Fifty Shades of Grey

Μία είναι η λύση: τα λεφτά, το φαΐ, και το γαμήσι

Με αυτή τη φράση απ’ το τραγούδι του Ν. Καρβέλα μπορεί κάποιος να περιγράψει αυτό το βιβλίο και να μην πέσει έξω.
Μην την ψάχνεις αλλού

51rhsdrknhl-_sx323_bo1204203200_

Θα αναλύσω κάθε κομμάτι της λύσης σε λίγο. Τώρα θα ακολουθήσει συζήτηση με τον εσωτερικό μου θεό, που φοράει γυαλιά και τρίβει τα χέρια του με ανυπομονησία.

-Μίσησες αυτό το βιβλίο αφού το τελείωσες;
-Όχι.
-Μίσησες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και όχι!
-Ζήλεψες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και ναι! Έγραψε ένα βιβλίο fan fiction ως self-published και τώρα κολυμπά στο χρήμα και τα βιβλία της το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο γίνονται ταινίες. Κι εγώ λαγκοδέρνομαι, θαλασσοδέρνομαι να αυτοεκδώσω το δικό χρόνια τώρα, με μια μόνο σκηνή σεξ και μπόλικο stream-of-consciousness. Λέτε να αφαιρέσω το s-o-c και να χώσω μέσα πήδουλους;

Είναι όπως έλεγαν όλοι στον Κατακουζινό ότι οι πήδουλοι, οι ίντριγκες, οι έρωτες είναι που κάνουν το βιβλίο πιασάρικο.

description

 

Είναι η αυτοέκδοση κάτι σαν autofellatio pleasing your own self?
Μπορεί.

Λοιπόν για να προχωρήσω παρακάτω.

Δε θα διάβαζα αυτό το βιβλίο ποτέ αν δεν ήταν η καταπληκτική Helen να το διαβάσουμε μαζί, συνανάγνωση στον καύσωνα. Μια δεύτερη συνανάγνωση μεταξύ μας.
Η πρώτη ήταν τον Μάη με τους Σατανικούς Στίχους.
Φυσικά και δεν τ’ αγόρασα. Το δανείστηκα απ’ την ξαδέρφη μου γι’ αυτή τη συνανάγνωση άρα δεν έδωσα φράγκο (ή πακκίρα στην κυπριακή) γι’ αυτό το βιβλίο.

Άραγε θα διαβάσω τα επόμενα βιβλία;

Εδώ πάλι ταιριάζει στίχος του Καρβέλα:
Ποτέ μη λες ποτέ, δε ξέρεις τι γίνεται, ίσως αύριο ν’ αλλάξεις γνώμη και να πεις το ναι. Δικό σας. . . . .
Ρε Νίκο παντού είσαι σήμερα;;

-Σ’ άρεσε το πρώτο βιβλίο;
-Όχι μου φάνηκε μονότονο. Δεν είμαι καμιά μυξοπαρθένα και ούτε κοκκινίζω με σκηνές σεξ, άλλα μόνο αυτό υπήρχε, δεν είχε αρκετή πλοκή για να με τραβήξει. Κι αν ήθελα μόνο σεξ θα πήγαινα απλά μια επίσκεψη στο Xhamster. . .

Η υπόθεση επικεντρώνεται γύρω απ’ αυτούς τους δύο:
Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σεξ.

Και εδώ είναι που ἐρχόμεθα στην ανάλυση του στίχου του Καρβέλα:

τα λεφτά
Πολλά λεφτά, πάρα πολλά λεφτά. Ο Κρίστιαν Γκρέι είναι ένας ζάμπλουτος νέος με πενήντα αποχρώσεις (τρέλας; χαρακτήρα; δεν μάθαμε ποτέ). Χαρίζει στην Άνα ένα macbook pro, ένα Audi, ένα Blackberry, μια ολόκληρη γκαρνταρόμπα ρούχα. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!

το φαΐ
Ο Γκρέι θέλει την Άνα να τρώει τρία γεύματα την ημέρα για να αντέχει τις ‘ασκήσεις’ που θα κάνουν. Δεν του αρέσει να πετάει φαΐ στον κάλαθο. Η εταιρία του ξεκινά μια εκστρατεία για να βοηθήσει χώρες χωρίς τις απαραίτητες υποδομές για παραγωγή φαγητού. Ποτέ δε μάθαμε όμως τι είδους εταιρία είναι αυτή.
Τι μας νοιάζει άλλωστε, το ζουμί του βιβλίου είναι τα λεφτά, το φαΐ, και

το γαμήσι
Δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες γι’ αυτό. Κάμποσο σεξ, σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο από τα 26 του βιβλίου. Στην αρχή ήμουν κάπως: ωραία θα δούμε πώς το κάνουν.
Μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές, το βαρέθηκα.
Η Δήμητρα των Απαράδεκτων απ’ την άλλη θα ένιωθε το παρακάτω:
description

Συνολικά αυτό ήταν ένα ελαφρύ βιβλίο της ώρας (εβδομάδας) που το διάβασα μεν γρήγορα αλλά χωρίς να με βάλει σε σκέψεις.

Νταξ, σε μια-δυο με έβαλε:
Γιατί του Γκρέι δεν του αρέσει να τον αγγίζουν στο στήθος;
Τι είναι αυτές οι αποχρώσεις;
Και για να μάθω περί τίνος πρόκειται θα πρέπει να διαβάσω και τα άλλα δυο βιβλία.
Α μπα.
Άντε πάρε 2.5 αστεράκια και καλά σου είναι κυρία E L James. Πιασάρικο το βιβλιαράκι αλλά έμοιαζε όπως το βίπερ με τη Σίρλευ και τον Ομάρ.
Κι η σύμπτωση είναι ότι και ο Γκρέι όπως και ο Ομάρ είναι συνδυασμός βάναυσου τρυφερού, τρυφερού βάναυσου.

description

Δυστυχώς δεν έφαγαν παγωμένη πάπια όπως η Σιρλέυ και ο Ομάρ, αλλά στρείδια και μακαρονάδα αλά βόνγκολε για να έχει δύναμη μετά η Άνα να βόνκολε!

Και σαν αφορμή να βάλω άλλη μια εικόνα απ’ τους Απαράδεκτους, σε κάθε φράση με την εσωτερική θεά της Άνα ήμουν κάπως έτσι:
description

Το μόνο θετικό διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ήταν να με παρακινήσει να διαβάσω ένα κλασικό βιβλίο που αναφέρεται πολλές φορές εδώ: Tess of the D’Urbervilles

Διαβάστε και την κριτική της Ελενάρας, εδώ.

 

Σατανικοί Στίχοι

Εναλλακτικοί τίτλοι:
Διαολεμένοι Στίχοι
Τα-κέρατά-μου-τα-τράγια Στίχοι
Φρενοβλαβείς Στίχοι9526978

Ετούτη ήταν η 2η φορά που διάβασα αυτό το βιβλίο. Αν δεν ήταν η Helen Stavraki a.k.a Ελενάρα εγώ δε θα το ξαναδιάβαζα ούτε σε Δύο χρόνια, οχτώ μήνες και είκοσι οχτώ νύχτες και σ’ αυτήν οφείλεται το ότι δεν το περίχυσα με βενζίνη και να το κάψω μια νύχτα με πανσέληνο ντυμένος μόνο με σάρι κλεμμένο από παρθένα Ινδή.
Αυτή η 2η φορά βοήθησε να είμαι πιο προετοιμασμένος για το συμπούρμπουλο που γινόταν μέσα σ’ αυτό το βιβλίο. Η Ελενάρα άντεξε στην τρίχα και αυτό δείχνουν τα 2,5 της αστέρια. Εγώ είμαι ένα αστέρι παραπάνω, στα 3,5. Να εδώ η κριτική της: «Ο Ρούσντι με τους Σατανικούς Στίχους παίζει δεξιοτεχνικά με όλα τα είδη αφηγηματικής τέχνης μα και με το νευρικό σύστημα των αναγνωστών.»

14 Φεβρουαρίου (1989) η μέρα των ερωτευμένων, μέρα που ήμουν κι εγώ στα περίχωρα του Λονδίνου μισο-αρκουδίζοντας, μισο-περπατώντας, και ο Ρούσντι πήρε ένα μήνυμα που ουδεμία σχέση με ερωτευμένους είχε. Ο μουλάς (σόρι) ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί έκδωσε θανατική καταδίκη γιατί θεώρησε αυτό το βιβλίο βλάστημο διότι απ’ ότι άκουσε από τρίτους τέταρτους έκτους φάνηκε ότι το βιβλίο εννοούσε ότι όλοι οι στίχου του Κορανίου είναι γραμμένοι από το σατανά. #piokamenospe8eneis
Για 2 -3 αμελητέα σε μέγεθος σημεία του βιβλίου ο συγγραφέας παρολίγον να χάσει τη ζωή του, ενώ αρκετοί άλλοι είτε τραυματίστηκαν είτε πέθαναν. #katwoi8riskeies

Εγώ μπόρεσα να δω φως στην άκρη του τούνελ, να δω πώς είναι η δομή του βιβλίου ολοκληρωμένη και έτσι θα κάνω μια λογική (λώλ) ανάλυση.

Ο Γαβριήλ Φαρίστα -διάσημος ηθοποιός του Μπόλυγουντ- και ο Σαλαντίν Τσάμτσα -πασίγνωστος voice actor στο Λονδίνο- συναντιόνται μια μοιραία στιγμή σε αεροπλάνο που φεύγει από Βομβάη και πάει προς Λονδίνο. Το αεροπλάνο ανατινάζεται (μη φοβάστε δεν είναι σπόιλερ τούτο, γίνεται στην πρώτη σελίδα) και οι δύο πρωταγωνιστές πέφτουν από ύψος χιλιάδων ποδών στη θάλασσα της Μάγχης και επιζούν (εδώ ξεκινά το κάψιμο νευρικών κυττάρων)

Ο καλός Τσάμτσα μετά την πτώση, αποκτά κέρατα και όψη διαβόλου, ενώ ο ολίγον τι μαλάκας Φαρίστα μεταμορφώνεται σε άγγελο, ή αρχάγγελο για να είμαι πιο ακριβής.
Έτσι βλέπουμε τη ζωή τους στο Λονδίνο μέχρι την επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη της Ινδίας με την μορφή που τους αξίζει πλέον.

Αυτή είναι η βασική ιστορία που εξελίσσεται στα μέρη με μονό αριθμό 1,3,5,7,9.
Τα μέρη με ζυγό αριθμό είναι τα όνειρα του καμένου εγκεφαλικά Φαρίστα.
Στα μέρη 2 και 6 ο Φαρίστα βλέπει τον προφήτη Μωάμεθ ως προφήτη newbie να προσπαθεί να προσηλυτίσει ειδωλολάτρες στη νέα του θρησκεία που ονομάζεται Υποταγή (κάτω κεφάλι, γλείψε παντόφλα) a.k.a. Ισλάμ. Εδώ είναι που βρίσκουν πάτημα οι μουλάδες για να κατηγορήσουν το Ρούσντι για βλασφημία.
Στα μέρη 4 και 8 ένα χωριό της Ινδίας που ζει πάνω σ’ ένα δέντρο (πόσα κύτταρα σας έχουν καεί μέχρι τώρα;) ακολουθούν μια νεαρή που είναι ντυμένη με ζωντανές πεταλούδες (βλέπω επιρροή Γκαρσία Μάρκες εδώ) η όποια είναι μια κουλή, εντελώς γεια σου γκόμενα που τους λέει ότι πρέπει να πάνε για προσκύνημα στη Μέκκα αλλά μιας και ανάμεσα στην Ινδία και στην Μέκκα υπάρχει η Αραβική Θάλασσα θα πρέπει να τη χωρίσει σαν μια άλλη Μωυσής, και το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι το ίδιο με τον Μωυσή. Τα ‘θελε ο κώλος τους πάντως (σόρι).

Για να ‘μαι ειλικρινής μ’ άρεσαν τα μέρη με τον Μωάμεθ (2, 6) και την πεταλοδοφορούσα Αϊσά (4, 8)
και τα κεφάλαια που καταπιάνονταν με την διαμάχη του Σαλαντίν Τσάμτσα και του αυταρχικού πατέρα του. (Μέρος 1: κεφάλαιο 3, Μέρος 9)
Το υπόλοιπο βιβλίο που διαδραματιζόταν στο Λονδίνο και έπαιζε σε μεγάλο μέρος και ο ανυπόφορος Γαβριήλ Φαρίστα και όλοι οι άλλοι άσχετοι χαρακτήρες με τες μίνι background ιστορίες τους, ήταν ένα ανακάτεμα χαοτικό και κουραστικό. Αν έλειπε αυτό (363 σελίδες), το βιβλίο θα ήταν σχεδόν τέλειο, δηλαδή (47+44+40+42+82)= 255 σελίδες αντί 618, κάτι λιγότερο απ’ το μισό.

Ένα βιβλίο που μιλά για την αντιμετώπιση των μεταναστών στη δύση, την μάχη των θρησκειών, του καλού με το κακό, της παράδοσης και της προόδου, της Δύσης και της Ανατολής. Υπήρχαν σημεία που με βρήκαν σύμφωνο γι’ αυτά που έλεγε ο Ρούσντι αλλά ως επί το πλείστον τα σημεία αυτά βρίσκονταν στα μέρη/κεφάλαια που βρήκα κουραστικά έτσι δεν μου έμεινε κάτι.

Έτσι μετά από 1 εβδομάδα 3 μέρες και 12 ώρες ολοκληρώσαμε αυτό το επικών διαστάσεων βιβλίο και ελπίζω για μια ακόμη συνανάγνωση (όχι Ρουσντι!) στο εγγύς μέλλον με την Ελενάρα, όσοι απιστοί προσέλθετε.

Πολλούς ασπασμούς που λέει και η Ελενάρα, άσχετο αν όταν το διαβάζαμε είχαμε πολλούς σπασμούς!

6.5/10

Γκάμπο

Γκάμπο
30301451
Αυτό ήταν ένα ξεχωριστό γραφικό μυθιστόρημα a.k.a. graphic novel για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, από μια άλλη οπτική γωνία.

Ξεκινά με τη σύλληψη του στο πώς να ολοκληρώσει το μυθιστόρημά του Το Σπίτι το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί ως Εκατό Χρόνια Μοναξιάς.

Είναι χωρισμένο σε 4 μέρη και κάθε μέρος έχει το δικό του χρώμα: πορτοκαλί, γαλάζιο, ροζ, και πράσινο.
Γραμμένο από τον σεναριογράφο Oscar Pantoja και με την εικονογράφηση από τους: Miguel Bustos, Felipe Camargo, y Tatiana Córdoba. Η μετάφραση έγινε από την Κλαίτη Σωτηριάδου – Μπαράχας η οποία μετέφρασε ένα μεγάλο μέρος του έργου του Γκαρσία Μάρκες – αν όχι όλο – μια μεταφράστρια η οποία μου άνοιξε το δρόμο για το Μακόντο και τον μαγικό κόσμο της γραφής του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες με τα 2 του βιβλία που διάβασα (Εκατό Χρόνια Μοναξιά + Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας), τα οποία δε θα είναι και τα τελευταία.

Βλέπουμε τις δυσκολίες και τις κακουχίες που αντιμετώπιζε από μαθητής μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 60, πριν εκδώσει το Εκατό Χρόνια Μοναξιά, βιβλίο που τον έσωσε από την φτώχεια, του έδωσε (πολύ πιθανό) το Νόμπελ Λογοτεχνίας το ’82, και τη διεθνή αναγνώριση.gabriel-garcc3ada-mc3a1rquez
Βλέπουμε επίσης σκηνές απ’ τη ζωή του που υπήρξαν σκηνές-κλειδιά για την δημιουργία και την ολοκλήρωση του Εκατό Χρόνια Μοναξιά.

Είναι βασικά μια βιογραφία και του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και του αριστουργήματός του Εκατό Χρόνια Μοναξιά. «Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αναμνήσεις μιας μαγικής ζωής», όπως λέει κι ο υπότιτλος.

Ένα μικρό ψεγάδι βρήκα σ’ αυτό το βιβλίο και είναι οι ονοματοποιιμένοι ήχοι μωρού (ΟΥΑΑΑΑΑ, ΜΜΜΑΑΑ, ΝΝΝΝΝ!, ΜΠΑ!, ΑΝΓΚΟΥ-ΑΝΓΚΟΥ!), ήχοι εγκύου (ΑΑΑΑΑΧ!!, ΜΜΜΜ! ΑΑΑΑΑ!) που μου φάνηκαν κάπως χαζοί και θα προτιμούσα να υπήρχε μόνο εικόνα. Εδώ είναι κάτι που με βρίσκει σύμφωνο με την Spirou. Δείτε τη βιβλιοκριτική της εδώ. Θα δείτε και τα χρώματα που χωρίζουν κάθε μέρος του βιβλίου.

Σε αντίθεση με τη Spirou, δε με χάλασε καθόλου που η αφήγηση δεν ήταν με γραμμική αφήγηση αλλά ανάδρομη, από το 1965, στο 1927, στο 1910, ξανά στο 1965, πίσω στο 1899, μπροστά στο 1982, και πάλι πίσω στο 1927, κλπ. Είμαι λίγο μαζόχ… του μεταμοντερνισμού, και του πειραματικού είδους, γι’ αυτό μ’ άρεσε.
Κι όπως λέει και η ίδια στα βίντεό της: Διαβάστε το!

Βαθμολογία: 8/10

Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον

descriptionΟ αφηγητής/ευαγγελιστής αυτού του Βιβλίου/Ευαγγελίου ξεκινά με ένα κεφάλαιο που είναι ουσιαστικά η περιγραφή μιας ξυλογραφίας του Άλμπρεχτ Ντύρερ Σταύρωση. Το αμέσως επόμενο ξεκινά με μια σκηνή στο σπίτι του Ιωσήφ του ξυλουργού και της Μαρίας, όπου ο Ιησούς είναι ακόμη αγέννητος, και απ’ εδώ θα ξεκινήσει ένα ταξίδι μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο που κλείνει ξανά με τη σκηνή της Σταύρωσης, κλείνοντας έτσι τον κύκλο της ιστορίας οριστικά.

Χριστός Παντοκράτωρ, τοιχογραφία 12ου αιώνα,Παναγία του Άρακα, Λαγουδερά, Τρόοδος, Κύπρος

Πέρσι το Πάσχα αποφάσισα να διαβάσω την Καινή Διαθήκη ταυτοχρόνως με τον Τελευταίο Πειρασμό του Χριστού του Ν. Καζαντζάκη. Έτσι φέτος αποφάσισα να κρατήσω αυτό το ‘έθιμο’ και να συνεχίσω με άλλο ένα βιβλίο που έχει ως κύριο χαραχτήρα τον Χριστό, παρόλο που πουθενά στο βιβλίο (αν θυμάμαι καλά) δεν αναφέρεται ως Χριστός. Αναμφίβολα υπήρξαν συγκρίσεις.Ο Ιησούς της Καινής Διαθήκης ήταν θεάνθρωπος. Ο Ιησούς του Καζαντζάκη ήταν άνθρωπος.Ο Ιησούς του Σαραμάγκου ήταν ανθρώπινοςΟ Σαραμάγκου, Πορτογάλος που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (σε αντίθεση με τον Καζαντζάκη) ήταν άθεος και αυτό το βιβλίο είναι ύμνος προς τον άνθρωπο και οτιδήποτε μη-ανθρώπινο κατακρίνεται (Θεός, Άγγελοι, Δαίμονες).

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 13ου αιώνα, Αγία Σοφία,Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

Από το πρώτο κεφάλαιο ο Σαραμάγκου ξεκινά να αθωώνει ανθρώπους που στην Καινή Διαθήκη περιγράφονται σχεδόν πάντα ως κακοί[…] ένας άντρας απομακρύνεται, […] Κρατά στο αριστερό του χέρι ένα κανάτι και στο δεξί ένα καλάμι. Στην άκρη του καλαμιού πρέπει να υπάρχει ένα σφουγγάρι, […] και το κανάτι, […] περιέχει νερό με ξίδι.Αυτός ο άνθρωπος, […] θα πέσει θύμα συκοφαντίας, ότι, από μοχθηρία ή χλευασμό έδωσε ξίδι στον Ιησού όταν εκείνος ζήτησε νερό, ενώ το σίγουρο είναι ότι του έδωσε από το μείγμα, ξίδι και νερό, που είναι ένα από τα καλύτερα δροσιστικά για να σβήνει τη δίψα, όπως τότε ήταν γνωστό και συνηθιζόταν. σελ. 15Ευτυχώς, ένας Φαρισαίος που περνούσε και πρόσεξε τον ξεψυχισμένο μικρό τον λυπήθηκε, το μέλλον, άδικο, θα επιφορτιστεί με τη δημιουργία μιας χείριστης φήμης για το λαό αυτόν, στο βάθος όμως ήταν καλοί άνθρωποι, όπως αποδείχτηκε σ’ αυτή την περίπτωση. σελ. 179

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 11ου αιώνα,Μονή Δαφνίου, Χαϊδάρι, Ελλάδα

Ξεκινάς την ανάγνωση του βιβλίου και λες, αυτό δεν ήταν μέσα στην Καινή Διαθήκη, αυτό ήταν, αυτό δεν ήταν, σαν να μαδάς μαργαρίτα. Στο τέλος αποφασίζεις ότι πρέπει να αναμένεις λιγότερες ομοιότητες σε σχέση με αυτές που είχε η Καινή Διαθήκη με το βιβλίο του Καζαντζάκη. Πολλά στιγμιότυπα που ξέρουμε από την Κ.Δ. απουσιάζουν ή είναι αλλαγμένα εδώ. Ο Ιησούς στην έρημο δεν συναντά τον διάβολο αλλά τον Θεό, ο Θεός δεν αναφωνεί Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου.κατά τη διάρκεια της Βάπτισης του Ιησού αλλά κατά τη διάρκεια της Σταύρωσής του, κάτι που περιέχει νότα χλευασμού. Δεν υπάρχουν αναστάσεις, δεν υπάρχει μεταμόρφωση, ούτε ανάληψη, ούτε μυστικός δείπνος, ούτε όρος των ελαιών. Είναι ένα βιβλίο θα έλεγα ιστορικό με νύξεις μαγικού ρεαλισμού, όσο το δυνατό λιγότερες.

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 12ου αιώνα,Καπέλα Παλάτινα, Παλέρμο, Σικελία, Ιταλία

Στην αρχή νιώθεις ότι ο αφηγητής/ευαγγελιστής αυτού του βιβλίου/ευαγγελίου είναι σύγχρονος του Ιησού αλλά σε ανύποπτο χρόνο σχολιάζει με μοντέρνες φράσεις και λέξεις όπως εμπορικό κέντρο, Βολταίρος, Φρόυντ, αυτοκίνητα, Κρο-μανιόν κλπ και συνειδητοποιείς ότι είναι σύγχρονος δικός σου. Δεν τον ενδιαφέρει να δείξει μια θετική άποψη της θρησκείας αλλά με επιχειρήματα και διαλόγους φιλοσοφικούς προσπαθεί να δώσει απάντηση στα αναπάντητα ερωτήματα της θρησκείας.

Xριστός Παντοκράτωρ, Αγιογραφία 6ου αιώνα,
Μονή Αγίας Αικατερίνης, Όρος Σινά, Αίγυπτος

Αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο από τον Σαραμάγκου και σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο. Σειρά παίρνει πιθανότατα ο Κάιν, άλλο ένα βιβλίο που καταπιάνεται με θρησκευτικό θέμα. Αυτά είχα προς το παρόν να πω, καληνύχτα, Καλό Πάσχα, και καλές αναγνώσεις!

Βαθμολογία: 8/10

The Sellout

Ο Πουλημένος
Βραβείο Man Booker 2016.22237161
Man Booker.
Αυτό έπρεπε να λειτουργούσε σαν προειδοποίηση αλλά την έπαθα. Για άλλη μια φορά νικητής του Man Booker Prize με απογοήτευσε οικτρά.

Βλέπε: Τ’ απομεινάρια μιας μέρας, Ένα κάποιο τέλος

Γιατί με απογοήτευσε; Γιατί ήταν πολύ αμερικάνικο βρε παιδί μου.
Ναι, ναι, ξέρω ότι το θέμα ρατσισμός δεν αφορά μόνο τους Αμερικάνους, αλλά το συγκεκριμένο κεφάλαιο όσο και να το διδάχτηκα στο πανεπιστήμιο, όσα κείμενα και να διάβασα γι’ αυτό, όσες ταινίες και να είδα, όσα άρθρα και να διάβασα δεν με άγγιξε.
Όπως πολύ καλά το έθεσε και ένας goodreadsεράς
«There is also the non-uncommon issue for non-American readers of unexplained cultural references on the assumption that American culture is universal» – which again is exactly the problem.

Προτού δεχτώ επίθεση γι’ αυτό το, δεν με άγγιξε θα ξεκινήσω λέγοντας ότι η λέξη nigger παρόλο που ξέρω πόσο προσβλητική είναι, και παρόλο που ξέρω τι βαριά ιστορία κουβαλά πίσω της, και πόσο την φοβούνται οι Αμερικάνοι να την ξεστομίσουν, ποτέ δε θα καταφέρω να νιώσω την προσβλητικότητά της. Ούτε μαύρος είμαι, ούτε Αμερικάνος, και ούτε η μητρική μου είναι τ’ αγγλικά. Άρα με άλλα λόγια ξέρω τη σημασία της αλλά δεν την νιώθω.
Για να μάθεις αν θα κατανοήσεις (τις άπειρες αναφορές σ’) αυτό το βιβλίο στο 100% πρέπει πρώτα να διαβάσεις το παρακάτω.

Ο ιδανικός αναγνώστης γι’ αυτό το βιβλίο πρέπει να είναι αφροαμερικανός κάτοικος Λος Άντζελες, στο αμέσως επόμενο επίπεδο έχουμε μη αφροαμερικανό κάτοικο Λος Άντζελες, μετά καλύπτουμε όσους κατοικούν στην πολιτεία της Καλιφόρνιας, μετά όσους κατοικούν στις ΗΠΑ μετά όσους κατοικούν σε χώρες με Αγγλική γλώσσα ως μητρική (ΗΒ, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ιρλανδία, Νότιος Αφρική, Νιγηρία κλπ) και μετά στις υπόλοιπες χώρες ξεκινώντας μ’ αυτούς που σπούδασαν Αγγλική Φιλολογία στο 65% κατανόησης και τα λοιπά.

Και η υπόθεση, η πλοκή, δε ξέρω τι, ήταν σαν να μπήκε σε μπλέντερ με ανοικτό καπάκι και σού κάνει την κουζίνα κώλο. It was all over the place που λένε κι οι Αμερικάνοι. Μια ανακατωσούρα, ένα χαοτικό χάος, δεν έβγαλα άκρη.

Το βιβλίο το διάβασα στο αγγλικό πρωτότυπο είναι στις 289 σελίδες. Με έκπληξη είδα ότι η ελληνική μετάφραση είναι 100+ σελίδες παραπάνω λόγω του ότι υπάρχουν αμέτρητες υποσημειώσεις πολλές από τις οποίες εκτείνονται σχεδόν πάνω από μια σελίδα με το κείμενο πολλές φορές να είναι μόνο 3 γραμμές. Εγώ χωρίς υποσημειώσεις κολυμπούσα στ’ ανοικτά χωρίς μπρατσάκια και χωρίς βατραχοπέδιλα. Δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής.
Κάτι τέτοιο δηλαδή:

description

Διότι το να κάτσεις να εξηγήσεις το ανέκδοτο είναι σαν να κάνεις ανατομία σ’ ένα βάτραχο ο οποίος στην πορεία έχει ήδη ψοφήσει. (κάπου το διάβασα αυτό αλλά δε θυμάμαι ποιος το είπε)

Ο συγγραφέας, το είπε και σε συνέντευξή του, ήθελε την λέξη nigger να δεσπόζει των άλλων λέξεων, με σκοπό να την απομυθοποιήσει, να της μειώσει την δύναμή της. Να δει με άλλα λόγια γιατί ακόμη φοβίζει την αμερικανική κοινωνία.
Εγώ όμως, όπως είπα και πριν ξέρω πόσο προσβλητικό είναι να πεις κάποιου nigger αλλά δεν το νιώθω, το ξέρω απλά, και συν αυτού στα ελληνικά η λέξη nigger μεταφράζεται ως αράπης. Για μένα που ζω στην Κύπρο αράπης δε σημαίνει τίποτα άλλο εκτός από τον Άραβα. Έτσι εδώ έχω 2 γλωσσικά εμπόδια να υπερπηδήσω προτού φτάσω στην λέξη nigger.

Σοκαρίστηκα όταν είδα τον συγγραφέα να αναφέρει τα Βαρόσια, Αμμοχώστου ως υποψήφια αδελφοποιημένη πόλη με το Ντικενς, την (σχεδόν) εγκαταλελειμμένη πόλη του πρωταγωνιστή (μαζί με το Τσερνομπίλ), που δεν κατάλαβα αν ήταν πόλη, χωριό, ή απλά ένας δρόμος με 5 σπίτια απ’ την μια πλευρά και 5 απ’ την άλλη. Και επίσης δεν κατάλαβα γιατί Ντίκενς, σε τι αποσκοπούσε η ονομασία μιας γκέτο περιοχής στο Λος Άντζελες με το επίθετο του μεγάλου Άγγλου συγγραφέα Τσαρλς Ντίκενς;
Εδώ θα μου πεις έχουν Μάντσεστερ στη Μασαχουσέτη, Λονδίνο στο Οχάιο, Μπέρμιγχαμ στην Αλαμπάμα, Άθενς στην Τζόρτζια κλπ.

Τόσα και τόσα εγκώμια και μνείες διάβασα γι΄ αυτό το βιβλίο και τώρα που το τέλειωσα απορώ.
Άλλο βιβλίο διάβαζα εγώ; Τόσος χαζός είμαι που δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο συγγραφέας με αυτό το εξαιρετικά αστείο βιβλίο; Ή απλά η μητρική μου δεν είναι τ’ αγγλικά οπότε έχασα πολλές αναφορές. Μα και πάλι διαβάζω αγγλικά βιβλία εδώ και 10 χρόνια και πρώτη φορά ένιωσα τόσο φτανός (ηλίθιος με IQ ραδικιού στην κυπριακή)
Αν βρήκατε την κριτική μου χαοτική, που να διαβάσετε και το βιβλίο. Απογοητευτικό.τα.το.

Βαθμολογία: 5/10

Κρίμα.

Υστερόγραφο: Δεν μας είπες περί τίνος πρόκειται το βιβλίο.
Δε βαριέσαι.

The Museum of Innocence

* çok güzel kitap *
* a beautiful story *
* ένα ταξίδι στη χώρα της γραφής του Παμούκ *

Όταν αγόρασα αυτό το βιβλίο ήξερα ότι στο εγγύς μέλλον θα πήγαινα στην οδό Τσουκουρτζουμά να επισκεφτώ το μουσείο, αλλά από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν γίνει, στ’ αεροδρόμιο, στους δρόμους, ένα αμφιλεγόμενο πραξικόπημα, επίθεση με όπλο σε κέντρο την πρωτοχρονιά. Πολλά. Φαίνεται θα αναβάλω την επίσκεψή μου στο μουσείο για το μακρινό μέλλον. Όταν θα πλησιάζω τα 40.

Το [βιβλίο και το] μουσείο της αθωότητας

Ο Παμούκ είναι έξυπνος συγγραφέας.
Είχε την ιδέα να φτιάξει ένα μουσείο ταυτόχρονα με ένα βιβλίο.
Μαζεύοντας αντικείμενα για το μουσείο έφτιαχνε ταυτόχρονα και την ιστορία του βιβλίου.
Το βιβλίο τελείωσε πρώτο ενώ το μουσείο άνοιξε 4 χρόνια μετά.
Και το βιβλίο και το μουσείο έχουν το ίδιο όνομα: [book:Το μουσείο της αθωότητας|13071102]
Το μουσείο έχει 83 προθήκες με αντικείμενα που εξιστορούν μια ιστορία.
Το βιβλίο έχει 83 κεφάλαια που εξιστορούν την ίδια ιστορία με τ’ αντικείμενα στο μουσείο.
Προς το τέλος του βιβλίου υπάρχει τυπωμένο το εισιτήριο για το μουσείο. Ναι, για όσους έχουν το βιβλίο μαζί τους κερδίζουν δωρεάν είσοδο. Και ο υπάλληλος εκεί θα σ’ το σταμπάρει.

description

Μια ιστορία αγάπης. Ένα ρομαντικό βιβλίο. Ένα βιβλίο με ερωτικά τρίγωνα.
Στοιχεία που αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Αλλά αυτό το βιβλίο είναι Παμούκ, είναι μεταμοντέρνο, είναι έξυπνο. Και μ’ άρεσε.

Στοιχεία μεταμοντερνισμού στο βιβλίο

+ Στα δύο μεγαλύτερα κεφάλαια του βιβλίου: 24. Το πάρτι αρραβώνων (58 σελ.) και το 83. Ευτυχία (27 σελ.) εμφανίζεται ο ίδιος ο [author:Orhan Pamuk|1728].

«[…] Füsun had danced with two people early on. […] The second, however, was the young man with whom I had exchanged glances a short time earlier while visiting the Pamuk family table—Orhan Pamuk himself, as he proudly told me years later.» σελ. 170

*

«It was around then that I decided my voice had been heard too much anyway and that it was time I left it to him to finish my story. From the next paragraph until the end, it will, in essence, be Orhan Bey who is telling the story. Having paid Füsun such sincere, detailed attention during their dance, he will, I am sure, do no less in these last pages. Farewell!

HELLO, THIS IS ORHAN PAMUK! With Kemal Bey’s permission I shall begin describing my dance with Füsun: She was the. . .» σελ. 708

+Υπάρχει χάρτης για το πώς θα βρεις το μουσείο.
+Υπάρχει ευρετήριο ονομάτων (κάτι που πολύ σπάνια βλέπουμε σε μυθιστορήματα και πιο συχνά σε μελέτες.)
+Αρκετοί χαρακτήρες από προηγούμενά του βιβλία περνούν μέσ’ απ’ τις σελίδες αυτού του βιβλίου:
[…] it was generally believed I had misinterpreted […] many Nişantaşı notables […] including [book: Τζεβντέτ Μπέη και οι γιοι του|16161843], and his family, my poet friend Ka; ([book:Χιόνι|15854629]) and Celâl Salik, the famous […] columnist ([book:Το μαύρο βιβλίο|26167391]) σελ. 721

+Υπάρχουν αναφορές στα βιβλία του:
«Orhan Bey, I read your novel [book:Snow|11691] all the way to the end,» he said. «I don’t like politics. So please don’t be offended if I say I found it a bit of a struggle.» σελ. 727

+Μουσείο και βιβλίο γίνονται ένα.
+Ζωή και τέχνη γίνονται ένα.
Είναι έξυπνος αυτός ο Παμούκ και μ’ αρέσει.

-Τόσα και τόσα μας είπες, δεν μας είπες περί τίνος πρόκειται:
-Ε, η ιστορία είναι απλή. Ο Κεμάλ ένας πλούσιος κληρονόμος που ετοιμάζεται να αρραβωνιαστεί την Σιμπέλ μια επίσης πλούσια κοπέλα, σπουδασμένη στη Σορβόννη, θα ερωτευτεί την φτωχή Φισούν και ζουν σαράντα δύο μέρες πάθους και ηδονής. Απ’ εδώ και πέρα ξεκινά η κάθοδος του Κεμάλ σε μια δίνη όπου η αγάπη γίνεται έρωτας, ο έρωτας πάθος, και το πάθος έμμονη ιδέα.

Και εδώ είναι που βρίσκω το αρνητικό του βιβλίου για μένα.
Για 195 σελίδες (387-581) ο Κεμάλ εξιστορεί τα 7 χρόνια και δέκα μήνες που πέρασε στο σπίτι των γονιών της Φισούν. Τα δείπνα, οι συζητήσεις, τα αντικείμενα που έκλεβε για να τη θυμάται, το τι έβλεπαν στην τηλεόραση και άλλα πεζά καθημερινά. Για 195 σελίδες τα έβλεπα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά κι αυτό με κούρασε. Αλλά από την σελίδα 582 μέχρι το τέλος (728) το βιβλίο πήρε μπρος και με έκανε ξανά να απολαμβάνω την λεπτομερέστατη και πυκνή γραφή του Παμούκ.

description

Θα πρότεινα να διαβάζατε πρώτα το [book:Ιστανμπούλ: Πόλη και αναμνήσεις|6617687] για να έχετε μια πιο εμπεριστατωμένη εικόνα της Πόλης πριν πάρετε αυτό το βιβλίο. Μοιάζουν κατά κάποιο τρόπο.

Παρόλο που οι χαρακτήρες σε όλα τα βιβλία του Παμούκ που διάβασα είναι ως επί το πλείστον νευρωτικοί και ιδιαίτεροι αυτός ο συγγραφέας εξελίσσεται στο να γίνει ο αγαπημένος μου. Μεγάλα λόγια. . .
Διαβάστε το!
Βαθμολογία: 7/10

Υποταγή (Soumission)

Μια μακάβρια σύμπτωση καλύπτει αυτό το βιβλίο.
Εκδόθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2015 και την ίδια μέρα το σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo έκδωσε το τεύχος με την καρικατούρα του Ουελμπέκ ως μάγου να λέει ότι το 2022 θα γιορτάζει το Ραμαζάνι.
description

Την ίδια επίσης μέρα τα γραφεία της Charlie Hebdo δέκτηκαν επίθεση με αποτέλεσμα να πεθάνουν 12 άνθρωποι.
description

Τον Οκτώβρη του 2015 βγήκε και η ελληνική έκδοση, και λίγες εβδομάδες μετά έγιναν οι πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρισι (Σταντ ντε Φρανς, Μπατακλάν κλπ)
Ο Ουελμπέκ έγραψε ένα βιβλίο που περιέχει εξτρεμιστικές πράξεις στο Παρίσι, το οποίο μόλις εκδίδεται εξτρεμιστικές πράξεις λαμβάνουν χώρα στο Παρίσι. Ζωή και τέχνη γίνονται ένα.
Σατανικές συμπτώσεις ή μήπως ο Ουελμπέκ είναι τόσο προφητικά έξυπνος που ξέρει πότε κάτι θα πουλήσει / προκαλέσει;

Το βιβλίο είναι σχετικά απλό. Σε μια Γαλλία του κοντινού μέλλοντος (2022) διεξάγονται εκλογές με την ακροδεξιά της Λεπέν στο προβάδισμα. Ακριβώς πίσω είναι η μουσουλμανική αδελφότητα η οποία με τη βοήθεια του 3ου κόμματος βγαίνει στην εξουσία.

Τώρα όλη η Γαλλία είναι υπό μουσουλμανικό καθεστώς.

Είναι καλό αυτό;
Είναι, διότι η κυβέρνηση σε 6 μήνες μείωσε την ανεργία σε ένα μεγάλο ποσοστό.
Πώς;
Βγάζοντας όλες τις γυναίκες από τις δουλείες τους για να μπουν πίσω από τον πάγκο της κουζίνας αλλά με επίδομα νοικοκυράς και δίνοντας τις θέσεις τους σε (άντρες) άνεργους.
Τώρα αυτό είναι καλό;
Αν ρωτήσετε τη μάνα μου και διάφορες θείες μου θα προτιμούσαν να είναι δούλες στο σπίτι, παρά δούλες και στη δουλειά και στο σπίτι.
Αλλά και πάλι το να χάνεις τη δουλειά σου χωρίς τη θέλησή σου είναι καλό;

Τέλος πάντων, αυτό και άλλα πολλά ερωτήματα αναδύθηκαν από μέσα μου καθώς διάβαζα το βιβλίο.

Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας καθηγητής στη Σορβόνη με ειδικότητα στον Ουισμάνς. Ασυμπάθιστος χαραχτήρας. Μισογύνης, μισάνθρωπος, και όλα τα εις μισό-.
Για να παραμείνει καθηγητής στο πανεπιστήμιο πρέπει να ασπαστεί το Ισλάμ.

Όλο το βιβλίο είναι μια εναλλαγή μεταξύ Ουισμάνς, πολιτική, πήδουλους, θρησκεία – Ουισμάνς, πολιτική, πήδουλους, θρησκεία. Και όλα σε μεγάλη λεπτομέρεια. Ένα βιβλίο όπου παρελαύνουν πολιτικοί της Γαλλίας (Ολάντ, Σαρκοζί, Λεπέν) κυρίως στο πρώτο μισό στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Το απόλαυσα ως βιβλίο αλλά δεν με έπεισε. Μπορεί το μουσουλμανικό κόμμα να ήταν σαφώς καλύτερο από το να κέρδιζε το Front National της φασίστως Λεπέν αλλά το ότι μέσα σε 6 μήνες όλη η Γαλλία μπήκε σε νόμο σαρία (γυναίκες καλυμμένες, καθηγητές μουσουλμάνοι, γάμοι με προξενιά κλπ) αδιαμαρτήρητα έμοιαζε κάπως ψεύτικο και βεβιασμένο το οποίο, καταλαβαίνω, ήταν ένας τρόπος για να κυλίσει η ιστορία.

Παρόλο που από Γαλλική Λογοτεχνία κάνω μεσάνυχτα. (είμαι βλέπετε της αντίπερα όχθης God Save the Queen) δεν με κούρασαν οι αμέτρητες παραπομπές στη Γαλλική Λογοτεχνία του 19ου αιώνα (Ουισμάνς, Πεγκύ (Για αρκετές σελίδες διάβαζα Πέγκυ) Ντομινίκ Ορί, Φλωμπέρ κλπ)

Απ’ ότι φαίνεται όμως θα συνεχίσω με Ουελμπέκ στο μέλλον, ίσως με το δοκίμιο για τον μαέστρο του τρόμου αλλά απίστευτα ρατσιστή Λαβκραφτ του οποίου οι απόψεις σίγουρα θα βρίσκουν σύμφωνη τη Λεπέν.

Βαθμολογία: 7/10

Cloud Atlas

Αυτό το βιβλίο τεχνικώς ήταν καταπληκτικό, και η ιστορία σχεδόν τέλεια για τα δικά μου πρότυπα.
Έτσι θα προσπαθήσω να κάνω μια ανατομία του βιβλίου χωρίς να αναφέρω major spoilers.cloudatlas

Το βιβλίο είναι όπως ένα σεξτέτο (μουσικό σύνολο για έξι όργανα/φωνές) βλέπε κουαρτέτο (4)
Έτσι από μόνες τους οι ιστορίες είναι λες και κάτι λείπει. Μια ιστορία είναι ωραία (βιολί), άλλη μονότονη (κοντραμπάσο). Αλλά όταν τις ενώσεις φτιάχνεις μια μουσική σύνθεση προς τέρψη όλων των ειδών αναγνωστών.
Έχουμε δηλαδή ιστορικό, επιστολογραφικό, αστυνομικό θρίλερ, κωμωδία, δυστοπικό, μετα-αποκαλυπτικό είδος, όλα σε ένα βιβλίο.

Το βιβλίο μπορεί να χαρακτηριστεί εκτός από σεξτέτο και ως μια ομάδα μπάμπουσκες ή ματριόσκες Ανοίγεις / μοιράζεις τις πέντε πρώτες πριν φτάσεις στην πιο μικρή και τη μόνη που είναι ακέραιη, την 6η. Κάποτε θα τη βάλεις πίσω στη θέση της κλείνοντας τις ματριόσκες μία μία από την 5η μέχρι την 1η και έτσι ολοκληρώνεται η εικόνα.
Έτσι οι πρώτες πέντε ιστορίες είναι μοιρασμένες η μια από την επόμενη. Η 6 βρίσκεται στην μέση άθικτη, Όταν την ολοκληρώσεις αρχίσεις με τα δεύτερα μισά των άλλων ιστοριών και έτσι ολοκληρώνεις το βιβλίο.

Ένα διάγραμμα του βιβλίου:
1η ιστορία
Είδος: Ιστορικό σε ημερολογιακό στυλ
Χρόνος: Μέσα 19ου αιώνα
Τόπος: Ειρηνικός Ωκεανός.
description

2η ιστορία
Είδος: επιστολογραφικό
Χρόνος: Δεκαετία 1930
Τόπος: Βέλγιο
description

3η ιστορία
Είδος: αστυνομικό θρίλερ με αριθμημένα κεφάλαια στυλ Νταν Μπράουν και Μάικλ Κράιτον
Χρόνος: δεκαετία του 70.
Τόπος: Καλιφόρνια
description

4η ιστορία
Είδος: Χιούμορ Κωμωδία
Χρόνος: σήμερα (αρχές 21ου αιώνα)
Τόπος: Αγγλία
description

5η ιστορία
Είδος: Δυστοπικό σε στυλ συνέντευξης
Χρόνος: 2144
Τόπος: Φουτουριστική Κορέα
description

6η ιστορία
Είδος: Μετα-αποκαλυπτικό σε στυλ διήγησης γεγονότων
Χρόνος: 2321
Τόπος: Χαβάη
description
Αυτή η ιστορία μου θύμισε αυτό που είπε ο Αϊνστάιν
‘I know not with what weapons World War III will be fought, but World War IV will be fought with sticks and stones.’
Και εδώ στη Χαβάη του 24ου αιώνα οι άνθρωποι είναι πρωτόγονοι. Ακόντια, σπάθες, άλογα, κανίβαλοι, πίστη στα είδωλα, άνθρωποι χωρισμένοι σε φυλές και μικρά χωριά.

Και εδώ ερχόμαστε στ’ αρνητικά του βιβλίου:
1] Αυτό το 6ο μέρος με δυσκόλεψε πολύ διότι τα αγγλικά ήταν όπως υποτίθεται πώς θ’ ακούγονται τ’ αγγλικά σε 3εις αιώνες και όντως ήθελε κάποια προσπάθεια να καταλάβεις τι έλεγε.

2] Το ότι ήταν οι ιστορίες μοιρασμένες στα δύο με ανάγκασε έτσι να διαβάζω ξανά τις 2 τελευταίες σελίδες του πρώτου μισού κάθε ιστορίας για να ξαναμπώ στο νόημα ξεκινόντας το 2ο μισό, ειδικά των 2 πρώτων ιστοριών που τις διάβασα πρώτες και τις ολοκλήρωσα τελευταίες. Ξέχασα ποιος ήταν ποιος, ξέχασα που με είχε αφήσει και πιστεύω ότι αν ήταν τέσσερις αντί έξι ιστορίες νομίζω δε θα υπήρχε τέτοιο πρόβλημα.

Αυτά τα αρνητικά, τώρα στα θετικά είναι επίσης το πόσο διακριτικά σχετίζονται μεταξύ τους οι ιστορίες. Μαθαίνουμε για την προηγούμενη ιστορία μέσω ενός υλικού, είτε αυτό είναι γράμματα, είτε χειρόγραφό, είτε μια ταινία, είτε ένα προσχέδιο μυθιστορήματος, είτε μια καταγραμμένη τηλεδιάσκεψη και ούτω καθεξής.
Υπάρχει και κάτι άλλο που ενώνει τις ιστορίες κάτι που σχετίζεται με μετενσάρκωση που αν δεν το διάβαζα εδώ κι εκεί (Wikipedia, κριτικές στο Goodreads) δε θα το έπαιρνα είδηση.
Δε θα πω τίποτα άλλο, απλά όταν το βρείτε είτε στα ελληνικά (εξαντλημένο), είτε στ’ αγγλικά διαβάστε το. Απλά να έχετε υπόψη τ’ αρνητικά για να ‘στε έτοιμοιοι πού λέει κι ο Σάκης, άσχετο.

Α, και πριν σας αφήσω θα βάλω τις ιστορίες κατά σειρά προτίμησης από πιο αγαπημένη/ενδιαφέρουσα στην λιγότερο.

Κωμωδία: 21ος αιώνας
Δυστοπία: 22ος αιώνας
Θρίλερ: 20ς αιώνας
Μετα-Αποκαλυπτικό: 24ος αιώνας
Ιστορικό: 19ος αιώνας
Επιστολογραφικό: 20ς αιώνας

Βαθμολογία: 8/10