Confiteor

30043676γράφω κριτική;
κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε
θυμάμαι πριν ένα δύο χρόνια το σούσουρο που υπήρχε για αυτό το βιβλίο
5 αστέρια ο ένας 5 αστέρια η άλλη έλεγα κι εγώ πάλι πέσαμε σε υπερεκτιμημένη φούσκα
και να που πέρσι τον Δεκέμβρη μια πολύ καλή μου φίλη μου έστειλε αυτό το βιβλίο ως δώρο Χριστουγέννων και το είχα στο ράφι αρκετούς μήνες
μέχρι που μια άλλη καλή μου φίλη (γουι αρ λίτζιον) αποφάσισε να το διαβάσει μαζί μου
φοβόμασταν μην ήταν μάπα το καρπούζι, σποριάρικο το κολοκύθι κουλουπού κουλουπού
όμως από τις πρώτες σελίδες αποδειχθήκαμε (ευτυχώς) λανθασμένοι
πλοκή που σε ταξίδευε ιστορία που δε σε κούραζε
από τις πρώτες σελίδες ένιωθες και λυπόσουν τον πρωταγωνιστή
μια γραφή πηχτή σαν υποβρύχιο μαστίχα και εξίσου γλυκιά
από πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε δευτεροπρόσωπη και από δευτεροπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη
από την ιερά εξέταση στο Άουσβιτς και από το Άουσβιτς στην Βαρκελώνη του Φράνκο
και όλα αυτά σε μια αράδα
και όμως δεν συγχύστηκα δεν κουράστηκα δεν απηύδησα
απόλαυσα ταξίδεψα θύμωσα και όταν έκλεισα το βιβλίο είπα και τώρα τι;
ένα βιβλίο που μιλάει για την κακία και το μίσος που υπήρχε και υπάρχει στον κόσμο
ένα βιβλίο που μιλάει για την ιστορία της Ευρώπης
ένα βιβλίο που μιλάει για την ιστορία ενός βιολιού που συνδέεται με την ιστορία της Ευρώπης και το μίσος που την περιβάλλει
ένα βιβλίο που μιλάει για την μνήμη την αγάπη το Αλτσχάιμερ τον έρωτα την τέχνη την ιστορία τον Θεό τους ναζί τους ιεροεξεταστές τους μουσικούς τους παπάδες τον Αντριά την αγάπη ξανά.
ένα βιβλίο που απόλαυσα με μια καλή μου φίλη στα μέσα Μαΐου
ένα βιβλίο που βεβαίως θα ξαναδιάβαζα
και να απολαύσω ξανά την γραφή του Καμπρέ
το ομολογώ θα το ξαναδιάβαζα
καλά διαβάσματα
και να θυμάστε μίας κριτικής μύριες έπονται

Βαθμολογία: 9/10

Advertisements

Το Ναυπηγείο

39403650Αυτό το βιβλίο το πήρα (σχεδόν) αποκλειστικά για το ότι ο συγγραφέας είναι από την Ουρουγουάη.
Και μιας και ένας κύριος στόχος μου είναι να διαβάσω τουλάχιστον ένα συγγραφέα/μυθιστόρημα από κάθε χώρα, άρπαξα αυτό το βιβλίο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κάτι τέτοιες αυθόρμητες αγορές είναι ριψοκίνδυνες διότι δεν ξέρεις αν θα  σ’ αρέσει το βιβλίο.
Άλλες φορές βγαίνεις κερδισμένος, άλλες φορές (όπως αυτή) όχι και τόσο.

Το Ναυπηγείο (όχι του Σκαραμαγκά με το ματσακόνι αλλά) του Χουάν Κάρλος Ονέτι είναι ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα, με νουάρ ατμόσφαιρα οπού συνέχεια βρέχει.
Η βροχερή ατμόσφαιρα μου θύμισε κάπως το Se7en με τον Μπραντ Πιτ και τον Μόργκαν Φρίμαν.
Ένα μυθιστόρημα όπου κυριαρχεί παντού το αίσθημα του ξεπεσμού, της αποτυχίας, της παρακμής, και της ερήμωσης

Ο αυτοεξόριστος Λάρσεν επιστρέφει στη φανταστική πόλη της Ουρουγουάης Σάντα Μαρία μετά από πέντε χρόνια και αναλαμβάνει τη διεύθυνση ενός ερειπωμένου ναυπηγείου ενώ ταυτόχρονα φλερτάρει με την μισότρελη κόρη του ιδιοκτήτη.

Ένα ναυπηγείο του οποίου οι υπάλληλοι απαρτίζονται από τον Γενικό Διευθυντή τον Οικονομικό Διευθυντή και τον Διευθυντή Τεχνικού Τομέα. Δηλαδή το ναυπηγείο απαρτίζεται όλο κι όλο από 3 διευθυντές.
Κανένας υπάλληλος δε φάνηκε σ’ όλη την ιστορία. Μόνο κάτι αρουραίοι στις αποθήκες.

Και ό,τι εργασίες έκανε ο Λάρσεν ήταν φαύλος κύκλος, δεν έβγαζαν πουθενά.
Ούτε κέρδη, ούτε ζημιά, καμία οικονομική κίνηση. Νέκρα.

Η ατμόσφαιρα του βιβλίου μ’ άρεσε πολύ. Νουάρ, γκρίζα, με μούχρωμα, μουντή, ζοφερή, βροχερή.
Στην αρχή συγχύστηκα διότι ήταν Ιούνης και έκανε κρύο και βροχερό καιρό.
Μετά συνειδητοποίησα ότι στην Ουρουγουάη, όπως και στην Αργεντινή, στη Χιλή, σ’ ένα μικρό μέρος της Βραζιλίας, στην Παραγουάη, στην Νότιο Αφρική, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία, ο χειμώνας είναι αντίθετος: Ιούνιο-Ιούλιο-Αύγουστο αντί Δεκέμβριο-Ιανουάριο-Φεβρουάριο.

Πέρα όμως από την νουάρ και υγρή ατμόσφαιρα η γραφή αλλά κυρίως οι χαρακτήρες μου φάνηκαν πιο ξεροί κι από κυπριακό χωράφι τον Ιούλη, πιο ξεροί κι απ’ της γριάς το…. πιθάρι.
Δεν ένιωσα να συνδέομαι με κανένα, δεν με ένοιαξε που αποτύγχαναν σε ο,τι έκαναν, ήμουν συνεχώς αποστασιοποιημένος, και διάβαζα απλά για να φτάσω στο τέλος το όποιο ήταν πιο τελεσίδικο κι από ταφόπλακα κυπαρισσιά .

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι ο Ονέτι δεν είναι ένας μεγάλος και σημαντικός Λατινοαμερικανός συγγραφέας. Απλά η αναγνωστική μου εμπειρία μ’ αυτό του το έργο μ’ άφησε σαν ένα τυπικό Ιούνη στην Ουρουγουάη:
«Στις πέντε το απόγευμα παρά την κακοκαιρία ακόμα θα ήταν μέρα στη Σάντα Μαρία […] [θα] βάδιζε πάνω στο λασπωμένο δρόμο κόντρα στον άνεμο […] χαμογελώντας […] στο γκρίζο και ταραγμένο σούρουπο.» σελ. 98-99

Ναι μεν έγραψε υπαρξιακό μυθιστόρημα πριν τον Καμύ και τον Ξένο, ναι μεν δημιούργησε φανταστική πόλη στην Λατινική Αμερική πριν τον Γκαρσία Μάρκες και το Μακόντο, αλλά εμένα δεν με κέρδισε.

Βαθμολογία: 7/10

 

De Profundis

oscar-wilde

Καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που αγόρασα αυτό το βιβλίο
Όχι, δεν έχω κάτι εναντίον της γραφής του Όσκαρ Ουάιλντ, αντιθέτως αυτό του το εκτενές γράμμα το βρήκα ως μια υπέροχη και σπαραξικάρδια κατάθεση ψυχής.

Τότε τι καταριέμαι;
Τοn συγγραφέα του προλόγου της εισαγωγής και της ανάλυσης του De Profundis.
Τόσο εκτενής ήταν που εξαπλώθηκε στο 1/3 του βιβλίου σαν κακοήθης όγκος.
Δεν ήταν τόσο ανάλυση όσο μια ευκαιρία να ξετυλίξει το ομοφοβικό του ταλέντο ο κριτικός/σχολιαστής Ρήγας Γαρταγάνης. Έκανε επίθεση στον Ουάιλντ και είχε επίσης και το θράσος να πιάσει στο στόμα του και τον Μεγάλο Καβάφη.
Ποιος; Ένας Ρήγας Γαρταγάνης πού ούτε η μάνα του δεν τον ξέρει να ασχοληθεί με δύο ποιητικούς θρύλους.

Στην εισαγωγή του υπάρχει αφθονία ειρωνείας, πατροναρισμού, δοκησισοφία και άφθονες χριστιανοταλιμπανικές μπούρδες.

Θα μου πείτε: Τι περίμενες από μια εισαγωγή που γράφτηκε το 1955.
Το ξέρω, αλλά αυτό δεν απέτρεψε απ’ το να μ’ ανάψουν τα λαμπάκια.
Επίσης θα μου πείτε γιατί το αγόρασα. Το είδα έτσι παλιό και βιντάζ και μόλις είδα τον τίτλο και το όνομα του συγγραφέα το πήρα χωρίς δεύτερες σκέψεις, μέσα σε άγνοια με το τι θα διάβαζα στην κριτική.

Θα παραθέσω μερικές από τις ομοφοβικές του μπούρδες εδώ, έτσι για να σας ανάψουν κι εσάς τα λαμπάκια. Τι; μόνος μου θα τ’ ανάβω; να μου κάνετε παρέα.

«Όσο περισσότερο μια εποχή είναι βυθισμένη μέσα [στον] βούρκο, τόσο και οι αντιπροσωπεύοντες έργω και λόγω αυτόν το βούρκο προβάλλονται και θεωρούνται μεγάλοι συγγραφείς, [όπως για παράδειγμα] του δικού μας μεγάλου (;) Καβάφη.
Συγγραφέας της παρακμής και της ωραιοποιημένης σήψης.» σελ. 7-8

Καλά μέχρι εδώ; Πάμε παρακάτω:

«Και ακάθεκτος και μαστουρωμένος [ο Ουάιλντ] τρέχει προς την τρίτη και τελική πράξη της τραγωδίας του, τη γερασμένη, αποκρουστική, κι όχι λιγώτερα τραγική, εικόνα του πορτραίτου του Ντόριαν Γκραίη» σελ. 26

«Το όλον δε πρώτο μέρος του Ντε Προφούντις, δεν είναι παρά η αποκάλυψη των βρομερών σχέσεων δύο ομοφυλοφύλων, ενός χυδαίου και χωρίς κανένα ιδανικό νεαρού βλαστού της αριστοκρατίας των μυλόρδων [Ντάγκλας], που είχε βουτηχτεί στο βούρκο, αλλά και κατορθώνει να κρύβει με μαεστρίαν την ολοκληρωτική του διαφθορά, ενός δηλ. κακοήθους νεαρού, με ένα νοσηρό ωραιοπαθή [Ουάιλντ] με καλλιτεχνικά χαρίσματα που καμουφλάρει την διαστροφή του ντύνοντάς την με καλλιτεχνικά φορέματα.» σελ. 83

Να συνεχίσω;

«Πνευματικό και συναισθηματικό δαλτωνισμό [αχρωματοψία] ή μάλλον μια μορφή μερικής σχιζοφρένιας θα μπορούσε να ονομάσει κανείς την περίπτωση του Ουάιλντ.» σελ. 112

Ο Σχιζοφρενής Ουάιλντ με το πριόνι.

«[Ο Ουάιλντ] είναι νεκρός πια για την τέχνη, είναι νεκρός για τη ζωή.» σελ. 116

Νεκρός για την τέχνη ο Ουάιλντ λέει. Τι άλλες παπαριές θα διαβάσω;!;

Και μ’ αυτά τα λόγια κλείνει την αριστουργηματική του [lol] κριτική ο Μέγας και πασίγνωστος [rofl] κριτικός Ρήγας (άλλως Φάντης, Βαλές, Μπαλαντέρ, Τζόκερ, Κλόουν) Γαρταγάνης, για τον μικρό και άγνωστο [νοτ] Όσκαρ Ουάιλντ. Τον χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων ως μαστουρωμένο, χυδαίο, νοσηρό, ωραιοπαθή, και σχιζοφρενή.

Και θα μου πείτε, αφού του χαλούσε την αισθητική ο Ουάιλντ, γιατί μπήκε στον κόπο να γράψει εξήντα τόσες σελίδες για τον Ουάιλντ; Έλα Ντε! (Προφούντις)

Εγώ πάντως τη διάβαζα, εκνευρίστηκα, και ήθελα να έχω τον Γαρταγάνη μπροστά μου και να τον πνίξω μέχρι να του πεταχτούν τα μάτια έξω, όπως έκανε ο Τζο Πέσι στο Καζίνο.

«You made me pop your fucking eye out of your head to protect that piece of shit; Charlie M. You damn motherfucker!»

Συγγνώμη για το βρισίδι αλλά δεν άντεξα…

Το De Profundis θα το ξαναδιαβάσω σίγουρα ξανά στο πρωτότυπο μαζί με άλλα γραπτά του από τη φυλακή με γνωστότερη τη «Μπαλάντα της Φυλακής του Ρέτινγκ».

Εδώ στη μετάφραση βρήκα αρκετά λάθη ως προς τον τρόπο που προφέρονται τα ονόματα όπως:
Brighton = Μπρίχτον αντί Μπράιτον. Ευτυχώς που δεν έβαλαν Μπήξτον…
Reading = Ρίντινγκ αντί Ρέτινγκ. άλλο reading (ρίτινγκ διαβάζω) και άλλο Reading (Ρετινγκ η πόλη)
Douglas = Ντούγκλας αντί Ντάγκλας. Όπως λέμε, ο Καπετανάκης που ‘χει ντούγκλα το μουστάκι;

Αυτά. Δε θα βαθμολογήσω αυτό το βιβλίο αλλά θα δώσω:
πέντε λαμπερά αστέρια στο De Profundis του Ουάιλντ
και
πέντε μοσχομυριστά κουράδια στην κριτική του Γαρταγάνη…

Ντέμιαν / Demian

Ήθελα πολύ να μ’ αρέσει αυτό το βιβλίο αλλά δυστυχώς δεν…
Μόνο που η βαθμολογία του είναι στο 4,14 έπρεπε να λειτουργούσε σαν προειδοποίηση, διότι 4,14 ίσον με πολλά κεράσια κι εγώ έπρεπε να κρατώ μικρό καλάθι, αλλά κρατούσα κοφίνι. Και η σοδειά απ’ τον Ντέμιαν για μένα ήταν φτωχιά. maxresdefault

Τα δύο πρώτα κεφάλαια (Δύο Κόσμοι, Κάιν) μ’ άρεσαν αρκετά. Βλέπουμε ένα παιδί δέκα-έντεκα χρονών να λέει ψέματα πως έκλεψε για να φανεί άξιος στα μάτια των μεγαλύτερων συμμαθητών του αλλά αυτό θα στραφεί μπούμερανγκ εναντίον του και θα πέσει θύμα εκβιασμών. Τον λυτρώνει με μυστηριώδη τρόπο ο ακόμη πιο μυστηριώδης συμμαθητής του Ντέμιαν.
Η λύτρωσή μου από το μαρτύριό μου πραγματοποιήθηκε μ’ έναν εντελώς αναπάντεχο τρόπο και ταυτόχρονα κάτι καινούργιο μπήκε στη ζωή μου που ακόμα και σήμερα μ’ επηρεάζει βαθιά

Απ’ εδώ ξεκινά η ψύχωσή του με τον Ντέμιαν, την Βεατρίκη, τον θεο/ήρωα/μάγο/ό,τι ήταν τέλος πάντων Αβραξάς. Στα κεφάλαια δηλαδή που ακολούθησαν υπήρξε ένα τέλμα αναγνωστικής απόλαυσης το οποίο έγινε βορβορώδης βάλτος στο κεφάλαιο η Πάλη του Ιακώβ. Πήγε να βελτιωθεί στα δύο τελευταία κεφάλαια (Εύα και Η Αρχή του Τέλους) αλλά όχι όσο θα ήθελα για να βελτιωθεί ως ευχάριστο ανάγνωσμα στο σύνολό του.

Το βιβλίο αυτό λέγεται ότι έγινε το ευαγγέλιο της γερμανικής νεολαίας μετά το 1919 (χρονιά δηλαδή που εκδόθηκε)
Τώρα 100 χρόνια μετά κάπως άρχισε να χάνει την δύναμή του. Για μένα μιλάμε πάντα.

Διάσπαρτα στο βιβλίο ήταν στοιχεία που με βρίσκουν παντελώς αδιάφορο όπως μυστικισμός, υπερφυσικό, θεοί εναντίον δαιμόνων, ψυχή – σύμπαν, άρχισε δηλαδή να μυρίζει ή μάλλον να βρωμάει Κοέλιο το όλο πράγμα. Ειδικά όταν άρχισε να αναφέρει τα περί σύμπαντος μέσα μας και το πουλί μες στο αυγό.

Αποφθέγματα τέτοιου τύπου τα βρίσκω άδειες μεγαλοστομίες
Το πουλί βγαίνει από το αυγό παλεύοντας. Το αυγό είναι ο κόσμος. Αυτός που θέλει να γεννηθεί πρέπει να καταστρέψη τον κόσμο
Όμορφα λόγια, αλλά σαν ένα αγγείο, μια πλημοχόη, χωρίς χρήση πια, αντίκες.

Για αρκετούς αυτό το βιβλίο είναι αγαπημένο και το σέβομαι.
Για μένα αυτό το βιβλίο ήταν Γολγοθάς, ένα Βουνό Σισύφου, μια έρημος συναισθημάτων, μια ξηρασία λογοτεχνικής τέρψης. Και ελπίζω να το σεβαστείτε.

Δε θα πω τα γνωστά Το διάβασα λάθος στιγμή Δεν είχα προετοιμαστεί σωστά και λοιπά.
Το έχω δει πάμπολλες φορές με βιβλία που με απογοήτευσαν και διαβάζοντάς τα για δεύτερη (Η Καρδιά του Σκότους), ή ακόμα και τρίτη φορά (Το Στρίψιμο της Βίδας) να μην αλλάξει κάτι.

Φυσικά μ’ άρεσε η γραφή του Χέσσε και θα τον δοκιμάσω άλλη μια φορά, με το Σίνταρτα ίσως.
Δίνω 3εις ευκαιρίες σε κάθε συγγραφέα. Στην τρίτη καίγονται. Ελπίζω στην επόμενη φορά ο Χέσσε να μη με Χέσσει όπως ο Χένρι Τζέιμς

Αυτονόητος φυσικά ο τρόπος γραφής του Χέσσε σε Έσσε στα ελληνικά. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Έτσι βαθμολογώντας κάθε κεφάλαιο ξεχωριστά βγάζω μέσο όρο
5+4+3+3+3+2+3+3=26/8=3,25

Βαθμολογία: 6,5/10

Inheritance / Κληρονομιά

Ποιος να το ‘λεγε ότι θα έβαζα πεντάρι στον Έραγκον;
Δηλαδή τόσο αψεγάδιαστο ήταν;
Όχι φυσικά, αλλά απόλαυσα τόσο πολύ την ιστορία, επιτέλους θα μάθαινα πώς τελειώνει μετά από δέκα χρόνια σχεδόν αναμονής, και έτσι τις ατέλειες σχεδόν δεν τις πρόσεχα.
Ατέλειες όπως;7664041
Αρκετές φορές υπήρχαν από μηχανής θεοί που βοηθούσαν ούτως ώστε να προχωρήσει η ιστορία, οι ήρωες, και πολλές φορές έρχονταν out of the blue που λένε και στο χωριό μου, χωρίς πολλές φορές να δίνεται κάποια εξήγηση γι’ αυτό.
Η αρχή (βασικά οι πρώτες 260 σελίδες) ήταν κυρίως στρατηγική, συμβούλια, πολιορκίες και η ιστορία κυλούσε κάπως αργά.
Από ένα σημείο και μετά πήρε σιγά σιγά μπρος μέχρι το τέλος.
Και όπως με κάθε τέλος μια σειράς που διαρκεί αρκετό καιρό ένιωσα μια πίκρα αποχωρισμού όταν τέλειωσε το βιβλίο αλλά και ανακούφισης που πλέον δεν είναι πια αδιάβαστο στο ράφι σαν γεροντοκόρη.
Σίγουρα υπήρξε βελτίωση στη γραφή του Παολίνι, ειδικά από το πρώτο και δεύτερο βιβλίο αλλά δεν παύει να στολίζει τις προτάσεις με αμέτρητα επίθετα, επιρρήματα, μετοχές, αξιόγραφα, λες κι οι προτάσεις είναι χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Ένα άλλο μικρό αρνητικούλι που είχε αυτή η τέταρτη και τελευταία ανάγνωση ήταν ότι τα προηγούμενα τρία βιβλία τα διάβασα στα ελληνικά και αυτό το τέταρτο στα αγγλικά, διότι ήταν δώρο. Δυσκολεύτηκα έτσι να συσχετίσω ποιος ήταν ποιος διότι ο τρόπος γραφής των ονομάτων, τοπωνυμίων, και των φράσεων διέφερε αρκετά από τα πιο ‘straightforward’ ελληνικά:

Γκλέιντερ = Glaedr
Ουρουμπέιν = Urû’baen
Κάρβαχολ = Carvahall

Και αρκετές αμετάφραστες φράσεις στην γλώσσα των ξωτικών των νάνων κλπ που με έκαναν να πηγαινοέρχομαι μπρος πίσω λες και διάβαζα το Κονφιτέορ από τις εκδόσεις Πόλις.

Αλλά όπως είπα η ιστορία με απορρόφησε τόσο πολύ που δεν πρόσεξα τα αρνητικά που υπήρχαν, σχεδόν καθόλου.

Και να, 3 μήνες μετά, έχω ολοκληρώσει τη σειρά και τώρα περιμένω. . .
Άκουσα ότι ο Παολίνι γράφει τώρα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας κι αυτό είναι αρκετά καλό για δύο πράγματα.
1) Πλέον ο Παολίνι έχει περισσότερη εμπειρία και ικανότητα ως συγγραφέας.
2) Έχω ένα τσικ περισσότερη αδυναμία στην Επιστημονική Φαντασία παρά στην Μεσαιωνική Φαντασία.
Αλλά ο καιρός θα το δείξει.
Καλά διαβάσματα!

IMG_20180420_164215.jpg

Βαθμολογία: 8,5/10

Oranges Are Not the Only Fruit

 

13183652Την άνοιξη του 2009 ξεκίνησα τη δεύτερη χρονιά μου στο πανεπιστήμιο, το πρώτο έτος που άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία. Το προηγούμενο έτος ήταν κυρίως άσχετα, γενικά μαθήματα όπως, κοινωνιολογία, ψυχολογία, φιλοσοφία, υπολογιστές, στατιστική κ.ο.κ.
Την άνοιξη του 2009, ως μέρος του μαθήματος Εισαγωγή στη  Μυθοπλασία διάβασα το πρώτο μου διήγημα στα Αγγλικά (The Cask of Amontillado από τον Edgar Alan Poe), την πρώτη μου νουβέλα στα Αγγλικά (The Metamorphosis by Franz Kafka) και το πρώτο μου μυθιστόρημα στα Αγγλικά (Oranges are not the only fruit της Jeanette Winterson)
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Winterson. Ένα μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία, μια ψευδο-αυτοβιογραφία όπου τα γεγονότα συνδυάζονται με τη μυθοπλασία. Ασχολείται με μια λεσβία κοπέλα που ζει σε μια φανατικά θρησκευτική κοινωνία σε μια προαστιακή πόλη στη βόρεια Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με αρχές της δεκαετίας του 1970.
Το 2009 δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω το όλο νόημα, την πνευματικότητα και την ομορφιά της γλώσσας που έχει αυτό το βιβλίο. Με μόνο ένα χρόνο εμπειρίας στην ανάγνωση των αγγλικών σε κάτι εκτός από άρθρα ή παιδικά βιβλία, ήταν δύσκολο να εκτιμήσω και να καταλάβω το μυθιστόρημα στην ολότητα του.
Τώρα, 9 χρόνια αργότερα, πιο ώριμος στα αγγλικά και στην ανάγνωση όλων των ειδών, των κατηγοριών, και μεγεθών των βιβλίων ήμουν αισιόδοξος και βέβαιος ότι αυτή τη φορά, η ανάγνωση των πορτοκαλιών θα ήταν επιτυχής και ήταν.
Το 2009, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να γελάει σε ορισμένα αποσπάσματα, ή να κατανοεί ορισμένες αναφορές στη λογοτεχνία (Jane Eyre, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων), την ιστορία (Pol Pot, McCarthy).
Μετά το 2009 έζησα λίγο καιρό στο Μάντσεστερ και η ατμόσφαιρα, τα τοπία, όλη η αίσθηση της προαστιακής ζωής στη Βόρεια Αγγλία ήταν πιο ζωντανή σε μένα και ήταν σαν να ήμουν εκεί.
Αυτό  είναι που κάνει το την ανάγνωση ενός βιβλίου μετά από σχεδόν 10 χρόνια πιο ενδιαφέρουσα. Το βιβλίο δεν αλλάζει αλλά ο αναγνώστης ναι, και η εμπειρία είναι εντελώς διαφορετική.
Ο λόγος που ξαναδιαβάσω αυτό το βιβλίο ήταν επειδή μια καλή φίλη έμαθε ότι αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο που διάβασα στα αγγλικά και αφού η Winterson είναι η αγαπημένη της συγγραφέας αποφασίσαμε να διαβάσουμε μαζί σαν συνανάγνωση.
Πιστεύω ότι το απολάμβανε πολύ περισσότερο από ό,τι εγώ, ακόμα και αυτή τη  δεύτερη φορά.
Το μυθιστόρημα με το χιούμορ του που μερικές φορές είναι γλυκό σαν μέλι και μερικές φορές πικρό σαν δηλητήριο είναι μια κριτική για τον παραλογισμό, την απανθρωπιά και την ανοησία της θρησκείας.

Μια κριτική για τις κοινωνικές κατασκευές που θέλουν έναν άντρα να ερωτεύεται μόνο μια γυναίκα και όχι έναν άντρα με έναν άντρα ή μια γυναίκα με μια γυναίκα.
Όταν η Jeanette (η πρωταγωνίστρια) ερωτεύεται ένα κορίτσι, οι υποκριτικές μάσκες των θρησκευτικών ατόμων πέφτουν και ένας πόλεμος ξεσπάει εναντίον της.
Εάν πιστεύετε ότι όλα αυτά ακούγονται ενδιαφέροντα και σας αρέσει η πειραματική μυθοπλασία σαν αυτή (ρεαλισμός διακεκομμένος από μερικά παραμύθια) τότε είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε.
Βαθμολογία: 8/10

Το δωμάτιο / The Room

Το δωμάτιο.
9978385Ένα βιβλίο που αγόρασα από παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου διότι μου το πρότεινε έμμεσα μια φίλη. Ένα βιβλίο με αφηγητή ένα παιδάκι πέντε μόλις χρόνων, που ο κόσμος του είναι όλος κι όλος ένα δωμάτιο 3 τετραγωνικών. Εκεί ζει με τη νεαρή μητέρα του.

 

Αυτά ήξερα όλα κι όλα πριν ξεκινήσω το βιβλίο, και πήγαινα έτσι, στα τυφλά, χωρίς να μάθω περισσότερα, που είναι και πιο ωραίο πολλές φορές, να μη ξέρεις τι θα συναντήσεις.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι η ζωή του μικρού Τζακ στο Δωμάτιο και πώς αντιλαμβάνεται τον μικροσκοπικό του κόσμο, και το δεύτερο μέρος είναι το μετά, η δύσκολη προσαρμογή στον έξω τον μεγάλο κόσμο.

Δε θα πω περισσότερα για να μη σας χαλάσω την εμπειρία αν τυχόν και δεν το διαβάσατε.

Το ενδιαφέρον σ’ αυτό το βιβλίο είναι στο πώς βλέπει το πεντάχρονο τον δικό μας κόσμο, τον βλέπουμε από μια άλλη, ιδιαίτερη οπτική γωνία, μια τεχνική που ονομάζεται defamiliarization (ανοικείωση) όπου γνωστά και οικεία αντικείμενα και έννοιες μας γίνονται ανοίκεια, άγνωστα και διαφορετικά.
π.χ. το ασημένιο πρόσωπο του θεού = φεγγάρι
ιατρικός πλανήτης = νοσοκομείο
ψηλό αόρατο κουτί = ντους  κ.λ.π.

Επίσης ενδιαφέρον είχε να δούμε πώς μπορεί να προσαρμοστεί ένα άτομο στο δικό μας κόσμο αφού πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του σε ένα δωμάτιο. Πόσο επηρεάστηκε η ανάπτυξή του, η αντίληψή του, η ικανότητα να αντιλαμβάνεται το χώρο γύρω του.
Είναι όμως και μια ιστορία αγάπης αλλιώτικη, μεταξύ μητέρας και παιδιού.  Μια ιστορία επιβίωσης σε μια ζούγκλα που ονομάζεται έξω κόσμος. Μια ιστορία εμπνευσμένη από δυστυχώς αληθινά γεγονότα.
Μια ιστορία που έγινε και ταινία το 2014 με την ηθοποιό που ενσάρκωνε τη Μαμά να κερδίζει το Όσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου.

Αν σας ενδιαφέρει μια τέτοια ιστορία σας συστήνω να το διαβάσετε.
Βαθμολογία 7,5/10