ άρεσαν όπως,
Το στρίψιμο της βίδαςΤ’ απομεινάρια μιας μέρας, Ο εραστής, και (τ)Η(ν) καρδιά του σκότους, συνεχίζοντας όμως να έχω την ίδια αρνητικού πρόσημου γνώμη, αποφάσισα πως όταν ένα βιβλίο δεν μ’ αρέσει, σημαίνει ότι απλά δεν μ’ άρεσε.

Εκφράσεις όπως Το διάβασα σε λάθος στιγμή, αν ήμουν μικρότερος ίσως να μ’ άρεσε, δεν έπιασα το νόημα όπως πολλοί είναι δικαιολογίες των γλουτιαίων περιοχών.
Όταν ένα βιβλίο δεν σ’ αρέσει σημαίνει δεν σ’ άρεσε. Φτάνει πια να δικαιολογούμαστε όταν νιώθουμε ότι είμαστε στην μειοψηφία αφού απογοητευτούμε με ένα βιβλίο. Κανένας δεν είναι ίδιος, και κανένας δεν έχει τις ίδιες αναγνωστικές προτιμήσεις

Κάπως σας έχω προϊδεάσει για το τι θα πω παρακάτω.
Το βιβλίο αυτό χαρακτηρίζεται ως ένα αριστουργηματικό βιβλίο που σατιρίζει την Σοβιετική Ένωση εν καιρώ Στάλιν. . .
Πέρα από το ότι συνεχώς οι χαρακτήρες (ιδιαίτερα αυτοί που δεν έμοιαζαν Ρώσοι) έπρεπε να δείχνουν την ταυτότητά τους και πέρα από το να ασκείται κριτική στη ματαιοδοξία της θεατρικής και εκδοτικής σκηνής στην Σταλινική Ρωσία τίποτα άλλο δεν διάβασα που να είναι σάτιρα, πόσο μάλλον διασκεδαστική όπως λένε αρκετοί.
Ίσως οι γνώσεις μου για αυτό το κομμάτι ιστορίας είναι λίγες, κομμάτι ιστορίας που με αφήνει αδιάφορο.

Το πρώτο μέρος το βρήκα κουραστικά άσκοπο. Ο Σατανάς και οι επιτελείς του διαπράττουν φάρσες στου ανθρώπους του θεάτρου και της λογοτεχνίας για να αποδείξουν ότι υπάρχει και θεός και σατανάς.
Εντάξει 1-2 άντε 3εις φάρσες το καταλαβαίνω. Αλλά να τραβήξει όλο αυτό για 200 σελίδες και με τους πρωταγωνιστές να είναι παντελώς απόντες άρχισε να μ’ εκνευρίζει. Και τα αμέτρητα ονόματα ατόμων που δεν ήταν καν σημαντικά πρόσωπα και απλά πάθαιναν την φάρσα με κούρασαν.

Τα Ρωσικά ονόματα είναι τριπλά: όνομα, πατρώνυμο, επώνυμο, κάποτε και με παρατσούκλι. Οπότε, ένας χαρακτήρας κάποτε εμφανιζόταν με ονοματεπώνυμο, κάποτε με παρατσούκλι και κάποτε με ονομαπατρώνυμο. Και δεν ήξερες αν ήταν το ίδιο ή 3 διαφορετικά άτομα. Και οι διάλογοι χρησιμοποιούσαν συνεχώς αυτό το μοτίβο:

-Καλησπέρα Ιβάν Κασπάροφ.
-Καλησπέρα και σε σένα Γελένα Ιβάνοβνα.
-Τι θα πιεις Ιβάν Κασπάροφ;
-Θα ήθελα μια βότκα με σαρδέλες Γελένα Ιβάνοβνα.
-Κάτι άλλο Ιβάν Κασπάροφ;
-Όχι, μόνο αυτά Γελένα Ιβάνοβνα.
-Έρχονται αμέσως Ιβάν Κασπάροφ.
-Ευχαριστώ Γελένα Ιβάνοβνα.
-Δε βγάζετε το σκασμό λέω εγώ, Ιβαν και Γελένα αμφότεροι, άνευ επιθέτου!
-Συγγνώμη Vladimir Sorokin.

Άραγε έτσι μιλάνε οι Ρώσοι, χρησιμοποιώντας ονοματεπώνυμο συνέχεια στους διαλόγους; Μπα.

Και μετά ακολούθησε το 2ο μέρος όπου πρωταγωνιστές ήταν η Μαργαρίτα, ο ανώνυμος (ευτυχώς) Μαιτρ, και διάφοροι υπηρέτες του σατανά, χωρίς φυσικά επίθετο.
Μια βδομάδα μετά την ολοκλήρωση του διαβάσματός μου θυμάμαι μόνο τα ονόματα των διαβόλων (Behemoth, Azazello, Woland), των πρωταγωνιστών (Μαιτρ και Μαργαρίτα), όπως επίσης και των αρχικών χαρακτήρων (Ιβάν και Μπερλίοζ).
Οι υπόλοιποι μπήκαν στα συρτάρια της λήθης με τα πανομοιότυπα τριπλά ονόματά τους.

(το παρατράβηξα με τα ονόματα, το ξέρω, αλλά δεν με άφησαν να ευχαριστηθώ το βιβλίο)

Παρόλα αυτά το 2ο μέρος το απόλαυσα, διότι περιείχε περισσότερη φαντασία και λιγότερα ονόματα, περισσότερο γκροτέσκο και λιγότερο ρεαλισμό, άρχισε να μοιάζει σαν μυθιστόρημα και όχι σαν συλλογή διηγημάτων με κοινό παρονομαστή (τον διάβολο) και έδωσε στο βιβλίο ένα ωραίο τέλος. Το 2ο μέρος (4,5/5) ήταν που έσωσε το όλο βιβλίο από το κουραστικά επαναλαμβανόμενο 1ο μέρος (2,5/5), έτσι η βαθμολογία ανέβηκε στο 3,5.

Να αναφέρω ότι μου άρεσαν και τα 3-4 κεφάλαια με πρωταγωνιστή τον Πόντιο Πιλάτο που τα βρήκα κάπως out of place σε σχέση με την υπόλοιπη ιστορία, αλλά ήταν τουλάχιστον ένα ωραίο διάλειμμα από τα ρώσικα ονόματα. . .

Θα ξαναδώσω ραντεβού του χρόνου με τη ρωσική λογοτεχνία. Μία δόση το χρόνο είναι ότι πρέπει για μένα. Δε θα άντεχα και 2ο κατακλυσμό ονομάτων για φέτος.

Αυτή η κριτική θα μπορούσε να ονομαστεί Η ιστορία ενός αναγνώστη που πνίγηκε σε μια παγερή θάλασσα από ρωσικά ονόματα

Αν αυτό το βιβλίο είναι για σένα αγαπημένο, ζητώ ταπεινά συγγνώμη ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ!!!

Βαθμολογία: 7/10

Three Daughters of Eve

İnanca, inançsızlığa, arayışa, farklı kadınlara ve aşka dair baş döndürücü bir yolculuk…
.
34468958

 

Καλέ, ελάτε πίσω. Στα ελληνικά θα τα πω. Ούτε ένα αστείο δε σηκώνετε;

Λοιπόν, μετά τον Παμούκ συνεχίζω το ταξίδι μου στη σύγχρονη τουρκική λογοτεχνία με την Ελίφ Σιαφάκ.
Λίγο πολύ και η Σιαφάκ καταπιάνεται με θέματα που απασχόλησαν και τον Παμούκ:
Την πάλη μεταξύ κράτους θρησκείας και κοσμικού κράτους, την πάλη της Δύσης με την Ανατολή, και την πάλη της παράδοσης και του εκσυγχρονισμού.
Αυτό το βιβλίο πάει κι ένα βήμα παρακάτω:
Στη διαχρονική συζήτηση για τα δικαιώματα των γυναικών, τον σεξισμό και στην Ανατολή και στη Δύση, το Ισλάμ και τον Χριστιανισμό, την ταυτότητα του ποιος είσαι και πού ανήκεις, κλπ.

 

Η δομή του βιβλίου είναι ενδιαφέρουσα, μια δομή που σε παρακινεί να διαβάζεις συνέχεια μέχρι να φτάσεις στο τέλος.

Ενόσω βρισκόταν η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, Πέρι, στην Οξφόρδη φοιτήτρια την περίοδο 2000-2002 ένα σκάνδαλο λαμβάνει χώρα, ένα σκάνδαλο που την αφορά κι αυτή, και τινάζει στον αέρα την φιλία τριών κοριτσιών.

Το βιβλίο ξεκινά με την Πέρι να είναι πλέον 35 ετών το 2016 με τρία παιδιά, όπου από το πρώτο κεφάλαιο ένα επεισόδιο θα την κάνει να θυμηθεί το σκάνδαλο που έγινε πριν 19 χρόνια.
Κι έτσι ξεκινούμε ένα πηγαιν-έλα από το παρόν (2016) στο παρελθόν (1980’s, 1990’s, 2000’s).
Το παρελθόν ουσιαστικά διαδραματίζεται σε διάρκεια 10-11 χρόνων, ενώ το παρόν σε διάρκεια λιγότερη των 6 ωρών.

Το παρόν αφήνει συνεχώς μικρά στοιχεία για το παρελθόν της Πέρι, ένα όνομα, μια τοποθεσία, για την ιστορία της Πέρι κλπ. Το παρελθόν κανονικά την πορεία του μέχρι να έρθει στην ημέρα του σκανδάλου. Απ’ εκεί και πέρα ακολουθεί μια μοναχική πορεία το παρόν μέχρι το τέλος. Ένα τέλος όμως απότομο που με άφησε με την όρεξη για κάτι που τελικά δεν έφαγα.

Αφού απόλαυσα τις διαμάχες μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού, Αθεΐας και Πίστης, Γυναικών και Αντρών σ’ όλο το βιβλίο, όπως επίσης και την Τουρκία των δεκαετιών 1980-1990 μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, το τέλος τα χάλασε.
Εκεί που περιμένεις να μάθεις τι θα γίνει τελικά με την Πέρι, πέφτει η αυλαία. Ένα ανοιχτό τέλος με άλλα λόγια.

Βασικά θα έβαζα καθαρά 4 αστέρια (μια άκρως υποκειμενική τεχνική βαθμολογίας) αλλά τώρα θα βάλω 3,6. Δεν υπάρχει πολλή διαφορά από πρώτη ματιά αλλά για μένα που το διάβασα ξέρω ότι αυτό δεν είναι ένα καθαρό 4άρι.
Είναι ένα βιβλίο όμορφο με απογοητευτικό τέλος.
Ίσως εσάς σας ικανοποιήσει.
Καλές αναγνώσεις (για όταν εκδοθεί στα Ελληνικά)

Βαθμολογία: 8/10

Το βιβλίο των χαμένων πραγμάτων

Θυμάστε τον Διονύση Δάγκα να προσπαθεί να πατάξει την τηλεφωνοπορνεία στους Οι Μεν και οι Δεν, και να βρίσκει μια αγγελία με τ’ όνομα Λυσσασμένες Ρουφήχτρες;
Ε, κάτι παρόμοιο έγινε και με αυτό το βιβλίο, το ρούφηξα μέσα σε 2 το πολύ 3 μερόνυχτα.

Τόσο μ’ άρεσε.
16114143

Το ελληνικό εξώφυλλο δεν με προϊδέασε τόσο πολύ για το τι θέμα είχε αυτό το βιβλίο. Δεν περίμενα ότι θα διάβαζα YA fiction που διαδραματίζεται σε μια παραμυθόχωρα. Περίμενα κάτι σε νουάρ.
Βλέποντας το πρωτότυπο εξώφυλλο καταλαβαίνεις κάτι παραπάνω. Δείτε το εδώ

Όντως ξεκίνησε με μια νουάρ ατμόσφαιρα το βιβλίο σε ένα Λονδίνο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εποχή που δεν με πολυ-ελκύει σαν ιστορική περίοδος και ούτε σαν ιστορικό πλαίσιο στα βιβλία. Ξέρω σας έκανα τα νεύρα παστίτσιο με αυτό το δεν-μ’ αρέσει-η-περίοδος-του-δευτέρου-παγκοσμίου, αλλά δεν πειράζει. Ας με υποστείτε άλλη μια φορά.

Ευτυχώς μόνο οι 70 κάτι σελίδες είναι που διαδραματίζονται στο Λονδίνο της δεκαετίας του 40, το υπόλοιπο βιβλίο διαδραματίζεται σε μια μαγική χώρα παραμυθιού.

Μην φανταστείτε όμως παραμύθια για παιδιά του Ντίσνεϋ, αλλά τα παραμύθια όπως ήταν πριν τον Ντίσνεϋ, όπως τα συνέλεξαν οι Αδελφοί Γκριμ (Hansel and Gretel), ο Σαρλ Περώ (The Beauty and the Beast) και άλλοι από θρύλους και δοξασίες της μεσαιωνικής Ευρώπης· σκοτεινά παραμύθια γεμάτα αίμα, θανάτους και χωρίς happy end (συνήθως).

Ο Ντέιβιντ είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι που μόλις έχασε την μητέρα του και τα έχει με το Θεό, με το πεπρωμένο του και ζει μέσα στη θλίψη και την απώλεια.

Ακολουθώντας μια ρωγμή στον κήπο του σπιτιού του βρίσκεται με μιας σε μια παραμυθόχωρα γεμάτη από παραμύθια και ήρωες που γνωρίζουμε, και όχι μόνο.

Με εξαίρεση το αστείο αλλά κάπως αχρείαστο επεισόδιο με τους κομμουνιστές νάνους και την καπιταλίστρια τοφάλα Χιονάτη αυτό ήταν ένα υπέροχο βιβλίο.

Το τέλος του βιβλίου όντως είναι κι αυτό υπέροχο αλλά ταυτόχρονα και γλυκόπικρο, ένα τέλος το οποίο πάνω κάτω συνοψίζει το θέμα της αγάπης, το φόβο για το θάνατο, για το ταξίδι της ενηλικίωσης, και τέλος για την δύναμη των μύθων και των παραμυθιών στη ζωή μας.

Δεν θα πω περισσότερα μήπως και χαλάσω την αναγνωστική σας εμπειρία. Αν σας αρέσουν τα παραμύθια διαβάστε το, αλλά να έχετε υπόψη σας ότι είναι αρκετά σκοτεινό.

Βαθμολογία: 8/10

Go Set a Watchman

Αυτό το βιβλίο ήταν μια συνανάγνωση με δυο καλά κορίτσια την
Εύη και την Μαρία24831147

Μέχρι το 2014 η Χάρπερ Λι έκδωσε μόνο ένα βιβλίο (Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια [1960] ) το οποίο της χάρισε αμέτρητα βραβεία.
Τον Ιούλιο του 2015, λίγους μήνες πριν τον θάνατό της τον Φεβρουάριο του 2016 έκδωσε και το δεύτερο της μόλις βιβλίο. Το ότι έκδωσε το βιβλίο αυτό στα 89 της χρόνια έκανε πολλούς να αναρωτηθούν αν όντως ήταν δική της η απόφαση. Οι δικηγόροι της και οι agents της ισχυρίστηκαν ότι, ναι, ήταν δική της η απόφαση.
Τι ήταν όμως αυτό που την παρακίνησε να το εκδώσει τόσο αργά; Κάποια διαίσθηση ότι θα πέθαινε και θα έμενε το προσχέδιο των Κοτσυφιών στα συρτάρια της λήθης;

Το ερώτημα αυτό γίνεται ακόμη πιο επίμονο μαθαίνοντας ότι το Βάλε ένα Φύλακα είναι βασικά μια πρώιμη μορφή του Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια, που η agent της την συμβούλεψε να το αλλάξει. Σιγά σιγά το ΒΕΦ άλλαξε μορφή και έγινε το ΟΣΤΚ.

Τα Κοτσύφια διαδραματίζονται όταν η Σκάουτ είναι μόνο 11/12 χρονών (1930’s). Ο φύλακας διαδραματίζεται όταν η Σκάουτ είναι 26 χρονών (1950’s). Επιστρέφει στη γενέτειρά της και βλέπει αρκετές αλλαγές.
Πράγματα κι ανθρώπους που έβλεπε ως ιδανικά τώρα τα βλέπει με τα μάτια ενός ενήλικα όπως είναι. Κι αυτό της μοιάζει εφιάλτης.

Την βλέπουμε να αναπολεί τις καλές εποχές της παιδικής της ηλικίας. Καλές εποχές που ουσιαστικά είναι μνήμες κοσκινισμένες ούτως ώστε στο κόσκινο να μένουν μόνο οι καλές μνήμες. Όπως ακριβώς ακούμε και ‘μεις τώρα θείες γιαγιάδες κλπ να λένε: Εκείνες ήταν καλές εποχές. Καλές ναι, μέσα απ’ τα μάτια ενός παιδιού όμως.

Πολλοί λένε ότι αυτό το βιβλίο υστερεί σε δύναμη από τα Κοτσύφια. Σαν αφήγηση και σαν ιστορία έχει κάποιες αδυναμίες αφού εκδόθηκε σχεδόν όπως ήταν, ένα προσχέδιο για τα Κοτσύφια.
Αλλά εδώ υπήρξε αρκετή ένταση, ένταση που ένιωσα κι εγώ με την Σκάουτ που έβλεπε τον ιδανικό της κόσμο να καταρρέει τις μάσκες (που ίσως η ίδια έβαλε σαν παιδί) να πέφτουν, τον παράδεισο του Νότου να γίνεται κόλαση.

Το διάβασα σχεδόν απνευστί σε κάτι περισσότερο από μια μέρα. Το τέλος με βρήκε να διαφωνώ που η Σκάουτ τελικά φαίνεται να συμβιβάζεται με την πραγματικότητα. Αλλά δεν την κατηγορώ.

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι μου φάνηκε παράξενο που ο φίλος της ο Χένρι ήταν και παιδικός της φίλος αλλά στα Κοτσύφια δεν αναφέρεται καν. Τον γνώρισε μετά τα 12 και γι’ αυτό; Άλλο ένα μυστήριο που περιβάλλει αυτό το βιβλίο.

Τελικά μπορώ να πω ότι του βάζω ένα 3,6, δηλαδή 0,5 παραπάνω από τα Κοτσύφια, έτσι για να πάρει 4 αστέρια στη βαθμολογία.

Βαθμολογία: 7/10

To Kill a Mockingbird

tkam20-20page20title
Αυτό το βιβλίο ήταν μια συνανάγνωση με δυο καλά κορίτσια την
Εύη και την Αθηνά. Η οποία συνανάγνωση ήταν το ίδιο απολαυστική όσο το βιβλίο, αν όχι και περισσότερο.

Μέχρι το 2014 η Χάρπερ Λι έκδωσε μόνο ένα βιβλίο το οποίο της χάρισε αμέτρητα βραβεία όπως το Βραβείο Πούλιτζερ το 1961, Το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας το 2007 από τον Μπους, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών το 2010 από τον Ομπάμα, και άλλα μικρότερου βεληνεκούς βραβεία. Το βιβλίο αυτό είναι το Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια (ένα κοτσύφι στο πρωτότυπο αγγλικό) το οποίο βιβλίο έγινε και ταινία το 1962 η οποία κέρδισε 3 Βραβεία Όσκαρ: Καλύτερου πρώτου αντρικού ρόλου, Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, και Καλύτερου σχεδιασμού παραγωγής.

Με πάνω από τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφρασμένο σε 40 γλώσσες αυτό το βιβλίο πριν το διαβάσω είχε βάλει ψηλά τον πήχη, αλλά τελειώνοντάς το μου άφησε μια επίγευση απογοήτευσης.

Λάτρεψα την αθωότητα των παιδιών απέναντι στην πικρή προκατάληψη και το παράλογο μίσος των μεγάλων, απόλαυσα την ένταση στο δικαστήριο, διάβασα το βιβλίο σχεδόν απνευστί αλλά το τέλος μου φάνηκε κάπως βιαστικό. Μετά δηλαδή τον γελοίο καρναβαλίστικο (Χάλλοουιν) χορό. Με άλλα λόγια οι τελευταίες 30 σελίδες (κεφάλαια 28-31) θα μπορούσαν να γίνονταν διπλάσιες και να ήταν πιο ομαλό το τέλος.

Δε θα πω ότι το τέλος σκότωσε το βιβλίο απλά δεν με ικανοποίησε 100% για να του δώσω 4 αστέρια. Έτσι θα του βάλω 3.5 αστέρια. Φυσικά και δε θα δικαιολογηθώ γιατί να μην βάλω 5 αστέρια σ΄ένα τέτοιο αριστούργημα. Γούστα είν’ αυτά. You like to-may-toes and I like to-mah-toes που λένε και στο χωριό μου.

ΥΓ. Έχω ήδη αρχίσει τον Φύλακα και τον απολαμβάνω: (μέχρι στιγμής)

Fifty Shades of Grey

Μία είναι η λύση: τα λεφτά, το φαΐ, και το γαμήσι

Με αυτή τη φράση απ’ το τραγούδι του Ν. Καρβέλα μπορεί κάποιος να περιγράψει αυτό το βιβλίο και να μην πέσει έξω.
Μην την ψάχνεις αλλού

51rhsdrknhl-_sx323_bo1204203200_

Θα αναλύσω κάθε κομμάτι της λύσης σε λίγο. Τώρα θα ακολουθήσει συζήτηση με τον εσωτερικό μου θεό, που φοράει γυαλιά και τρίβει τα χέρια του με ανυπομονησία.

-Μίσησες αυτό το βιβλίο αφού το τελείωσες;
-Όχι.
-Μίσησες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και όχι!
-Ζήλεψες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και ναι! Έγραψε ένα βιβλίο fan fiction ως self-published και τώρα κολυμπά στο χρήμα και τα βιβλία της το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο γίνονται ταινίες. Κι εγώ λαγκοδέρνομαι, θαλασσοδέρνομαι να αυτοεκδώσω το δικό χρόνια τώρα, με μια μόνο σκηνή σεξ και μπόλικο stream-of-consciousness. Λέτε να αφαιρέσω το s-o-c και να χώσω μέσα πήδουλους;

Είναι όπως έλεγαν όλοι στον Κατακουζινό ότι οι πήδουλοι, οι ίντριγκες, οι έρωτες είναι που κάνουν το βιβλίο πιασάρικο.

description

 

Είναι η αυτοέκδοση κάτι σαν autofellatio pleasing your own self?
Μπορεί.

Λοιπόν για να προχωρήσω παρακάτω.

Δε θα διάβαζα αυτό το βιβλίο ποτέ αν δεν ήταν η καταπληκτική Helen να το διαβάσουμε μαζί, συνανάγνωση στον καύσωνα. Μια δεύτερη συνανάγνωση μεταξύ μας.
Η πρώτη ήταν τον Μάη με τους Σατανικούς Στίχους.
Φυσικά και δεν τ’ αγόρασα. Το δανείστηκα απ’ την ξαδέρφη μου γι’ αυτή τη συνανάγνωση άρα δεν έδωσα φράγκο (ή πακκίρα στην κυπριακή) γι’ αυτό το βιβλίο.

Άραγε θα διαβάσω τα επόμενα βιβλία;

Εδώ πάλι ταιριάζει στίχος του Καρβέλα:
Ποτέ μη λες ποτέ, δε ξέρεις τι γίνεται, ίσως αύριο ν’ αλλάξεις γνώμη και να πεις το ναι. Δικό σας. . . . .
Ρε Νίκο παντού είσαι σήμερα;;

-Σ’ άρεσε το πρώτο βιβλίο;
-Όχι μου φάνηκε μονότονο. Δεν είμαι καμιά μυξοπαρθένα και ούτε κοκκινίζω με σκηνές σεξ, άλλα μόνο αυτό υπήρχε, δεν είχε αρκετή πλοκή για να με τραβήξει. Κι αν ήθελα μόνο σεξ θα πήγαινα απλά μια επίσκεψη στο Xhamster. . .

Η υπόθεση επικεντρώνεται γύρω απ’ αυτούς τους δύο:
Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σεξ.

Και εδώ είναι που ἐρχόμεθα στην ανάλυση του στίχου του Καρβέλα:

τα λεφτά
Πολλά λεφτά, πάρα πολλά λεφτά. Ο Κρίστιαν Γκρέι είναι ένας ζάμπλουτος νέος με πενήντα αποχρώσεις (τρέλας; χαρακτήρα; δεν μάθαμε ποτέ). Χαρίζει στην Άνα ένα macbook pro, ένα Audi, ένα Blackberry, μια ολόκληρη γκαρνταρόμπα ρούχα. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!

το φαΐ
Ο Γκρέι θέλει την Άνα να τρώει τρία γεύματα την ημέρα για να αντέχει τις ‘ασκήσεις’ που θα κάνουν. Δεν του αρέσει να πετάει φαΐ στον κάλαθο. Η εταιρία του ξεκινά μια εκστρατεία για να βοηθήσει χώρες χωρίς τις απαραίτητες υποδομές για παραγωγή φαγητού. Ποτέ δε μάθαμε όμως τι είδους εταιρία είναι αυτή.
Τι μας νοιάζει άλλωστε, το ζουμί του βιβλίου είναι τα λεφτά, το φαΐ, και

το γαμήσι
Δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες γι’ αυτό. Κάμποσο σεξ, σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο από τα 26 του βιβλίου. Στην αρχή ήμουν κάπως: ωραία θα δούμε πώς το κάνουν.
Μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές, το βαρέθηκα.
Η Δήμητρα των Απαράδεκτων απ’ την άλλη θα ένιωθε το παρακάτω:
description

Συνολικά αυτό ήταν ένα ελαφρύ βιβλίο της ώρας (εβδομάδας) που το διάβασα μεν γρήγορα αλλά χωρίς να με βάλει σε σκέψεις.

Νταξ, σε μια-δυο με έβαλε:
Γιατί του Γκρέι δεν του αρέσει να τον αγγίζουν στο στήθος;
Τι είναι αυτές οι αποχρώσεις;
Και για να μάθω περί τίνος πρόκειται θα πρέπει να διαβάσω και τα άλλα δυο βιβλία.
Α μπα.
Άντε πάρε 2.5 αστεράκια και καλά σου είναι κυρία E L James. Πιασάρικο το βιβλιαράκι αλλά έμοιαζε όπως το βίπερ με τη Σίρλευ και τον Ομάρ.
Κι η σύμπτωση είναι ότι και ο Γκρέι όπως και ο Ομάρ είναι συνδυασμός βάναυσου τρυφερού, τρυφερού βάναυσου.

description

Δυστυχώς δεν έφαγαν παγωμένη πάπια όπως η Σιρλέυ και ο Ομάρ, αλλά στρείδια και μακαρονάδα αλά βόνγκολε για να έχει δύναμη μετά η Άνα να βόνκολε!

Και σαν αφορμή να βάλω άλλη μια εικόνα απ’ τους Απαράδεκτους, σε κάθε φράση με την εσωτερική θεά της Άνα ήμουν κάπως έτσι:
description

Το μόνο θετικό διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ήταν να με παρακινήσει να διαβάσω ένα κλασικό βιβλίο που αναφέρεται πολλές φορές εδώ: Tess of the D’Urbervilles

Διαβάστε και την κριτική της Ελενάρας, εδώ.

 

Σατανικοί Στίχοι

Εναλλακτικοί τίτλοι:
Διαολεμένοι Στίχοι
Τα-κέρατά-μου-τα-τράγια Στίχοι
Φρενοβλαβείς Στίχοι9526978

Ετούτη ήταν η 2η φορά που διάβασα αυτό το βιβλίο. Αν δεν ήταν η Helen Stavraki a.k.a Ελενάρα εγώ δε θα το ξαναδιάβαζα ούτε σε Δύο χρόνια, οχτώ μήνες και είκοσι οχτώ νύχτες και σ’ αυτήν οφείλεται το ότι δεν το περίχυσα με βενζίνη και να το κάψω μια νύχτα με πανσέληνο ντυμένος μόνο με σάρι κλεμμένο από παρθένα Ινδή.
Αυτή η 2η φορά βοήθησε να είμαι πιο προετοιμασμένος για το συμπούρμπουλο που γινόταν μέσα σ’ αυτό το βιβλίο. Η Ελενάρα άντεξε στην τρίχα και αυτό δείχνουν τα 2,5 της αστέρια. Εγώ είμαι ένα αστέρι παραπάνω, στα 3,5. Να εδώ η κριτική της: «Ο Ρούσντι με τους Σατανικούς Στίχους παίζει δεξιοτεχνικά με όλα τα είδη αφηγηματικής τέχνης μα και με το νευρικό σύστημα των αναγνωστών.»

14 Φεβρουαρίου (1989) η μέρα των ερωτευμένων, μέρα που ήμουν κι εγώ στα περίχωρα του Λονδίνου μισο-αρκουδίζοντας, μισο-περπατώντας, και ο Ρούσντι πήρε ένα μήνυμα που ουδεμία σχέση με ερωτευμένους είχε. Ο μουλάς (σόρι) ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί έκδωσε θανατική καταδίκη γιατί θεώρησε αυτό το βιβλίο βλάστημο διότι απ’ ότι άκουσε από τρίτους τέταρτους έκτους φάνηκε ότι το βιβλίο εννοούσε ότι όλοι οι στίχου του Κορανίου είναι γραμμένοι από το σατανά. #piokamenospe8eneis
Για 2 -3 αμελητέα σε μέγεθος σημεία του βιβλίου ο συγγραφέας παρολίγον να χάσει τη ζωή του, ενώ αρκετοί άλλοι είτε τραυματίστηκαν είτε πέθαναν. #katwoi8riskeies

Εγώ μπόρεσα να δω φως στην άκρη του τούνελ, να δω πώς είναι η δομή του βιβλίου ολοκληρωμένη και έτσι θα κάνω μια λογική (λώλ) ανάλυση.

Ο Γαβριήλ Φαρίστα -διάσημος ηθοποιός του Μπόλυγουντ- και ο Σαλαντίν Τσάμτσα -πασίγνωστος voice actor στο Λονδίνο- συναντιόνται μια μοιραία στιγμή σε αεροπλάνο που φεύγει από Βομβάη και πάει προς Λονδίνο. Το αεροπλάνο ανατινάζεται (μη φοβάστε δεν είναι σπόιλερ τούτο, γίνεται στην πρώτη σελίδα) και οι δύο πρωταγωνιστές πέφτουν από ύψος χιλιάδων ποδών στη θάλασσα της Μάγχης και επιζούν (εδώ ξεκινά το κάψιμο νευρικών κυττάρων)

Ο καλός Τσάμτσα μετά την πτώση, αποκτά κέρατα και όψη διαβόλου, ενώ ο ολίγον τι μαλάκας Φαρίστα μεταμορφώνεται σε άγγελο, ή αρχάγγελο για να είμαι πιο ακριβής.
Έτσι βλέπουμε τη ζωή τους στο Λονδίνο μέχρι την επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη της Ινδίας με την μορφή που τους αξίζει πλέον.

Αυτή είναι η βασική ιστορία που εξελίσσεται στα μέρη με μονό αριθμό 1,3,5,7,9.
Τα μέρη με ζυγό αριθμό είναι τα όνειρα του καμένου εγκεφαλικά Φαρίστα.
Στα μέρη 2 και 6 ο Φαρίστα βλέπει τον προφήτη Μωάμεθ ως προφήτη newbie να προσπαθεί να προσηλυτίσει ειδωλολάτρες στη νέα του θρησκεία που ονομάζεται Υποταγή (κάτω κεφάλι, γλείψε παντόφλα) a.k.a. Ισλάμ. Εδώ είναι που βρίσκουν πάτημα οι μουλάδες για να κατηγορήσουν το Ρούσντι για βλασφημία.
Στα μέρη 4 και 8 ένα χωριό της Ινδίας που ζει πάνω σ’ ένα δέντρο (πόσα κύτταρα σας έχουν καεί μέχρι τώρα;) ακολουθούν μια νεαρή που είναι ντυμένη με ζωντανές πεταλούδες (βλέπω επιρροή Γκαρσία Μάρκες εδώ) η όποια είναι μια κουλή, εντελώς γεια σου γκόμενα που τους λέει ότι πρέπει να πάνε για προσκύνημα στη Μέκκα αλλά μιας και ανάμεσα στην Ινδία και στην Μέκκα υπάρχει η Αραβική Θάλασσα θα πρέπει να τη χωρίσει σαν μια άλλη Μωυσής, και το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι το ίδιο με τον Μωυσή. Τα ‘θελε ο κώλος τους πάντως (σόρι).

Για να ‘μαι ειλικρινής μ’ άρεσαν τα μέρη με τον Μωάμεθ (2, 6) και την πεταλοδοφορούσα Αϊσά (4, 8)
και τα κεφάλαια που καταπιάνονταν με την διαμάχη του Σαλαντίν Τσάμτσα και του αυταρχικού πατέρα του. (Μέρος 1: κεφάλαιο 3, Μέρος 9)
Το υπόλοιπο βιβλίο που διαδραματιζόταν στο Λονδίνο και έπαιζε σε μεγάλο μέρος και ο ανυπόφορος Γαβριήλ Φαρίστα και όλοι οι άλλοι άσχετοι χαρακτήρες με τες μίνι background ιστορίες τους, ήταν ένα ανακάτεμα χαοτικό και κουραστικό. Αν έλειπε αυτό (363 σελίδες), το βιβλίο θα ήταν σχεδόν τέλειο, δηλαδή (47+44+40+42+82)= 255 σελίδες αντί 618, κάτι λιγότερο απ’ το μισό.

Ένα βιβλίο που μιλά για την αντιμετώπιση των μεταναστών στη δύση, την μάχη των θρησκειών, του καλού με το κακό, της παράδοσης και της προόδου, της Δύσης και της Ανατολής. Υπήρχαν σημεία που με βρήκαν σύμφωνο γι’ αυτά που έλεγε ο Ρούσντι αλλά ως επί το πλείστον τα σημεία αυτά βρίσκονταν στα μέρη/κεφάλαια που βρήκα κουραστικά έτσι δεν μου έμεινε κάτι.

Έτσι μετά από 1 εβδομάδα 3 μέρες και 12 ώρες ολοκληρώσαμε αυτό το επικών διαστάσεων βιβλίο και ελπίζω για μια ακόμη συνανάγνωση (όχι Ρουσντι!) στο εγγύς μέλλον με την Ελενάρα, όσοι απιστοί προσέλθετε.

Πολλούς ασπασμούς που λέει και η Ελενάρα, άσχετο αν όταν το διαβάζαμε είχαμε πολλούς σπασμούς!

6.5/10

Γκάμπο

Γκάμπο
30301451
Αυτό ήταν ένα ξεχωριστό γραφικό μυθιστόρημα a.k.a. graphic novel για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, από μια άλλη οπτική γωνία.

Ξεκινά με τη σύλληψη του στο πώς να ολοκληρώσει το μυθιστόρημά του Το Σπίτι το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί ως Εκατό Χρόνια Μοναξιάς.

Είναι χωρισμένο σε 4 μέρη και κάθε μέρος έχει το δικό του χρώμα: πορτοκαλί, γαλάζιο, ροζ, και πράσινο.
Γραμμένο από τον σεναριογράφο Oscar Pantoja και με την εικονογράφηση από τους: Miguel Bustos, Felipe Camargo, y Tatiana Córdoba. Η μετάφραση έγινε από την Κλαίτη Σωτηριάδου – Μπαράχας η οποία μετέφρασε ένα μεγάλο μέρος του έργου του Γκαρσία Μάρκες – αν όχι όλο – μια μεταφράστρια η οποία μου άνοιξε το δρόμο για το Μακόντο και τον μαγικό κόσμο της γραφής του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες με τα 2 του βιβλία που διάβασα (Εκατό Χρόνια Μοναξιά + Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας), τα οποία δε θα είναι και τα τελευταία.

Βλέπουμε τις δυσκολίες και τις κακουχίες που αντιμετώπιζε από μαθητής μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 60, πριν εκδώσει το Εκατό Χρόνια Μοναξιά, βιβλίο που τον έσωσε από την φτώχεια, του έδωσε (πολύ πιθανό) το Νόμπελ Λογοτεχνίας το ’82, και τη διεθνή αναγνώριση.gabriel-garcc3ada-mc3a1rquez
Βλέπουμε επίσης σκηνές απ’ τη ζωή του που υπήρξαν σκηνές-κλειδιά για την δημιουργία και την ολοκλήρωση του Εκατό Χρόνια Μοναξιά.

Είναι βασικά μια βιογραφία και του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και του αριστουργήματός του Εκατό Χρόνια Μοναξιά. «Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αναμνήσεις μιας μαγικής ζωής», όπως λέει κι ο υπότιτλος.

Ένα μικρό ψεγάδι βρήκα σ’ αυτό το βιβλίο και είναι οι ονοματοποιιμένοι ήχοι μωρού (ΟΥΑΑΑΑΑ, ΜΜΜΑΑΑ, ΝΝΝΝΝ!, ΜΠΑ!, ΑΝΓΚΟΥ-ΑΝΓΚΟΥ!), ήχοι εγκύου (ΑΑΑΑΑΧ!!, ΜΜΜΜ! ΑΑΑΑΑ!) που μου φάνηκαν κάπως χαζοί και θα προτιμούσα να υπήρχε μόνο εικόνα. Εδώ είναι κάτι που με βρίσκει σύμφωνο με την Spirou. Δείτε τη βιβλιοκριτική της εδώ. Θα δείτε και τα χρώματα που χωρίζουν κάθε μέρος του βιβλίου.

Σε αντίθεση με τη Spirou, δε με χάλασε καθόλου που η αφήγηση δεν ήταν με γραμμική αφήγηση αλλά ανάδρομη, από το 1965, στο 1927, στο 1910, ξανά στο 1965, πίσω στο 1899, μπροστά στο 1982, και πάλι πίσω στο 1927, κλπ. Είμαι λίγο μαζόχ… του μεταμοντερνισμού, και του πειραματικού είδους, γι’ αυτό μ’ άρεσε.
Κι όπως λέει και η ίδια στα βίντεό της: Διαβάστε το!

Βαθμολογία: 8/10

Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον

descriptionΟ αφηγητής/ευαγγελιστής αυτού του Βιβλίου/Ευαγγελίου ξεκινά με ένα κεφάλαιο που είναι ουσιαστικά η περιγραφή μιας ξυλογραφίας του Άλμπρεχτ Ντύρερ Σταύρωση. Το αμέσως επόμενο ξεκινά με μια σκηνή στο σπίτι του Ιωσήφ του ξυλουργού και της Μαρίας, όπου ο Ιησούς είναι ακόμη αγέννητος, και απ’ εδώ θα ξεκινήσει ένα ταξίδι μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο που κλείνει ξανά με τη σκηνή της Σταύρωσης, κλείνοντας έτσι τον κύκλο της ιστορίας οριστικά.

Χριστός Παντοκράτωρ, τοιχογραφία 12ου αιώνα,Παναγία του Άρακα, Λαγουδερά, Τρόοδος, Κύπρος

Πέρσι το Πάσχα αποφάσισα να διαβάσω την Καινή Διαθήκη ταυτοχρόνως με τον Τελευταίο Πειρασμό του Χριστού του Ν. Καζαντζάκη. Έτσι φέτος αποφάσισα να κρατήσω αυτό το ‘έθιμο’ και να συνεχίσω με άλλο ένα βιβλίο που έχει ως κύριο χαραχτήρα τον Χριστό, παρόλο που πουθενά στο βιβλίο (αν θυμάμαι καλά) δεν αναφέρεται ως Χριστός. Αναμφίβολα υπήρξαν συγκρίσεις.Ο Ιησούς της Καινής Διαθήκης ήταν θεάνθρωπος. Ο Ιησούς του Καζαντζάκη ήταν άνθρωπος.Ο Ιησούς του Σαραμάγκου ήταν ανθρώπινοςΟ Σαραμάγκου, Πορτογάλος που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (σε αντίθεση με τον Καζαντζάκη) ήταν άθεος και αυτό το βιβλίο είναι ύμνος προς τον άνθρωπο και οτιδήποτε μη-ανθρώπινο κατακρίνεται (Θεός, Άγγελοι, Δαίμονες).

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 13ου αιώνα, Αγία Σοφία,Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

Από το πρώτο κεφάλαιο ο Σαραμάγκου ξεκινά να αθωώνει ανθρώπους που στην Καινή Διαθήκη περιγράφονται σχεδόν πάντα ως κακοί[…] ένας άντρας απομακρύνεται, […] Κρατά στο αριστερό του χέρι ένα κανάτι και στο δεξί ένα καλάμι. Στην άκρη του καλαμιού πρέπει να υπάρχει ένα σφουγγάρι, […] και το κανάτι, […] περιέχει νερό με ξίδι.Αυτός ο άνθρωπος, […] θα πέσει θύμα συκοφαντίας, ότι, από μοχθηρία ή χλευασμό έδωσε ξίδι στον Ιησού όταν εκείνος ζήτησε νερό, ενώ το σίγουρο είναι ότι του έδωσε από το μείγμα, ξίδι και νερό, που είναι ένα από τα καλύτερα δροσιστικά για να σβήνει τη δίψα, όπως τότε ήταν γνωστό και συνηθιζόταν. σελ. 15Ευτυχώς, ένας Φαρισαίος που περνούσε και πρόσεξε τον ξεψυχισμένο μικρό τον λυπήθηκε, το μέλλον, άδικο, θα επιφορτιστεί με τη δημιουργία μιας χείριστης φήμης για το λαό αυτόν, στο βάθος όμως ήταν καλοί άνθρωποι, όπως αποδείχτηκε σ’ αυτή την περίπτωση. σελ. 179

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 11ου αιώνα,Μονή Δαφνίου, Χαϊδάρι, Ελλάδα

Ξεκινάς την ανάγνωση του βιβλίου και λες, αυτό δεν ήταν μέσα στην Καινή Διαθήκη, αυτό ήταν, αυτό δεν ήταν, σαν να μαδάς μαργαρίτα. Στο τέλος αποφασίζεις ότι πρέπει να αναμένεις λιγότερες ομοιότητες σε σχέση με αυτές που είχε η Καινή Διαθήκη με το βιβλίο του Καζαντζάκη. Πολλά στιγμιότυπα που ξέρουμε από την Κ.Δ. απουσιάζουν ή είναι αλλαγμένα εδώ. Ο Ιησούς στην έρημο δεν συναντά τον διάβολο αλλά τον Θεό, ο Θεός δεν αναφωνεί Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου.κατά τη διάρκεια της Βάπτισης του Ιησού αλλά κατά τη διάρκεια της Σταύρωσής του, κάτι που περιέχει νότα χλευασμού. Δεν υπάρχουν αναστάσεις, δεν υπάρχει μεταμόρφωση, ούτε ανάληψη, ούτε μυστικός δείπνος, ούτε όρος των ελαιών. Είναι ένα βιβλίο θα έλεγα ιστορικό με νύξεις μαγικού ρεαλισμού, όσο το δυνατό λιγότερες.

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 12ου αιώνα,Καπέλα Παλάτινα, Παλέρμο, Σικελία, Ιταλία

Στην αρχή νιώθεις ότι ο αφηγητής/ευαγγελιστής αυτού του βιβλίου/ευαγγελίου είναι σύγχρονος του Ιησού αλλά σε ανύποπτο χρόνο σχολιάζει με μοντέρνες φράσεις και λέξεις όπως εμπορικό κέντρο, Βολταίρος, Φρόυντ, αυτοκίνητα, Κρο-μανιόν κλπ και συνειδητοποιείς ότι είναι σύγχρονος δικός σου. Δεν τον ενδιαφέρει να δείξει μια θετική άποψη της θρησκείας αλλά με επιχειρήματα και διαλόγους φιλοσοφικούς προσπαθεί να δώσει απάντηση στα αναπάντητα ερωτήματα της θρησκείας.

Xριστός Παντοκράτωρ, Αγιογραφία 6ου αιώνα,
Μονή Αγίας Αικατερίνης, Όρος Σινά, Αίγυπτος

Αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο από τον Σαραμάγκου και σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο. Σειρά παίρνει πιθανότατα ο Κάιν, άλλο ένα βιβλίο που καταπιάνεται με θρησκευτικό θέμα. Αυτά είχα προς το παρόν να πω, καληνύχτα, Καλό Πάσχα, και καλές αναγνώσεις!

Βαθμολογία: 8/10