Το Ναυπηγείο

39403650Αυτό το βιβλίο το πήρα (σχεδόν) αποκλειστικά για το ότι ο συγγραφέας είναι από την Ουρουγουάη.
Και μιας και ένας κύριος στόχος μου είναι να διαβάσω τουλάχιστον ένα συγγραφέα/μυθιστόρημα από κάθε χώρα, άρπαξα αυτό το βιβλίο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κάτι τέτοιες αυθόρμητες αγορές είναι ριψοκίνδυνες διότι δεν ξέρεις αν θα  σ’ αρέσει το βιβλίο.
Άλλες φορές βγαίνεις κερδισμένος, άλλες φορές (όπως αυτή) όχι και τόσο.

Το Ναυπηγείο (όχι του Σκαραμαγκά με το ματσακόνι αλλά) του Χουάν Κάρλος Ονέτι είναι ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα, με νουάρ ατμόσφαιρα οπού συνέχεια βρέχει.
Η βροχερή ατμόσφαιρα μου θύμισε κάπως το Se7en με τον Μπραντ Πιτ και τον Μόργκαν Φρίμαν.
Ένα μυθιστόρημα όπου κυριαρχεί παντού το αίσθημα του ξεπεσμού, της αποτυχίας, της παρακμής, και της ερήμωσης

Ο αυτοεξόριστος Λάρσεν επιστρέφει στη φανταστική πόλη της Ουρουγουάης Σάντα Μαρία μετά από πέντε χρόνια και αναλαμβάνει τη διεύθυνση ενός ερειπωμένου ναυπηγείου ενώ ταυτόχρονα φλερτάρει με την μισότρελη κόρη του ιδιοκτήτη.

Ένα ναυπηγείο του οποίου οι υπάλληλοι απαρτίζονται από τον Γενικό Διευθυντή τον Οικονομικό Διευθυντή και τον Διευθυντή Τεχνικού Τομέα. Δηλαδή το ναυπηγείο απαρτίζεται όλο κι όλο από 3 διευθυντές.
Κανένας υπάλληλος δε φάνηκε σ’ όλη την ιστορία. Μόνο κάτι αρουραίοι στις αποθήκες.

Και ό,τι εργασίες έκανε ο Λάρσεν ήταν φαύλος κύκλος, δεν έβγαζαν πουθενά.
Ούτε κέρδη, ούτε ζημιά, καμία οικονομική κίνηση. Νέκρα.

Η ατμόσφαιρα του βιβλίου μ’ άρεσε πολύ. Νουάρ, γκρίζα, με μούχρωμα, μουντή, ζοφερή, βροχερή.
Στην αρχή συγχύστηκα διότι ήταν Ιούνης και έκανε κρύο και βροχερό καιρό.
Μετά συνειδητοποίησα ότι στην Ουρουγουάη, όπως και στην Αργεντινή, στη Χιλή, σ’ ένα μικρό μέρος της Βραζιλίας, στην Παραγουάη, στην Νότιο Αφρική, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία, ο χειμώνας είναι αντίθετος: Ιούνιο-Ιούλιο-Αύγουστο αντί Δεκέμβριο-Ιανουάριο-Φεβρουάριο.

Πέρα όμως από την νουάρ και υγρή ατμόσφαιρα η γραφή αλλά κυρίως οι χαρακτήρες μου φάνηκαν πιο ξεροί κι από κυπριακό χωράφι τον Ιούλη, πιο ξεροί κι απ’ της γριάς το…. πιθάρι.
Δεν ένιωσα να συνδέομαι με κανένα, δεν με ένοιαξε που αποτύγχαναν σε ο,τι έκαναν, ήμουν συνεχώς αποστασιοποιημένος, και διάβαζα απλά για να φτάσω στο τέλος το όποιο ήταν πιο τελεσίδικο κι από ταφόπλακα κυπαρισσιά .

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι ο Ονέτι δεν είναι ένας μεγάλος και σημαντικός Λατινοαμερικανός συγγραφέας. Απλά η αναγνωστική μου εμπειρία μ’ αυτό του το έργο μ’ άφησε σαν ένα τυπικό Ιούνη στην Ουρουγουάη:
«Στις πέντε το απόγευμα παρά την κακοκαιρία ακόμα θα ήταν μέρα στη Σάντα Μαρία […] [θα] βάδιζε πάνω στο λασπωμένο δρόμο κόντρα στον άνεμο […] χαμογελώντας […] στο γκρίζο και ταραγμένο σούρουπο.» σελ. 98-99

Ναι μεν έγραψε υπαρξιακό μυθιστόρημα πριν τον Καμύ και τον Ξένο, ναι μεν δημιούργησε φανταστική πόλη στην Λατινική Αμερική πριν τον Γκαρσία Μάρκες και το Μακόντο, αλλά εμένα δεν με κέρδισε.

Βαθμολογία: 7/10

 

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Το Ναυπηγείο

  1. Ο/Η bookitocat λέει:

    Εμένα ο στόχος μου για φέτος είναι να μειώσω τα αδιάβαστα… *αγοράζει 20 καινούργια βιβλία*… μόνο ότι έχω στην βιβλιοθήκη μου και τίποτα παραπάνω *αγοράζει 10 καινούργια βιβλία*…. θα πετύχω τον στόχο μου *πνίγεται από τα βιβλία*…. F**C

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s