Μπλε Κομήτης #1

36297484

Όταν είδα ότι αυτό το τεύχος διατίθετο μόνο για Ελλάδα κι όχι (surprise – surprise) για Κύπρο έκλαιγα και οδυρόμουν.

Αλλά είχα την τύχη να μου το στείλει ένας πολύ καλός άνθρωπος και έτσι κατάφερα και το διάβασα και το απόλαυσα.

Αυτό είναι ουσιαστικά ένα περιοδικό για τα κόμικ, και μέσα υπάρχουν συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, διηγήματα και φυσικά κόμικ.

 

Αρκετά κόμικ με εξέπληξαν (όχι δυσάρεστα) όταν είδα ότι είναι NSFW. Ειδικά το Στο Παγκάκι Στη Γωνιά και ο Πολυμήχανος.

Το διήγημα Το Παιχνίδι τον Κατόπτρων το βρήκα αρκετά έξυπνο.

Αρκετά κόμικ μ’ άρεσαν και ως ιστορίες όπως η Παραλογή και τα Γυμνά Οστά, που και στα δύο υπάρχει το όνομα του Δημοσθένη Παπαμάρκου άλλοτε ως δημιουργού και άλλοτε ως πηγή έμπνευσης.

Και πλέον μετά απ’ αυτό, το βιβλίο του, Γκιακ, εκτοξεύτηκε ψηλά στη λίστα με τα προς ανάγνωση (TBR)

Ε να μην τα πολυλογώ μ’ άρεσε.

Επίσης χάρηκα που είδα ότι υπάρχει δυνατότητα συνδρομής σε πολύ λογική τιμή.

Αναμένω για το επόμενο.

Και όσοι δεν το διαβάσατε ακόμα, σπεύσατε !!

Βαθμολογία: 9/10

Advertisements

Νίκος Καββαδίας: Μαραμπού . Πούσι . Τραβέρσο

Επειδή οι τρεις ‘κριτικές’ μου είναι πάνω-κάτω ίδιες με μικρές διαφορές αποφάσισα να τις εντάξω όλες σε μία ενιαία κριτική για την ποίηση του Καββαδία που διάβασα (27/11/17)

333

Τώρα δηλαδή ένας Καββαδίας σηκώνει κριτική;
Και να θες δεν μπορείς.

Μια συλλογή ποίησης είναι σαν ένα πακέτο τσιγάρα
χωρίς επιπτώσεις στην υγεία
ανοίγεις ένα πακέτο τσιγάρα όταν χρειαστείς μια τζούρα νικοτίνης
ανοίγεις μια συλλογή ποίησης όταν χρειαστείς μια τζούρα λυρισμού
για να ξεφύγεις απ’ την πεζή ζωή σου

Έτσι εκτός από την πρώτη φορά που το βλέπω σαν μύηση, οι επόμενες φορές που ανοίγω ένα βιβλίο ποίησης είναι για εκείνην την τζούρα, εκείνο το ποίημα που θέλω ξανά να το διαβάσω.

_____________________________________________

Και το Μαραμπού του Καββαδία είχε πολλά τέτοια.

Όπως το ομότιτλο Μαραμπού,
το Ένα Μαχαίρι και το Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί
που τα ‘μαθα πρώτα ακούγοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να τα τραγουδά,
το Οι γάτες των φορτηγών,
το Ο πιλότος Νάγκελ, και για να σταματήσω εδώ
το Ένας δόκιμος στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου.

Και θα ολοκληρώσω με μια αγαπημένη στροφή:

Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το `καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου…

______________________________________________

Το Πούσι είναι η αγαπημένη μου απ’ τις τρεις
Θες ότι μελοποιήθηκαν περισσότερα ποιήματα, θες μ’ άρεσαν απλά περισσότερο, μπορεί και τα δύο.
Μικρότερο πακέτο, περισσότερες τζούρες όμως.

Όπως το ομότιτλο Πούσι,
το Kuro Siwo,
το Black and White,
το Θαλάσσια πανίς,
το Federico Garcia Lorca, και τέλος
το Σταυρός του Νότου.

Και φυσικά θα ολοκληρώσω ξανά με μια αγαπημένη στροφή:

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
– το καραβοφάναρο χαμένο –
κ’ έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

______________________________________________

Το Τραβέρσο εκδόθηκε τελευταίο και τελευταίο ανήκει στις προτιμήσεις μου.
Όχι ότι δεν μ’ άρεσε αλλά αρκετά ποιήματα ήταν κρυπτικά, εκτενή και έχανα κάπως το νόημα, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν ήταν γεμάτα εικόνες, κάτι που γινόταν και στις προηγούμενες του συλλογές.

Και έτσι και εδώ αγαπημένα ήταν:
το Γυναίκα,
το Fata Morgana,
το Παιδεία, από την ενότητα ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
τα οποία δεν κατάλαβα γιατί ήταν σε ξεχωριστή ενότητα και αν ήταν όντως τραγούδια του Φίλιππου Χατζόπουλου. Διαφωτίστε παρακαλώ…

Και φυσικά θα ολοκληρώσω με μια αγαπημένη στροφή (της οποίας οι εικόνες είναι σουρεαλιστικά υπέροχες):

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Βαθμολογία: 10/10

Το αμόνι που τραγουδά

Στα τέλη Οκτωβρίου κλωθογύριζε στο μυαλό μου το εξής δίλημμα:
Να γράψω μια διθυραμβική κριτική για το πόσο μ’ άρεσε το βιβλίο, που στην ουσία είναι ψέμα;  ή να γράψω μια ειλικρινή κριτική για το πόσο μ’ απογοήτευσε το βιβλίο που στην ουσία αυτή είναι η αλήθεια.

30236085

Κι αποφάσισα να κάνω το δεύτερο:

Αυτό το βιβλίο το αγόρασα από το 4ο Cyprus Comic Con τον περασμένο Σεπτέμβρη και το αγόρασα από το συγγραφέα αυτοπροσώπως ο οποίος μου χάρισε και αφιέρωση, δίνοντας έτσι σ’ αυτό το βιβλίο περισσότερη αξία.

Ξεκίνησα με τις καλύτερες προθέσεις (να το πούμε) να μ’ αρέσει το βιβλίο.
Αρκετοί λένε ότι αυτό το βιβλίο απολαμβάνεται καλύτερα αν ακούς το συγγραφέα να το διαβάζει, κάτι που έκαναν οι επικοί ποιητές όπως ο Όμηρος και ο Ποιητής του Μπέογουλφ, όπως και οι Τρουβαδούροι στην μεσαιωνική Γαλλία, εξιστορούσαν δηλαδή προφορικά, και τα κεφάλαια αυτού του βιβλίου είναι περισσότερο σαν ραψωδίες παρά κεφάλαια.
Το βιβλίο είναι καλύτερα να το ακούς, λένε πολλοί.
Και λέω εγώ. Και τότε γιατί εκδόθηκε τυπωμένο σε χαρτί και όχι ηχογραφημένο σε κασέτα ή σιντί;

Άρα, ξαναλέω, αφού εγώ το διάβασα σε χαρτί, μπορώ να πω ότι δεν μ’ άρεσε.

Υπάρχουν βιβλία που είναι plot driven, δηλαδή βασίζονται στην πλοκή, στην ιστορία και στη δράση παρά στους χαρακτήρες και στη γλώσσα. Τα λεγόμενα popular ή genre fiction,
και υπάρχουν και βιβλία που είναι το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή βασίζονται στην ανάπτυξη χαρακτήρων και στη γλώσσα παρά στην πλοκή και τη δράση, τα λεγόμενα literary fiction.
Δυο κατηγορίες που απεχθάνομαι διότι δεν είμαι ένας δήθεν κουλτουριάρης που θα πει ότι το popular fiction η επιστημονική φαντασία, ο τρόμος , η δράση κλπ, είναι εύκολη λογοτεχνία.
Βλακείες.
Υπάρχει καλή και κακή λογοτεχνία, υπάρχει καλή popular fiction υπάρχει και κακή.
Το ίδιο συμβαίνει και για literary fiction.

Λοιπόν το βιβλίο αυτό ήταν περισσότερο βασισμένο στη γλώσσα παρά στην πλοκή (ημιανύπαρκτη) ή στους χαρακτήρες (σχεδόν ανύπαρκτοι)
Η γλώσσα ήταν ποιητική αλλά δε ξέρω κατά πόσο ήταν αυτό που λέμε βερμπαλισμοί.

Ένα παράδειγμα:
Ήταν εκεί που, βράδια το ένα απάνω στο άλλο, για χρόνια στοιβαγμένα ένα σωρό, γλυκά και πικρά σαν χαμόγελο και δάκρυ περγαμόντο, ανοίγαμε διάπλατα τα μάτια μας και βλέπαμε αλήθειες, ζωγραφισμένες ξεκάθαρα με όνειρα και φρίκες – κι ούτε μια θαμπή στιγμή.

Συνήθως σε ένα βιβλίο έχουμε αν όχι σε ένα κεφάλαιο, σε μια σελίδα, σε μια παράγραφο μια εικόνα – μια σκηνή. Εδώ όχι μόνο δεν είχαμε μια εικόνα σε ένα κεφάλαιο, όχι μόνο δεν είχαμε μια εικόνα σε μια παράγραφο, αλλά πολλές φορές είχαμε πολλές εικόνες σε μια φράση και κατέληγε έτσι μια σελίδα να έχει 20-30 διαφορετικές εικόνες, να χάνω εγώ τον μπούσουλά μου, να πηγαίνω πίσω να δω τι στο καλό θέλει να πει ο ποιητής, να παραμένω στο σκοτάδι, να συνεχίζω στο σκοτάδι, και ούτε φως στο τούνελ, ούτε Νικολούλη, ούτε τίποτα.

Μου πήρε μια βδομάδα να τελειώσω αυτό το βιβλίο των 180κάτι σελίδων.
Υπήρξαν μέρες που διάβαζα με το ζόρι 5-6 σελίδες, πολλές φορές ήμουν έτοιμος να το παρατήσω, αλλά ο ψυχαναγκασμός μου με ώθησε να το τελειώσω.

Μπορώ να πω ότι το δεύτερο μισό είχε κάπως περισσότερη συνοχή από το πρώτο αλλά πλέον διάβαζα απλά για να τελειώσω.

Περί τίνος πρόκειται;

Ένας παραμυθάς (αν θυμάμαι καλά, πέρασε και τόσος καιρός από τότε που το διάβασα) θέλει να βρει τον τρόπο να λέει ιστορίες όπως οι πρόγονοί του. Και βρίσκει τον τρόπο. Αυτά.

Ένιωσα ότι ξεγελάστηκα. Νόμιζα ότι θα διάβαζα μια ιστορία αλλά διάβασα πολλές: λαογραφία, ποίηση, τραγούδι, αφήγηση.
Δεν ξέρω αν ίσως σαν ανεξάρτητα διηγήματα να δούλευαν καλύτερα.
Ίσως αν άκουγα πρώτα τον συγγραφέα σε κανένα podcast να είχα άλλη γνώμη.
Αλλά πρόλαβα και τέλειωσα το βιβλίο στη γραπτή του μορφή, συγχύστηκα, απογοητεύτηκα, και έτσι δίνω 2 αστεράκια που μεταφράζονται εδώ στο γοοδρεαδς ως ήταν οκέι (it was ok).

Δε θα πω, δε σας το συστήνω αλλά, proceed with caution, διαβάστε το blurb στο οπισθόφυλλο, 5-6 σελίδες από την αρχή και μετά αγοράστε το.

Όμορφη ιδέα και συνταγή αλλά το γλύκισμα ξεφούσκωσε. Τι πήγε λάθος, ρωτήστε τον φούρναρη.

Βαθμολογία: 5/10

 

Πόναν ο Μάρμαρος

Cyprus Comic Con 2017

34928983

Για δεύτερη χρονιά πήγα στο CCC και συνάντησα τον Γιάννη Ρουμπούλια a.k.a. Rubus.
Ήθελα φυσικά να πάρω άλλη ιστορία από τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα, αλλά προτίμησα να μην πάρω άλλη ατομική ιστορία αλλά το omnibus, για αργότερα.
Έτσι πήρα αυτή την εκπληκτική παρωδία του Κόναν του Βάρβαρου.

Παρόλο που δεν έχω διαβάσει αρκετό Κόναν νομίζω είναι από τα αγαπημένα μου είδη κόμικ (Sword & Sorcery).
Οι σούπερ ήρωες τύπου Marvel και DC με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, με εξαίρεση ίσως τον Τζόκερ και τον Ντεντπουλ.

Αυτή η παρωδία έχει άφθονες αναφορές στον Κόναν (χελλόου), στον κόσμο των κόμικς, και στο ελληνικό σλάνγκ που αν δεν είσαι οικείος μ’ αυτό χάνεις πολλά από το χιούμορ.

π.χ. #1
Πόναν: Μέσα, μα τον Βρωμ! Πούθε;
Τυρόβλαχος 1: Προς τα κείθε! Ένας ναργιλές δρόμος.
Τυρόβλαχος 2: Είθε η καλτίλα να ‘ναι μαζί σου, Μάρμαρε!

π.χ. #2
Δρακολευτέρης: Ντου, εθελοντές μου φιδάνθρωποι! Δε σας πληρώνω, αλλά θα μπει στο βιογραφικό σας! Φάτε τους!
Φιδάνθρωπος 2: Δε ξέρω γιατί να τσακωθούμε με αγνώστους, αλλά γιούρια!
Φιδάνθρωπος 3: Για το βιογραφικό! Γιααρ!

π.χ. #3
Φεμίνα Φατάλ: Συγχωρέστε τον άξεστο φίλο μου. Είναι βλαξ. Εμάς μας πληρώνουν πενήντα χρυσά μπικικίνια για να σας πάμε πίσω στην Άνω Μελιτζανιά. Μας είπαν πως σας απήγαγε αυτό εδώ το τερ..εεε. ο Δρακολευτέρης! Πόσο κείμενο πια, σε ένα τόσο μικρό καρέ;! Έλεος!

Το διάβασα σε 15 λεπτά ακούγοντας το ορίτζιναλ σάουντρακ του Κόναν του Βάρβαρου με τον Σβαρτζενέγκερ, ταινία του 1982, χρονιά που γεννήθηκε και ο Rubus, τυχαίο; δε νομίζω.

Το απόλαυσα 100% και βεβαίως περιμένω καινούργιο σύντομα!

Βαθμολογία: 9/10

Μιλώντας στην Άννα για τα Μαθηματικά

23565435

Τα μαθηματικά τα θαυμάζω όπως θα θαύμαζα και ένα Τυραννόσαυρο Ρεξ, αλλά όπως και ο Τυραννόσαυρος, είναι επικίνδυνα για αδαείς σαν εμένα.

Όσο είναι μέσα στο κλουβί τους (θεωρία) μ’ αρέσει να τα βλέπω και να τα θαυμάζω, όταν όμως βγουν έξω στο δρόμο (πρακτική) γίνεται συνήθως αυτό:

description

Τα μαθηματικά με κυνηγάνε μια ζωή. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο ήταν το μάθημα που είχα τον χαμηλότερο βαθμό και πάντα έπλεα σε πελάγη ασυναρτησίας. Τα έμεινα και ανεξεταστέος 2 φορές. I blame the education system here not my intelligence.Πήγα ΤΕΙ Λάρισας νομίζοντας ότι τα Ιατρικά Εργαστήρια θα ήταν περισσότερο βιολογία παρά μαθηματικά. ΛΑΘΟΣ! Ξέφυγα πριν το τέλος του πρώτου τετραμήνου ήρθα Κύπρο και στο πανεπιστήμιο επέλεξα το πτυχίο με τα λιγότερα μαθηματικά (Αγγλική Φιλολογία)Είχα κάνει 2 μαθηματικά μαθήματα (Statistics and Probability + Calculus), που πλέον το πρόγραμμα δεν τα περιλαμβάνει. Καλά που το πήραν είδηση ότι για λογοτεχνία δεν χρειάζεσαι πιθανότητες και λογισμό, FFS. (Τυχεροί οι νέοι φοιτητές).Όταν αποφοίτησα τα συνάντησα πάλι μπροστά μου όταν έκανα υπολογισμούς τιμών για τους μαθητές μου, όταν έκανα την απλή μέθοδο των τριών για αλλαγή βαθμολογίας από 85/100 στα 17/20, κλπ. Πλέον το πήρα απόφαση τα μαθηματικά θα είναι συνέχεια γύρω μου. Έτσι πήρα κι αυτό το βιβλίο για να εξορκίσω τα φαντάσματά τους.Αυτό είναι (για να χρησιμοποιήσω και μαθηματική ορολογία) 96% διάλεξη μαθηματικών και 4% μυθιστόρημα. Όταν ο καθηγητής και η μαθήτρια μιλούσαν για τα προβλήματα των μαθηματικών και τη ιστορία τους, απολάμβανα να τους ακούω/διαβάζω. Όταν αποφάσιζαν να αποδείξουν το πρόβλημα εγώ ήμουν κάπως έτσι: description

Για να δούμε τώρα λίγη από την ομορφιά των μαθηματικών (μες στο κλουβί τους πάντα)

description

Von Koch curve (snowflake)

 

description

Mathematical Pattern in a Sunflower (Fibonacci Sequence)

description

Romanesco broccoli a natural fractal

Και μιας και ανέφερα τον Τυραννόσαυρο Ρεξ στο βιβλίο του Μάικλ Κράιτον, Τζουράσικ Παρκ, κάθε ένα από τα 7 μέρη παρουσιάζει ένα ένα την εξέλιξη του dragon curve ή Jurassic Park Dragondescription

Και μιας και ανέφερα και δράκο, πώς σκοτώνεις ένα αδαή στα μαθηματικά;Μ’ αυτό εδώ: Dracarys

Βαθμολογία: 8/10

Η κόντρα

Αυτός είναι ο τρίτος μου Σαμαράκης.13432714
Ο πρώτος ήταν φυσικά το Ζητείται ελπίς που το είχα για λογοτεχνικό στο σχολείο. Ο δεύτερος ήταν το αριστουργηματικό λάθος, το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα αφού αποστρατεύτικα το 2007.
Αυτή η συλλογή μπήκε στο σπίτι μου ως λογοτεχνικό του αδερφού μου αλλά πρόλαβε και το ‘δωσε πίσω και δεν πρόλαβα να το διαβάσω. Έτσι μου είχε μπει μια μικρή εμμονή να το διαβάσω.
Και το βρήκα στο 2ο Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας τον περασμένο Μάη, το πήρα και το διάβασα την περασμένη βδομάδα.

Είναι (αν δεν κάνω λάθος) η πιο πρόσφατη συλλογή διηγημάτων του Σαμαράκη. Και περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία γραφής που χαρακτηρίζουν το Σαμαράκη. Επανάληψη φράσεων, μικρές προτάσεις, αίσθημα Καφκικού γραφειοκρατικού χάους, Οργουελιανού ολοκληρωτισμού, plot-twist στο τέλος και πολλά άλλα.

Το διαφορετικό σ’ αυτή τη συλλογή είναι ότι υπάρχει πολύ stream-of-consciousness αφήγηση και είναι κάτι που μ’ άρεσε.
Σε μια ιστορία βλέπουμε κάποιον να θέλει ν’ αυτοκτονήσει, σε άλλη ένα νεκρό που ετοιμάζεται για την κάσα, σε άλλη μια κηδεία με περίεργη οπτική γωνία, σε μια άλλη μια μετα-αποκαλυπτική ιστορία, σε άλλες άνθρωποι κυνηγημένοι από το καθεστώς είτε της επίσημης χούντας του 1967-1974 ή της ανεπίσημης χούντας της δεκαετίας του 1990.

p1avjbc2ka1tcfvfmktgb5o1pp41m_900

Τώρα σειρά θα πάρουν και τα υπόλοιπα του βιβλία, αλλά σιγά-σιγά μην τα διαβάσω όλα μαζί και ξεμείνω ξαφνικά από Σαμαράκη.
Βαθμολογία 8/10

Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού

Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού35097564

Με εξαίρεση ένα ποίημά του που το είχα στο σχολείο και παρολίγον να το μισήσω – γιατί η ομορφιά της ποίησής του ήταν καλυμμένη πίσω από το πέπλο των εξετάσεων, των αναλύσεων, της βαθμοθηρίας και της ξερής του αντιμετώπισης- δε διάβασα κάτι άλλο από Γιάννη Ρίτσο.
Αυτό το μοναδικό ποίημα ήταν φυσικά το εκτενές ποίημα για τον ήρωα της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου:
Αποχαιρετισμός

Το ξαναδιάβασα μετά σαν ποίημα και ο λόγος του Ρίτσου με παρέσυρε.
Παρακολούθησα και μια βιογραφία του, είδα και μερικά βίντεο στο YouTube -πόσο πεζό ακούγεται όλο αυτό- και αυτό ήταν.
Πέρσι τον Οκτώβρη επισκέφτηκα την Μονεμβασία και μαγεύτηκα.

Τώρα για πρώτη φορά πήρα ποιητική του συλλογή και η γραφή του σε παρασύρει.

Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού

Ένα μεγάλο ποίημα που απαρτίζεται από giannis-ritsos140 μικρότερα (τμήματα)
Παντού υπάρχει το φως (του ήλιου και του φεγγαριού), τα χρώματα της φύσης την άνοιξη και το καλοκαίρι, εικόνες της ελληνικής υπαίθρου και της θάλασσας.

XXI, XIII (μελοποίηση Παναγιώτη Μπούσαλη από τα μέρη ΧΧΙ και ΧΧΙΙΙ του ποιήματος)

XXI

Από κει που πρασινίζουνε τα φύλλα,
κιτρολεϊμονιά,
θάρθω να σε βρω.

Από κει που κρέμονται
τ’ ανοιχτά παράθυρα
μες στο ουρανό
σου κουνώ
τ’ άσπρο μου μαντήλι
γαλανό μου, γαλανό.

Κι αν μας βρει μαζί το δείλι,
πώς και πώς,
κόκκινος καρπός –
πάνω στα χρυσά βουνά,
κιτρολεϊμονιά,
ελαφάκια γαλανά.

XXIII

Μαύρη και γαλάζια νύχτα
με γραμμές πορτοκαλιές,
άνθησαν κρυφά οι μηλιές –
μαύρη και γαλάζια νύχτα.

Χρώματα, αριθμοί και κύκλοι,
σμαραγδιά, τριανταφυλλιά,
τρία, πέντε, εφτά κ’ εννιά –
χρώματα, αριθμοί και κύκλοι

Κι από πάνου το φεγγάρι,
το χρυσό μηδενικό,
στο δικό μου μερτικό
μες στ’ αλώνι του Αλωνάρη.

Αυτά,
Τίποτα άλλο δε χρειάζεται να πω για τον Ρίτσο και την ποίησή του. Πολλές φορές καλύτερα η ποίηση να διαβάζεται- ν’ απαγγέλλεται – να τραγουδιέται· παρά ν’ αναλύεται.

Βαθμολογία: 8/10