Το Βυζί / The Breast

16091212

Ξεκινώ αυτή την κριτική λέγοντας ότι:
Ναι το έπιασα για τον τίτλο.
Ναι το έπιασα για το εξώφυλλο.
(αλλά κυρίως)
Ναι το έπιασα για τον λόγο ότι η μεταμόρφωση του Κάφκα είναι από τις πιο αγαπημένες μου νουβέλες.

 

 

Η πρώτη μου επαφή με Ροθ ήταν μέσω ενός βυζιού, χωρίς σιλικόνη αλλά γεμάτο σκέψεις.

(*φωνή Αντώνη Κανάκη* Τι λέειιι;!)

Ο Γκρέκορ Σάμσα του Κάφκα, ξυπνά ένα πρωί για να πάει δουλειά και βρίσκει τον εαυτό του μεταμορφωμένο σε ένα έντομο σε μέγεθος Λαμπραντόρ. Ο Κάφκα δεν διευκρινίζει τι έντομο, αλλά από την αηδία που προκαλεί στους οικείους του μάλλον σε κατσαρίδα μεταμορφώθηκε.

Ο Δρ. Ντέηβιντ Κεπες, ξυπνά ένα πρωί για να πάει (μάλλον κι αυτός) δουλειά στο πανεπιστήμιο ως καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας και βρίσκει τον εαυτό του μεταμορφωμένο σε ένα βυζί βάρους εβδομήντα κιλών και με με μια δωδεκάποντη θηλη.

Ενώ στην ιστορία του Κάφκα ο πρωταγωνιστής μεταμορφώνεται σε αηδιαστικό έντομο, εδώ ο πρωταγωνιστής μεταμορφώνεται σε ένα σφριγηλό βυζί.

Ο τίτλος με προβλημάτισε: όχι πως έχω πρόβλημα να απαντάω στην ερώτηση:
«Τι βιβλίο διαβάζεις τώρα;»  «Διαβάζω το βυζί.»
αλλά στα αγγλικά ο τίτλος είναι The Breast που μεταφράζεται απευθείας ως Το Στήθος.
Το αντίστοιχο του βυζ(γ)ιού στ’ αγγλικά είναι είτε boob είτε tit. Teat σημαίνει μαστάρι.
Ίσως η μεταφράστρια ήθελε, ή της είπαν ότι η λέξη βυζί στον τίτλο θα πουλούσε περισσότερα αντίτυπα παρά το ιατρικό στήθος.

Μέσα στα 5 άτιτλα κεφάλαια αυτής της νουβέλας μήκους 85 σελίδων βλέπουμε τον Δρ. Κέπες (1) πριν την μεταμόρφωση, (2) τις πρώτες μέρες της μεταμόρφωσης, (3) με ποιους διατήρησε επαφή στη μεταβυζιακή περίοδο, (4) οι δύο ψυχολογικής φύσεως κρίσεις που είχε, και (5) τέλος ο ας τον πούμε συμβιβασμός του με το να παραμείνει βυζί εις τους αιώνες των αιώνων βυζιαμήν.

Ενδιαφέρον βιβλίο όσο αφορά την πειραματική του φύση, την ιδιότητα του ως συγκριτικό ανάγνωσμα με την Μεταμόρφωση του Κάφκα, ως ένα απολαυστικό ανάγνωσμα που με έκανε να γελάσω αρκετές φορές, και να σκεφτώ πώς είναι να είσαι ως οντότητα ασφυχτικά κλεισμένος σε ένα βυζί ή οτιδήποτε άλλο για πάντα, να μην έχεις πλέον οπτική επαφή, κάτω άκρα να κινηθείς και άνω άκρα να κρατήσεις κάτι, να εγκλωβίζεσαι στις σκέψεις σου στις εμμονές σου στο σκοτάδι. . .

Πέρα από αυτό όμως δεν μου έδωσε κάτι άλλο για να του δώσω άριστα  ως βιβλίο έτσι τα 4 αστέρια είναι μια υπέρ το δέον καλή βαθμολογία.

Και για να κλείσουμε το όλο θέμα περί βυζιών: αν ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός βρισκόταν κάπου μέσα σ’ αυτήν την ιστορία, (ως συνάδελφος ας πούμε) σίγουρα θα έλεγε το ακόλουθο:
description

Βαθμολογία: 8/10

Advertisements

It Can’t Happen Here

trump_it_cant_happen_here

Ο Σίνκλερ Λιούις ήταν ο πρώτος Αμερικανός συγγραφέας που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1930) αλλά λίγο πριν την προεκλογική περίοδο του κυρίου Τραμπ, ήταν άγνωστος στους περισσότερους από εμάς.
Με το εκλογή του κυρίου Τραμπ ως προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών οι πωλήσεις αυτού του βιβλίου εκτοξεύθηκαν στα ύψη.

Πολλοί λένε ότι αυτό το βιβλίο προέβλεψε την προεδρία του κυρίου Τραμπ.
Δεν γίνονται αυτά εδώ έλεγαν πολλοί, ανάμεσα τους κι εγώ.
-Αποκλείεται να βγει πρόεδρος ένας τύπος που τον είδα να χτυπιέται με άλλους σε ρινγκ στο WWE. Και όμως βγήκε.

Τα ίδια έλεγε και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου Ντορέμους Τζέσαπ: ότι αποκλείεται να βγει πρόεδρος ένας λαϊκιστής, δημαγωγός, ρατσιστής, όπως ο Μπερζέλιους Γουίντριπ.
Αλλά όμως βγήκε:
και η Αμερική των Ελευθεριών έγινε μια ασφυκτική απολυταρχία.
Ένα κράμα Ναζιστικής Γερμανίας, Φασιστικής Ιταλίας, (σημερινής) Βορείου Κορέας, και Ισπανίας επί Φράνκο.

Το πρώτο τρίτο του βιβλίου ασχολείται με την προεκλογική περίοδο και μας δείχνει με λίγα λόγια τι θέλουν οι μάζες. Δεν θέλουν λογική αλλά υποσχέσεις. Μία από τις υποσχέσεις που τους υπόσχεται είναι μισθός για όλους $5000 το χρόνο.
Λεφτά υπάρχουν για όλους….
Το δεύτερο τρίτο του βιβλίου ασχολείται με την πρώτη χρονιά προεδρίας του Μ. Γουίντριπ η οποία μοιάζει με του Ερτογάν: Έλλειψη ανοχής στην κριτική, αυταρχισμός, καταπίεση ελευθεριών τύπου και άλλα.
Το τελευταίο τρίτο του βιβλίου ασχολείται με την προεδρία, πλέον φανερά ως δικτατορία με μαζικές εκτελέσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, οργανώσεις τύπου Γκεστάπο (Minute Men) να οργώνουν όλους τους δρόμους της Αμερικής, μαζικές μεταναστεύσεις σε Καναδά και Μεξικό, πόλεμο με Μεξικό (όχι απλά ένα τείχος).
Δε θα πω άλλα. . .

Αυτό το βιβλίο λειτουργεί ως προειδοποίηση (που δεν βλέπω να λαμβάνεται υπόψη ακόμη). Μια προειδοποίηση που λέει ανάμεσα σε άλλα ότι οι πολλές υποσχέσεις είναι προεκλογικό κόλπο. κάππα, όμικρον, λάμβδα, πι, ομικρον. Κόλπο.
Οι ουτοπικές υποσχέσεις εξαφανίζονται και η ουτοπία γίνεται μια ζοφερή δυστοπία.

Ένα σημαντικό βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους ασχέτως αν ασχολούμαστε με πολιτική ή όχι.
Είναι γνωστό ότι υπάρχει έλλειψη αξιοπιστίας προς τους πολιτικούς και δηλώνουμε άγνοια. Αλλά η άγνοια είναι κακό. Η άγνοια φέρνει στην εξουσία δημοφιλείς τύπους σαν τον Γουίντριπ, που γίνονται προέδροι, μετά δυνάστες και αργότερα δικτάτορες.

ccgegdwuyaam4a2

Οι παραλληλισμοί που έκανα (κυρίως στο πρώτο μισό του βιβλίου) μεταξύ Γουιντριπ – Τραμπ ήταν αναπόφευκτοι.
Το βιβλίο ξεκίνησε σαν μια σάτιρα και κατέληξε σε μια δυστοπία.
Παρόλο που ενώ το διάβαζα μου προκαλούσε συναισθήματα αγανάκτησης, απελπισίας και φόβου, το απόλαυσα ως βιβλίο.
Διότι αν ένα βιβλίο δεν σε συνταράξει και δεν αποκομίσεις κάτι από αυτό και ασχολείται μόνο με σχέσεις και αγάπη (ρομαντική λογοτεχνία, σε σένα κοιτάζω) τι να το κάνεις.

Διαβάστε το χθες!

Βαθμολογία: 9/10

 

Tender is the Night

tenderisthenightimage

Αυτός ήταν ο 2ος Φιτζέραλντ (μετά τον Γκάτσπυ φυσικά) που διάβασα, και ίσως όχι ο τελευταίος, αν και δεν τρελάθηκα να πω την αλήθεια.

Αυτό το βιβλίο δε θα το έπαιρνα στα χέρια μου αν δεν το διάβαζα ως συνανάγνωση με δύο άλλα (τελικά) κορίτσια. Που και συνανάγνωση δεν το λες. . .
άλλης της το καθυστέρησε η βιβλιοθήκη και δεν το ξεκίνησε τελικά, άλλη την έφαγε το Κράκεν κάπου στις βόρειες θάλασσες, άλλη το πήρε σε τόμους και διάβασε μόνο τον πρώτο περιμένοντας (ακόμη) τους άλλους, άλλη το διάβασε και το τελείωσε σχεδόν μόνη της, και εγώ κάπου στη μέση όλης αυτής της ιστορίας.

Και φυσικά η συνεννόησή μας ήταν κάτι σαν συνεννόηση μεταξύ τυφλού και κουφού.
Αλληλοσποϊλεριζόμασταν σχεδόν μέχρι τη μέση του βιβλίου χωρίς να το καταλάβουμε διότι η ελληνική έκδοση ήταν η εκδοχή του 1951 και η αγγλική (η δική μου) του 1934.
Η ελληνική έκδοση είχε τα γεγονότα με χρονολογική σειρά: 1919-1930 ενώ η δική μου τα είχε (άστα τα μαλλάκια σου) ανακατεμένα: 1925, 1919, 1930.

Σαν ιστορία τώρα μου θύμιζε λίγο τον Υπέροχο Γκάτσμπυ με τα γκλαμουρο-χλιδάτα πάρτι, αυτό το αίσθημα χλιδής και παρακμής, που στ’ αγγλικά μεταφράζεται ως decadence.
(  Χριστέ μου τι ντεκατάνς *ψεκάζεται με εβιάν*   )
Πίσω από την χρυσοποίκιλτη κουρτίνα της βεράντας που βλέπει προς την Κυανή Ακτή, και τον ήχο των ποτηριών κοκτέιλ, κρύβονται μυστικά, κρύβεται δράμα και τραγωδία.

Βλέπουμε την ιστορία του ευκατάστατου αν όχι πλούσιου Ντικ Ντάιβερ και την πορεία του απ’ τα σαλόνια στ’ αλώνια (που δεν είναι ακριβώς αλώνια αλλά καταγώγια μέθης)

Βλέπουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό το υποτιθέμενα πετυχημένο ζευγάρι του Ντικ και της Νικόλ Ντάιβερ.

Και μπορώ να πω προτίμησα την μη-χρονολογική σειρά της δικής μου εκδοχής (1951) όπου βλέπεις τους Ντάιβερ όπως τους βλέπει κάποιος όταν τους πρωτοσυναντήσει (Ρόζμαρι Χόυτ) και μετά σιγά – σιγά ξεδιπλώνονται τα μυστικά τους.
Τέλος επιστρέφουμε στο παρόν (1925) και αμέσως στο μέλλον (1930) για να δούμε πλέον την συνέχεια της ιστορίας ξέροντας πλέον τα μυστικά τους. Έτσι η χλιαρή αρχή έχει τους λόγους της που είναι έτσι αφού διαβάσεις μετά το παρελθόν (1919). Αν όμως διαβαστεί χρονολογικά τότε αυτή η χλιαρή συνέχεια (1925) ίσως σας κάνει να βαρεθείτε το παρόν αρκετά με αποτέλεσμα να βαρεθείτε και το βιβλίο το ίδιο.

Αν όλα αυτά που είπα και κυρίως η εποχή της Τζαζ, της δεκαετίας του 1920, και τα κρυμμένα μυστικά πίσω από καθώς πρέπει οικογένειες σας εξιτάρουν τότε διαβάστε το. Αν όχι πιάστε καλύτερα κάνα Κινγκ, Νέσμπο ή Γκέιμαν.

Βαθμολογία: 7/10

Λολίτα

-Από τις πιο ωραίες και ρομαντικές ιστορίες που διάβασα ποτέ μ. . .

-Τι λες ρε, πού είδες ρομάντζο εσύ; Αφού εδώ είναι η ιστορία ενός μεσήλικα που βάτευε ένα δωδεκάχρονο.

-Δε με άφησες όμως να ολοκληρώσω.

-Λέγε.

12942972

-Η γραφή του Ναμπόκοφ έχει τέτοια δύναμη που με έκανε να λυπηθώ στο τέλος αυτό το τέρας, και να βλέπω την Λολίτα ως ένα τσουλί.

Φυσικά ο αφηγητής είναι ο ίδιος ο Χάμπερτ Χάμπερτ και η αφήγησή του εμπίπτει στην κατηγορία unreliable narrator (αναξιόπιστος αφηγητής)

Έτσι αν σηκώσουμε αυτό το πέπλο που χαρακτηρίζει τον Χ.Χ. ως ένα γοητευτικό, ωραίο και συνάμα ρομαντικό άντρα, βλέπουμε ένα τερατόμορφο κτήνος που η μόνη του έννοια είναι πώς να κάνει δική του τη Λολίτα, ένα δωδεκάχρονο, αθώο κορίτσι.

 

 

Το θέμα φυσικά του βιβλίου είναι ένα θέμα πολύ ευαίσθητο και ένα θέμα ταμπού μπορώ να πω.
Αλλά αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που διάβασα βιβλίο με παρόμοιο θέμα.
Το 2014 διάβασα το Tampa της Αλίσα Νάτινγκ το οποίο αντιστρέφει το φύλο και έχουμε εδώ μια καθηγήτρια να έρχεται σε σεξουαλική επαφή με τους (2) δεκατετράχρονους μαθητές της.
Το βιβλίο αυτό φυσικά ως πιο σύγχρονο περιγράφει με γλαφυρότητα τις ερωτικές σκηνές αγγίζοντας έτσι τα όρια του πορνογραφήματος.
Μπορεί να ήταν πιο ωμό και να μην είχε την υπεροχή και τη λεπτότητα της πένας του Ναμπόκοφ αλλά η Νάτινγκ άγγιξε μια άλλη οπτική της παιδοφιλίας, που σπάνια θίγεται.
Αν μια γυναίκα παραπλανήσει ανήλικο αυτό την κάνει τέρας ή γκομενάρα; Και φυσικά την κάνει τέρας, απλά η κοινωνία αναγνωρίζει ως θύτες ΜΟΝΟ άντρες και θύματα ΜΟΝΟ γυναίκες.
Έτσι αν ένας καθηγητής παρενοχλήσει μια μαθήτρια θα χαρακτηριστεί τέρας, αν μια καθηγήτρια παρενοχλήσει μαθητή τότε ο μαθητής θα χαρακτηριστεί τυχεράκιας, έμαθε τις χαρές του έρωτα νωρίς.
Αν πάλι ένας άντρας πέσει θύμα βιασμού από γυναίκα κανείς δε θα τον πιστέψει: Σίγα που δε σ’ άρεσε ρε.
Αν πάλι μια γυναίκα πέσει θύμα βιασμού από άντρα θα πουν: Κουνούσε την ουρά της αυτή.
Να γιατί ο φεμινισμός είναι ακόμη αναγκαίος στις μέρες μας, και για άντρες και για γυναίκες.

 

 

Αλλά ας επιστρέψω στη Λολίτα.

Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη.
Στο πρώτο βλέπουμε την ιστορία της ζωής του Χ.Χ. από την παιδική του ηλικία, την εφηβεία και την ενηλικίωση του στην Ευρώπη, μέχρι και την εγκατάστασή του στην Αμερική και την προσπάθειά του να κάνει δική του τη κόρη της σπιτονοικοκυράς τους χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, ακόμη και φόνο.

Αφού πετύχει το σκοπό του στο δεύτερο μέρος βλέπουμε τους δυο να ταξιδεύουν όλη την Αμερική από ξενοδοχείο σε μοτέλ, από μοτέλ σε τροχόσπιτο, και από τροχόσπιτο σε σπίτι.

Η ιστορία μπορεί να μην ήταν για μένα κάτι το πρωτότυπο και ως πλοκή να με κούρασε το κομμάτι των ατέλειωτων περιπλανήσεών τους στην Αμερική, αλλά η γραφή του είναι που το έκανε ένα εξαιρετικό κομμάτι της λογοτεχνίας.

Και μόνο να σκεφτείς ότι τα αγγλικά δεν ήταν η μητρική γλώσσα του Ναμπόκοφ σε κάνει να θαυμάζεις την ικανότητα του στο λόγο, στο λογοπαίγνιο, και στις εικόνες που δημιουργούσε.

Κάτι που με κούρασε επίσης σ’ αυτό το βιβλίο είναι η χρήση των άπειρων γαλλικών προτάσεων.
Όπως και στο Τρυφερή είναι η Νύχτα τα Γαλλικά (δε λέω) προσδίδουν ένα αίσθημα αυθεντικότητας, αλλά αν δεν ξέρεις γρι Γαλλικά αυτό γίνεται εκνευριστικό. Τουλάχιστον ας υπάρχουν υποσημειώσεις με τη μετάφραση. Δηλαδή αν μεταφραστεί η φράση θα χαθεί η αυθεντικότητά της; Όχι.

Συνολικά όμως ήταν μια ωραία εμπειρία και φυσικά θα ψάξω να βρω κι άλλα βιβλία του Ναμπόκοφ γιατί όπως είπα και πριν η γραφή του ήταν υπέροχα λυρική.

Βαθμολογία: 7,6/10

Fury / Παραφορά

Λόγω του ότι έχω αυτό το χούι να αγοράζω βιβλία και ως αντικείμενα, ως συλλέκτης, συνήθως την πατάω και απογοητεύομαι.

Αυτό το βιβλίο το αγόρασα από ένα thrift shop κυρίως λόγω του ότι ήταν υπογεγραμμένο από τον Σαλμάν Ρούσντι τον ίδιο. Δηλαδή αυτό το βιβλίο το άγγιξε ο ίδιος ο Ρούσντι, περιέχει το DNA του.

Αν δεν ήταν υπογεγραμμένο θα το προσπερνούσα απλά. Αλλά την πάτησα.

943974

Χωρισμένο σε τρία μέρη αυτό το βιβλίο ξεκίνησε όμορφα (και τηλεφωνικό κατάλογο να έπαιρνα μετά απ’ εκείνο το ανυπόφορο βιβλίο του Νταλί θα μου φαινόταν ενδιαφέρον), μου άρεσε που άκουγα ξανά την φωνή του Ρούσντι, γέλασα σε μερικά σημεία, και υπέθεσα ότι θα απολάμβανα αυτό το βιβλίο όπως έγινε και με το βιβλίο του Μπουκόφσκι αλλά δεν.
Το μομέντουμ που απέκτησε αυτό το βιβλίο εμφανίστηκε και χάθηκε στο πρώτο μέρος. Έτσι τα επόμενα δυο μέρη μου φάνηκαν χλιαρά, επαναλαμβανόμενα, με αχρείαστες λεπτομέρειες και βιογραφικά κομπάρσων (τυπική τεχνική του Ρούσντι) και βρέθηκα να το διαβάζω μόνο και μόνο για να τελειώσει.
Είχα αποφασίσει να του βάλω 2,6 να εμφανίζεται ως 3άστερο αλλά το γελοίο τέλος με ξενέρωσε μέχρι τον μυελό των οστών που το βάζω ένα καθαρό 2.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Μάλικ Σολάνκα, ένας Βρετανός καθηγητής του Κέιμπριτζ ινδικής καταγωγής που ξαφνικά του την βάρεσε να παρατήσει την γυναίκα του και το τρίχρονο αγοράκι του και να πάει στην Αμερική να χαθεί, να τον ρουφήξει αυτή η Αμερική που απορροφά κουλτούρες, λαούς, έθιμα, να τον ρουφήξει και αυτόν και τον θυμό (ή παραφορά κατά τον ελληνικό τίτλο).

Ως έναν βαθμό τον καταλαβαίνω να είναι θυμωμένος με τη ζωή του να έχει τάσεις φυγής (όπως εμένα), να θέλει να κάνει ένα διάλειμμα από γνωστούς και φίλους, αλλά (όπως εμένα) δε διάβασε πρώτα τους στίχους του Καβάφη που λένε:

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι όπως λέει και το ποίημα ο καθηγητής αυτός δεν μπόρεσε να ξεφύγει απ’ το θυμό του, το πρόσφατο παρελθόν του, το μακρινό παρελθόν του (που όπως κάθε ινδικής καταγωγής χαρακτήρας του Ρούσντι, θέλει να ξεχάσει). Η πόλις τον ακολουθεί, τον κυνηγάει, τον στοιχειώνει . . .

Αλλά όπως είπα η ιστορία έχασε το μομέντουμ (στο πρώτο μέρος) που είχε με την ωραία γραφή, την καυστικά αστεία κριτική πένα του Ρούσντι για την αμερικανική κοινωνία.
Έτσι το υπόλοιπο βιβλίο ήταν απλά μια επανάληψη που δυστυχώς δεν ήταν το ήμισυ της μαθήσεως.

Βαθμολογία: 4/10

Σκιές: Ιστορίες Φρίκης

Τι βιβλίο κι αυτό!
12 ιστορίες φρίκης από μαιτρ του είδους όπως Λάβκραφτ (Κθούλου), Κλαρκ Άστον Σμιθ, Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ (Κόναν ο Βάρβαρος), Ρόμπερτ Μπλοκ (Ψυχώ) και πολλούς άλλους.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ιστορίες σε ερειπωμένα γοτθικά μοναστήρια με μακάβρια τσιμπούσια, ιστορίες με κατάρες σε ζούγκλες του Αμαζονίου, ιστορίες από τη μυθολογία του Κθούλου, ιστορίες φαντασμάτων, νεκρόφιλων, και πάρα πολλές άλλες.

Αυτό ήταν το πιο φτηνιάρικο (ως αντικείμενο) βιβλίο που διάβασα τον Οκτώβρη αλλά και το πιο αγαπημένο, ναι, ακόμη κι απ’ τους 2 Δράκουλες. (Παλουκωτή και Βαμπίρ)

Τώρα βγήκα στο κυνήγι για περισσότερες ιστορίες απ’ αυτούς τους παραμυθάδες φρίκης και τρόμου.

Επίσης στα μπόνους ήταν και η γενική εισαγωγή και ο σχολιασμός πριν από κάθε ιστορία του μεταφραστή Γιώργου Μπαλάνου που συνήθως τελείωνε κάπως έτσι:
Και τώρα διαβάστε το. Αν δεν φτάσετε μέχρι το τέλος, εγώ τουλάχιστο δεν θα σας κατηγορήσω
ή Αν έχετε αρχίσει να ανατριχιάζετε, όπως ελπίζω, σημαίνει ότι είστε έτοιμοι να διαβάσετε την ιστορία κλπ.

Συστήνεται για όλους τους λάτρεις τρόμου, αν και πιστεύω είναι εξαντλημένο, και το βρίσκετε μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία (απ’ ένα τέτοιο το πήρα), ή παζαράκια βιβλίου.

Βαθμολογία: 9/10

Το Σιλμαρίλλιον

6611137Ο συνδετικός κρίκος αυτού του βιβλίου με το προηγούμενο είναι τα ονόματα. Πολλά, πάρα πολλά ονόματα και με διάφορες παραλλαγές, αλλά τουλάχιστον εδώ υπήρχε ευρετήριο και δεν τα βρήκα βουνό.

Αυτό το βιβλίο ήταν συνανάγνωση με μια πολύ καλή φίλη Τολκινικιά επίσης, την Geo Kwnstantinou
Το διαβάσαμε κι οι δύο για 2η φορά μετα από τουλάχιστον 7-8 χρόνια.

Με εξαίρεση τα γνωστά εδάφια, (διότι για μένα είναι σαν βίβλος) Αινουλιντάλη, Τα παιδιά του Χούριν, και Τα Δακτυλίδια της Δύναμης, το υπόλοιπο βιβλίο ήταν λες και το διάβαζα για πρώτη φορά. Και αυτό ήταν θετικό.

Το βιβλίο ουσιαστικά χωρίζεται σε 5 μέρη:

Την Αϊνουλιντάλη που είναι ουσιαστικά κεφάλαιο κοσμογονίας (Γένεση), εξιστορώντας το πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος με την μουσική πολλών θεϊκών όντων και όχι με ξόρκια ενός εγωκεντρικού.

Την Βαλακουέντα που είναι ουσιαστικά κεφάλαιο θεογονίας, το πώς δηλαδή δημιουργήθηκαν οι θεοί, πώς σχετίζονται μεταξύ τους, τι δυνάμεις έχουν, ποιοι είναι διεφθαρμένοι κλπ.

Το Σιλμαρίλλιον το όποιο είναι ουσιαστικά το 72% του όλου βιβλίου με 24 κεφάλαια που ασχολούνται με τα γεγονότα της Πρώτης Εποχής με γνωστότερα ίσως τις ιστορίες του Μπέρεν και της Λούθιεν, και των Παιδιών του Χούριν, ιστοριες που έχουν δυνατό το αίσθημα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όπου ο ήρωας δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο του, και γύρω του όλα διαλύονται. Ποιητικά υπέροχες αλλά και καταθλιπτικά λυπητερές.

Το Ακάλλαμπεθ είναι κεφάλαιο που καταπιάνεται με τη Δεύτερη Εποχή και συγκεκριμένα την πτώση του βασιλείου του Νούμενορ.

Τέλος Τα Δακτυλίδια της Δύναμης είναι ουσιαστικά η Τρίτη Εποχή που είναι η πιο γνωστή στους περισσότερους όπως: Σάουρον, Γκάνταλφ, Χόμπιτς, Άραγκορν, Μόρντορ, κλπ.

silmarillion

Ο Τόλκιν είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας και έτσι λογικό είναι να δώσω αυτού του βιβλίου άριστα με τόνο.
Είναι ένα βιβλίο που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει, μιας και ήταν απίστευτα τελειομανής και συνέχεια άλλαζε τη μορφή των ιστοριών τα ονόματα, συνέχεια έκανε αλλάγες. Αλλά με το θάνατό του ο γιος του αποφάσισε να δημοσιεύσει όλο αυτό τον όγκο ανέκδοτων ιστοριών.

Μια συνοδευτική έκδοση αυτού του βιβλίου είναι οι Ατέλειωτες ιστορίες που ακόμη να διαβάσω και διαδραματίζονται κυρίως την Τρίτη Εποχή αλλά και με επεισόδια από τις προηγούμενες εποχές.