De Profundis

oscar-wilde

Καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που αγόρασα αυτό το βιβλίο
Όχι, δεν έχω κάτι εναντίον της γραφής του Όσκαρ Ουάιλντ, αντιθέτως αυτό του το εκτενές γράμμα το βρήκα ως μια υπέροχη και σπαραξικάρδια κατάθεση ψυχής.

Τότε τι καταριέμαι;
Τοn συγγραφέα του προλόγου της εισαγωγής και της ανάλυσης του De Profundis.
Τόσο εκτενής ήταν που εξαπλώθηκε στο 1/3 του βιβλίου σαν κακοήθης όγκος.
Δεν ήταν τόσο ανάλυση όσο μια ευκαιρία να ξετυλίξει το ομοφοβικό του ταλέντο ο κριτικός/σχολιαστής Ρήγας Γαρταγάνης. Έκανε επίθεση στον Ουάιλντ και είχε επίσης και το θράσος να πιάσει στο στόμα του και τον Μεγάλο Καβάφη.
Ποιος; Ένας Ρήγας Γαρταγάνης πού ούτε η μάνα του δεν τον ξέρει να ασχοληθεί με δύο ποιητικούς θρύλους.

Στην εισαγωγή του υπάρχει αφθονία ειρωνείας, πατροναρισμού, δοκησισοφία και άφθονες χριστιανοταλιμπανικές μπούρδες.

Θα μου πείτε: Τι περίμενες από μια εισαγωγή που γράφτηκε το 1955.
Το ξέρω, αλλά αυτό δεν απέτρεψε απ’ το να μ’ ανάψουν τα λαμπάκια.
Επίσης θα μου πείτε γιατί το αγόρασα. Το είδα έτσι παλιό και βιντάζ και μόλις είδα τον τίτλο και το όνομα του συγγραφέα το πήρα χωρίς δεύτερες σκέψεις, μέσα σε άγνοια με το τι θα διάβαζα στην κριτική.

Θα παραθέσω μερικές από τις ομοφοβικές του μπούρδες εδώ, έτσι για να σας ανάψουν κι εσάς τα λαμπάκια. Τι; μόνος μου θα τ’ ανάβω; να μου κάνετε παρέα.

«Όσο περισσότερο μια εποχή είναι βυθισμένη μέσα [στον] βούρκο, τόσο και οι αντιπροσωπεύοντες έργω και λόγω αυτόν το βούρκο προβάλλονται και θεωρούνται μεγάλοι συγγραφείς, [όπως για παράδειγμα] του δικού μας μεγάλου (;) Καβάφη.
Συγγραφέας της παρακμής και της ωραιοποιημένης σήψης.» σελ. 7-8

Καλά μέχρι εδώ; Πάμε παρακάτω:

«Και ακάθεκτος και μαστουρωμένος [ο Ουάιλντ] τρέχει προς την τρίτη και τελική πράξη της τραγωδίας του, τη γερασμένη, αποκρουστική, κι όχι λιγώτερα τραγική, εικόνα του πορτραίτου του Ντόριαν Γκραίη» σελ. 26

«Το όλον δε πρώτο μέρος του Ντε Προφούντις, δεν είναι παρά η αποκάλυψη των βρομερών σχέσεων δύο ομοφυλοφύλων, ενός χυδαίου και χωρίς κανένα ιδανικό νεαρού βλαστού της αριστοκρατίας των μυλόρδων [Ντάγκλας], που είχε βουτηχτεί στο βούρκο, αλλά και κατορθώνει να κρύβει με μαεστρίαν την ολοκληρωτική του διαφθορά, ενός δηλ. κακοήθους νεαρού, με ένα νοσηρό ωραιοπαθή [Ουάιλντ] με καλλιτεχνικά χαρίσματα που καμουφλάρει την διαστροφή του ντύνοντάς την με καλλιτεχνικά φορέματα.» σελ. 83

Να συνεχίσω;

«Πνευματικό και συναισθηματικό δαλτωνισμό [αχρωματοψία] ή μάλλον μια μορφή μερικής σχιζοφρένιας θα μπορούσε να ονομάσει κανείς την περίπτωση του Ουάιλντ.» σελ. 112

Ο Σχιζοφρενής Ουάιλντ με το πριόνι.

«[Ο Ουάιλντ] είναι νεκρός πια για την τέχνη, είναι νεκρός για τη ζωή.» σελ. 116

Νεκρός για την τέχνη ο Ουάιλντ λέει. Τι άλλες παπαριές θα διαβάσω;!;

Και μ’ αυτά τα λόγια κλείνει την αριστουργηματική του [lol] κριτική ο Μέγας και πασίγνωστος [rofl] κριτικός Ρήγας (άλλως Φάντης, Βαλές, Μπαλαντέρ, Τζόκερ, Κλόουν) Γαρταγάνης, για τον μικρό και άγνωστο [νοτ] Όσκαρ Ουάιλντ. Τον χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων ως μαστουρωμένο, χυδαίο, νοσηρό, ωραιοπαθή, και σχιζοφρενή.

Και θα μου πείτε, αφού του χαλούσε την αισθητική ο Ουάιλντ, γιατί μπήκε στον κόπο να γράψει εξήντα τόσες σελίδες για τον Ουάιλντ; Έλα Ντε! (Προφούντις)

Εγώ πάντως τη διάβαζα, εκνευρίστηκα, και ήθελα να έχω τον Γαρταγάνη μπροστά μου και να τον πνίξω μέχρι να του πεταχτούν τα μάτια έξω, όπως έκανε ο Τζο Πέσι στο Καζίνο.

«You made me pop your fucking eye out of your head to protect that piece of shit; Charlie M. You damn motherfucker!»

Συγγνώμη για το βρισίδι αλλά δεν άντεξα…

Το De Profundis θα το ξαναδιαβάσω σίγουρα ξανά στο πρωτότυπο μαζί με άλλα γραπτά του από τη φυλακή με γνωστότερη τη «Μπαλάντα της Φυλακής του Ρέτινγκ».

Εδώ στη μετάφραση βρήκα αρκετά λάθη ως προς τον τρόπο που προφέρονται τα ονόματα όπως:
Brighton = Μπρίχτον αντί Μπράιτον. Ευτυχώς που δεν έβαλαν Μπήξτον…
Reading = Ρίντινγκ αντί Ρέτινγκ. άλλο reading (ρίτινγκ διαβάζω) και άλλο Reading (Ρετινγκ η πόλη)
Douglas = Ντούγκλας αντί Ντάγκλας. Όπως λέμε, ο Καπετανάκης που ‘χει ντούγκλα το μουστάκι;

Αυτά. Δε θα βαθμολογήσω αυτό το βιβλίο αλλά θα δώσω:
πέντε λαμπερά αστέρια στο De Profundis του Ουάιλντ
και
πέντε μοσχομυριστά κουράδια στην κριτική του Γαρταγάνη…

Advertisements

Inheritance / Κληρονομιά

Ποιος να το ‘λεγε ότι θα έβαζα πεντάρι στον Έραγκον;
Δηλαδή τόσο αψεγάδιαστο ήταν;
Όχι φυσικά, αλλά απόλαυσα τόσο πολύ την ιστορία, επιτέλους θα μάθαινα πώς τελειώνει μετά από δέκα χρόνια σχεδόν αναμονής, και έτσι τις ατέλειες σχεδόν δεν τις πρόσεχα.
Ατέλειες όπως;7664041
Αρκετές φορές υπήρχαν από μηχανής θεοί που βοηθούσαν ούτως ώστε να προχωρήσει η ιστορία, οι ήρωες, και πολλές φορές έρχονταν out of the blue που λένε και στο χωριό μου, χωρίς πολλές φορές να δίνεται κάποια εξήγηση γι’ αυτό.
Η αρχή (βασικά οι πρώτες 260 σελίδες) ήταν κυρίως στρατηγική, συμβούλια, πολιορκίες και η ιστορία κυλούσε κάπως αργά.
Από ένα σημείο και μετά πήρε σιγά σιγά μπρος μέχρι το τέλος.
Και όπως με κάθε τέλος μια σειράς που διαρκεί αρκετό καιρό ένιωσα μια πίκρα αποχωρισμού όταν τέλειωσε το βιβλίο αλλά και ανακούφισης που πλέον δεν είναι πια αδιάβαστο στο ράφι σαν γεροντοκόρη.
Σίγουρα υπήρξε βελτίωση στη γραφή του Παολίνι, ειδικά από το πρώτο και δεύτερο βιβλίο αλλά δεν παύει να στολίζει τις προτάσεις με αμέτρητα επίθετα, επιρρήματα, μετοχές, αξιόγραφα, λες κι οι προτάσεις είναι χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Ένα άλλο μικρό αρνητικούλι που είχε αυτή η τέταρτη και τελευταία ανάγνωση ήταν ότι τα προηγούμενα τρία βιβλία τα διάβασα στα ελληνικά και αυτό το τέταρτο στα αγγλικά, διότι ήταν δώρο. Δυσκολεύτηκα έτσι να συσχετίσω ποιος ήταν ποιος διότι ο τρόπος γραφής των ονομάτων, τοπωνυμίων, και των φράσεων διέφερε αρκετά από τα πιο ‘straightforward’ ελληνικά:

Γκλέιντερ = Glaedr
Ουρουμπέιν = Urû’baen
Κάρβαχολ = Carvahall

Και αρκετές αμετάφραστες φράσεις στην γλώσσα των ξωτικών των νάνων κλπ που με έκαναν να πηγαινοέρχομαι μπρος πίσω λες και διάβαζα το Κονφιτέορ από τις εκδόσεις Πόλις.

Αλλά όπως είπα η ιστορία με απορρόφησε τόσο πολύ που δεν πρόσεξα τα αρνητικά που υπήρχαν, σχεδόν καθόλου.

Και να, 3 μήνες μετά, έχω ολοκληρώσει τη σειρά και τώρα περιμένω. . .
Άκουσα ότι ο Παολίνι γράφει τώρα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας κι αυτό είναι αρκετά καλό για δύο πράγματα.
1) Πλέον ο Παολίνι έχει περισσότερη εμπειρία και ικανότητα ως συγγραφέας.
2) Έχω ένα τσικ περισσότερη αδυναμία στην Επιστημονική Φαντασία παρά στην Μεσαιωνική Φαντασία.
Αλλά ο καιρός θα το δείξει.
Καλά διαβάσματα!

IMG_20180420_164215.jpg

Βαθμολογία: 8,5/10

Oranges Are Not the Only Fruit

 

13183652Την άνοιξη του 2009 ξεκίνησα τη δεύτερη χρονιά μου στο πανεπιστήμιο, το πρώτο έτος που άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία. Το προηγούμενο έτος ήταν κυρίως άσχετα, γενικά μαθήματα όπως, κοινωνιολογία, ψυχολογία, φιλοσοφία, υπολογιστές, στατιστική κ.ο.κ.
Την άνοιξη του 2009, ως μέρος του μαθήματος Εισαγωγή στη  Μυθοπλασία διάβασα το πρώτο μου διήγημα στα Αγγλικά (The Cask of Amontillado από τον Edgar Alan Poe), την πρώτη μου νουβέλα στα Αγγλικά (The Metamorphosis by Franz Kafka) και το πρώτο μου μυθιστόρημα στα Αγγλικά (Oranges are not the only fruit της Jeanette Winterson)
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Winterson. Ένα μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία, μια ψευδο-αυτοβιογραφία όπου τα γεγονότα συνδυάζονται με τη μυθοπλασία. Ασχολείται με μια λεσβία κοπέλα που ζει σε μια φανατικά θρησκευτική κοινωνία σε μια προαστιακή πόλη στη βόρεια Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με αρχές της δεκαετίας του 1970.
Το 2009 δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω το όλο νόημα, την πνευματικότητα και την ομορφιά της γλώσσας που έχει αυτό το βιβλίο. Με μόνο ένα χρόνο εμπειρίας στην ανάγνωση των αγγλικών σε κάτι εκτός από άρθρα ή παιδικά βιβλία, ήταν δύσκολο να εκτιμήσω και να καταλάβω το μυθιστόρημα στην ολότητα του.
Τώρα, 9 χρόνια αργότερα, πιο ώριμος στα αγγλικά και στην ανάγνωση όλων των ειδών, των κατηγοριών, και μεγεθών των βιβλίων ήμουν αισιόδοξος και βέβαιος ότι αυτή τη φορά, η ανάγνωση των πορτοκαλιών θα ήταν επιτυχής και ήταν.
Το 2009, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να γελάει σε ορισμένα αποσπάσματα, ή να κατανοεί ορισμένες αναφορές στη λογοτεχνία (Jane Eyre, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων), την ιστορία (Pol Pot, McCarthy).
Μετά το 2009 έζησα λίγο καιρό στο Μάντσεστερ και η ατμόσφαιρα, τα τοπία, όλη η αίσθηση της προαστιακής ζωής στη Βόρεια Αγγλία ήταν πιο ζωντανή σε μένα και ήταν σαν να ήμουν εκεί.
Αυτό  είναι που κάνει το την ανάγνωση ενός βιβλίου μετά από σχεδόν 10 χρόνια πιο ενδιαφέρουσα. Το βιβλίο δεν αλλάζει αλλά ο αναγνώστης ναι, και η εμπειρία είναι εντελώς διαφορετική.
Ο λόγος που ξαναδιαβάσω αυτό το βιβλίο ήταν επειδή μια καλή φίλη έμαθε ότι αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο που διάβασα στα αγγλικά και αφού η Winterson είναι η αγαπημένη της συγγραφέας αποφασίσαμε να διαβάσουμε μαζί σαν συνανάγνωση.
Πιστεύω ότι το απολάμβανε πολύ περισσότερο από ό,τι εγώ, ακόμα και αυτή τη  δεύτερη φορά.
Το μυθιστόρημα με το χιούμορ του που μερικές φορές είναι γλυκό σαν μέλι και μερικές φορές πικρό σαν δηλητήριο είναι μια κριτική για τον παραλογισμό, την απανθρωπιά και την ανοησία της θρησκείας.

Μια κριτική για τις κοινωνικές κατασκευές που θέλουν έναν άντρα να ερωτεύεται μόνο μια γυναίκα και όχι έναν άντρα με έναν άντρα ή μια γυναίκα με μια γυναίκα.
Όταν η Jeanette (η πρωταγωνίστρια) ερωτεύεται ένα κορίτσι, οι υποκριτικές μάσκες των θρησκευτικών ατόμων πέφτουν και ένας πόλεμος ξεσπάει εναντίον της.
Εάν πιστεύετε ότι όλα αυτά ακούγονται ενδιαφέροντα και σας αρέσει η πειραματική μυθοπλασία σαν αυτή (ρεαλισμός διακεκομμένος από μερικά παραμύθια) τότε είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε.
Βαθμολογία: 8/10

Το δωμάτιο / The Room

Το δωμάτιο.
9978385Ένα βιβλίο που αγόρασα από παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου διότι μου το πρότεινε έμμεσα μια φίλη. Ένα βιβλίο με αφηγητή ένα παιδάκι πέντε μόλις χρόνων, που ο κόσμος του είναι όλος κι όλος ένα δωμάτιο 3 τετραγωνικών. Εκεί ζει με τη νεαρή μητέρα του.

 

Αυτά ήξερα όλα κι όλα πριν ξεκινήσω το βιβλίο, και πήγαινα έτσι, στα τυφλά, χωρίς να μάθω περισσότερα, που είναι και πιο ωραίο πολλές φορές, να μη ξέρεις τι θα συναντήσεις.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι η ζωή του μικρού Τζακ στο Δωμάτιο και πώς αντιλαμβάνεται τον μικροσκοπικό του κόσμο, και το δεύτερο μέρος είναι το μετά, η δύσκολη προσαρμογή στον έξω τον μεγάλο κόσμο.

Δε θα πω περισσότερα για να μη σας χαλάσω την εμπειρία αν τυχόν και δεν το διαβάσατε.

Το ενδιαφέρον σ’ αυτό το βιβλίο είναι στο πώς βλέπει το πεντάχρονο τον δικό μας κόσμο, τον βλέπουμε από μια άλλη, ιδιαίτερη οπτική γωνία, μια τεχνική που ονομάζεται defamiliarization (ανοικείωση) όπου γνωστά και οικεία αντικείμενα και έννοιες μας γίνονται ανοίκεια, άγνωστα και διαφορετικά.
π.χ. το ασημένιο πρόσωπο του θεού = φεγγάρι
ιατρικός πλανήτης = νοσοκομείο
ψηλό αόρατο κουτί = ντους  κ.λ.π.

Επίσης ενδιαφέρον είχε να δούμε πώς μπορεί να προσαρμοστεί ένα άτομο στο δικό μας κόσμο αφού πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του σε ένα δωμάτιο. Πόσο επηρεάστηκε η ανάπτυξή του, η αντίληψή του, η ικανότητα να αντιλαμβάνεται το χώρο γύρω του.
Είναι όμως και μια ιστορία αγάπης αλλιώτικη, μεταξύ μητέρας και παιδιού.  Μια ιστορία επιβίωσης σε μια ζούγκλα που ονομάζεται έξω κόσμος. Μια ιστορία εμπνευσμένη από δυστυχώς αληθινά γεγονότα.
Μια ιστορία που έγινε και ταινία το 2014 με την ηθοποιό που ενσάρκωνε τη Μαμά να κερδίζει το Όσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου.

Αν σας ενδιαφέρει μια τέτοια ιστορία σας συστήνω να το διαβάσετε.
Βαθμολογία 7,5/10

Για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του

to please his wife

Στις 4 Μαρτίου πήγα στην παλιά Λευκωσία όπου υπήρχε παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου διοργανωμένο από το Παλαιοβιβλιοπωλείο Ο Ταξιδευτής υπό τη φιλοξενία του Καφενείου Χαράτσι.

Ξοδεύοντας πάνω από μια ώρα κατέληξα να πάρω πέντε βιβλία. Το παλαιότερο ήταν αυτό. Μια πολύ παλιά ελληνική έκδοση με τρία διηγήματα του Τόμας Χάρντυ.

Βασικά δεν καιγόμουν να πάρω αυτά τα τρία άγνωστα σε πολλούς διηγήματα του Χάρντυ, αλλά ο λόγος που πήρα αυτό το βιβλίο είναι ότι το πήρα σαν συλλέκτης, ως αντικείμενο.

Εκδόθηκε από το Εκδοτικόν Βιβλιοπωλείον «Η Λογοτεχνία» στην Αθήνα το 1924 και διαβάστηκε το Μάρτη του 1925 (ένα χρόνο αργότερα) από την Κλεοπάτρα Γρ. Παπαδοπούλου στη Λεμεσό. (Μπορείτε να δείτε τη χειρόγραφη απόδειξη γι’ αυτό στο βίντεο στο τέλος της κριτικής)

Αυτό από μόνο του κάνει αυτό το βιβλίο και την ιστορία που κουβαλάει mind-blowing που λένε και στο χωριό μου.
Αυτό το βιβλίο εκδόθηκε στην Αθήνα, και διαβάστηκε από Λεμεσιανή Κύπρια (αριστοκράτισσα πιθανόν) όταν ο μεγάλος βικτωριανός συγγραφέας ήταν ακόμη εν ζωή! Πέθανε το 1928.

________________________________________________________

Τώρα όσο αφορά το κείμενο του βιβλίου είναι ο γνωστός Χάρντυ (απ’ όσο έχω ακούσει) Πεσιμιστικές ιστορίες, τραγικοί χαρακτήρες, νατουραλιστική περιγραφή του Ουέσεξ και υπέροχη ποιητική γραφή.
Το βιβλίο περιέχει τρία διηγήματα:

Το ομότιτλο, Για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του το οποίο μ’ άρεσε περισσότερο απ’ όλα. Είχε μια αίσθηση αλληγορίας με ηθικό δίδαγμα Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.
Μου θύμισε το παραμύθι του ψαρά και της γυναίκας του που δεν ευχαριστιόταν με τίποτα. Το τέλος πεσιμιστικό.

Οι άλλες δύο ιστορίες έχουν παρόμοια αίσθηση. Ο Μελαγχολικός Ουσάρος και Ο Βιολιτζής. Ανεκπλήρωτοι έρωτες. Διλήμματα.
Στον Βιολιτζή κάπως ψιλοβαρέθηκα γιατί δεν είχε κάτι να με τραβήξει.
Ξέχασα ήδη πώς τέλειωσε. Ενώ το τέλος του Ουσάρου τραγικό.

Νομίζω δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω πέραν της βαθμολογίας που είναι ένα οκτάρι.

Βαθμολογία: 8/10

 

 

 

The Woman In White/ Η Γυναίκα με τα άσπρα

Θυμάμαι ότι διάβασα τη γυναίκα με τα άσπρα το 2012 λίγες βδομάδες πριν την αποφοίτησή μου από το πανεπιστήμιο. Ήταν το μεγαλύτερο σε μήκος βιβλίο από συγγραφέα της Βικτωριανής εποχής που διάβασα, μέχρι εκείνη τη στιγμή.

9780007902217

Λίγους μήνες πριν μια φίλη μου μου είπε ότι το αγόρασε και της είπα ότι το διάβασα πριν 6 χρόνια, με παρακάλεσε να το διαβάσουμε μαζί και λόγω του ότι θυμάμαι ότι μ’ άρεσε και ήθελα να το θυμηθώ, και επίσης λόγω του ότι μια συνανάγνωση είναι πιο ζωντανή από την μοναχική ανάγνωση αποφάσισα, δειλά μεν, να το ξαναδιαβάσω παρόλο που ήταν 728 σελίδες.
Μέχρι να έρθει η Πρωταπριλιά και να το ξεκινήσουμε προστέθηκαν άλλα δυο κορίτσια. Και έτσι η συνανάγνωση από buddy read έγινε read-along (ομαδική).

Και έτσι δέκα μέρες μετά ολοκλήρωσα αυτό το βιβλίο που είχα βαθμολογήσει από την πρώτη ανάγνωση με 5 αστέρια. Και βγήκε δικαιωμένο. Ήταν με λίγα λόγια αριστούργημα.

Μπορεί να είναι Βικτωριανή Εποχή, η γλώσσα να είναι διαφορετική με λέξεις που τότε είχαν διαφορετικό νόημα:
society=παρέα
gay= εύθυμος
destroy= σκοτώνω
αλλά μπορώ να πω ότι οικειοποιήθηκα την αγγλική γλώσσα του 19ου αιώνα έτσι αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα.

Μπορεί να είναι Βικτωριανή Εποχή και να υπάρχει αφθονία περιγραφών (κάτι που ήταν συνηθισμένο από τους συγγραφείς τότε (βλέπετε τα μυθιστορήματα είχαν τη θέση της τηλεόρασης τότε και έπρεπε να είναι μεγάλα για να έχουν κάτι να απασχολούνται οι αναγνώστες) και που ίσως να ξενίζει άμαθους σημερινούς αναγνώστες), αλλά αυτό το βιβλίο είχε μυστήριο, αγωνία, χαρακτήρες με βάθος και όχι χάρτινους, ένα βιβλίο που άγγιζε τα όρια του θρίλερ και ένα χαρακτήρα που ήταν τόσο πολύπλοκος που παρόλο που ήταν μισητός θαύμασα το πώς χτίστηκε.

Εκτός από τον Fagin στο Oliver Twist του Ντίκενς δε συνάντησα άλλο βικτωριανό χαρακτήρα με τέτοιο βάθος.
Να ακούγεται φιλικός, να είναι προσιτός, αλλά πίσω του να υποβόσκει μια γκρίζα απειλή και μόνο στο τέλος να πέφτει το φιλικό προσωπείο και να εμφανίζεται το αληθινό πρόσωπο της κακίας.
«Σκέφτομαι να λερώσω το δωμάτιο αυτό τινάζοντας τα μυαλά σου στον αέρα»
Δε θυμάμαι ποτέ χαρακτήρα της τότε εποχής (φτιαγμένο από συγγραφέα της τότε εποχής) να μιλά με τέτοιο αμβλύ, απειλητικό τρόπο.
Κι αυτό μ’ άρεσε.
Δε θα πω ποιος χαρακτήρας είναι, για να μη χαλάσω την αναγνωστική απόλαυση, απλά θα πω ότι είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής που δεν είναι Εγγλέζος.

Η ιστορία μου θύμισε το Στο Παρά 5 του Καπουτζίδη.
Θα γελάσετε είμαι σίγουρος αλλά και εδώ είχαμε μια ομάδα καλών που προσπαθούσε να ξεσκεπάσει το σκάνδαλο, προσπαθούσαν να αθωώσουν άτομο/α που φυλακίστηκε/αν με δόλο, αδίκως, ούτως ώστε να καλυφθούν εγκλήματα.
Και ήταν με λίγα λόγια αδύναμοι καλοί απέναντι σε ισχυρούς κακούς.
Και η ανατριχίλα που ένιωθα σε σοβαρές σκηνές στο Παρά 5 υπήρχε και εδώ.

tumblr_n1b3xhqnxz1t7isr9o1_1280

Ο ατμοσφαιρικός πίνακας που κοσμεί το εξώφυλλο της έκδοσής μου «Figure in the Moonlight» by John Atkinson Grimshaw

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο των 728 σελίδων δεν βαρέθηκα, δεν κουράστηκα, δεν το έπαιρνα με το ζόρι μετά από διάλειμμα πράγμα που μεταφράζεται ως ένα απολαυστικό βιβλίο. Μη σας τρομάξει το μέγεθος, η ηλικία, ή ό,τι άλλο σας φοβίζει από ένα βικτωριανό βιβλίο (π.χ. γλαφυρές περιγραφές).
Πάρτε το και διαβάστε το. Θα με θυμηθείτε. Θα το απολαύσετε. Καλές αναγνώσεις!
Βαθμολογία: 9,5/10

The Girl on the Train

Το Κοριτσ(άκ)ι με τα σπίρτα, Το Κορίτσι που εξαφανίστηκε, το Κορίτσι του τρένου, Το κορίτσι που διψούσε για εκδίκηση, το Κορίτσι του Μάη.
Γέμισε ο τόπος κορίτσια που κατοικούν ως επί το πλείστον σε βιβλία θρίλερ/μυστηρίου/αστυνομικά. 21840310

Disclaimer: που βαριέμαι να το λέω κάθε φορά…
Στις τοπ10 αγαπημένες μου ταινίες υπάρχουν αρκετές που είναι θρίλερ/μυστηρίου/αστυνομικές όπως Basic Instinct, Seven, The Ninth Gate, κουλουπού.
Τις είδα άπειρες φορές. Απλά με τα βιβλία δεν το ‘χω.
Λόγω του ότι είναι άλλο μέσο, άλλο είδος τέχνης από τον κινηματογράφο, και προτιμώ κυρίως διαφορετικά πράγματα πιο literary fiction (κουλτουριάρικα).
Το αντίθετο γίνεται με τις ταινίες, παρόλο που προτιμώ κουλτουριάρικα βιβλία (μεταμοντερνισμός, πειραματική γραφή), ταινίες αυτού του είδους βαριέμαι.
Προτιμώ όπως είπα θρίλερ, μπουνίδι (Σβαρτσενέγκερ) κλπ.
Αυτός είμαι τι να κάνουμε, ας με αντέξετε.

Και μετά απ’ όλο αυτό το γκουμουτσοdisclaimer θα μιλήσω για το βιβλίο.
Παρόλο που ένιωσα ευχαρίστηση με το τέλος-κάθαρση, παρόλο που είχα αγωνία να μάθω τι στο καλό συμβαίνει με αποτέλεσμα να διαβάζω γρήγορα, και παρόλο που η γραφή είναι αρκετά καλή,
δεν συνδέθηκα με τους ήρωες, τους βρήκα όλους αξιολύπητους, αχώνευτους, εκνευριστικούς (άσχετα με το αν ήθελε ή όχι να τους φτιάξει έτσι η συγγραφέας εγώ τους βαρέθηκα)

Το τέλος-κάθαρση ήρθε με δύο μορφές. Πρώτο, η κύρια κάθαρση που δικαιώνει τους ήρωες, και δεύτερο η κάθαρση που ένιωσα τελειώνοντας αυτό το βιβλίο, το οποίο το πήρα βασικά μόνο και μόνο γιατί το βρήκα σε παζαράκι βιβλίου στην ιδανική τιμή των €2.50 με σκληρόδετο εξώφυλλο.
Το είδα ως ευκαιρία να μάθω προς τι όλος αυτός ο ντόρος.
Έμαθα. Ευχαριστήθηκα. Αλλά μέχρι εδώ. Επόμενο βιβλίο τέτοιου είδους το 2019.
Καλά διαβάσματα!
Βαθμολογία: 7/10