Tender is the Night

tenderisthenightimage

Αυτός ήταν ο 2ος Φιτζέραλντ (μετά τον Γκάτσπυ φυσικά) που διάβασα, και ίσως όχι ο τελευταίος, αν και δεν τρελάθηκα να πω την αλήθεια.

Αυτό το βιβλίο δε θα το έπαιρνα στα χέρια μου αν δεν το διάβαζα ως συνανάγνωση με δύο άλλα (τελικά) κορίτσια. Που και συνανάγνωση δεν το λες. . .
άλλης της το καθυστέρησε η βιβλιοθήκη και δεν το ξεκίνησε τελικά, άλλη την έφαγε το Κράκεν κάπου στις βόρειες θάλασσες, άλλη το πήρε σε τόμους και διάβασε μόνο τον πρώτο περιμένοντας (ακόμη) τους άλλους, άλλη το διάβασε και το τελείωσε σχεδόν μόνη της, και εγώ κάπου στη μέση όλης αυτής της ιστορίας.

Και φυσικά η συνεννόησή μας ήταν κάτι σαν συνεννόηση μεταξύ τυφλού και κουφού.
Αλληλοσποϊλεριζόμασταν σχεδόν μέχρι τη μέση του βιβλίου χωρίς να το καταλάβουμε διότι η ελληνική έκδοση ήταν η εκδοχή του 1951 και η αγγλική (η δική μου) του 1934.
Η ελληνική έκδοση είχε τα γεγονότα με χρονολογική σειρά: 1919-1930 ενώ η δική μου τα είχε (άστα τα μαλλάκια σου) ανακατεμένα: 1925, 1919, 1930.

Σαν ιστορία τώρα μου θύμιζε λίγο τον Υπέροχο Γκάτσμπυ με τα γκλαμουρο-χλιδάτα πάρτι, αυτό το αίσθημα χλιδής και παρακμής, που στ’ αγγλικά μεταφράζεται ως decadence.
(  Χριστέ μου τι ντεκατάνς *ψεκάζεται με εβιάν*   )
Πίσω από την χρυσοποίκιλτη κουρτίνα της βεράντας που βλέπει προς την Κυανή Ακτή, και τον ήχο των ποτηριών κοκτέιλ, κρύβονται μυστικά, κρύβεται δράμα και τραγωδία.

Βλέπουμε την ιστορία του ευκατάστατου αν όχι πλούσιου Ντικ Ντάιβερ και την πορεία του απ’ τα σαλόνια στ’ αλώνια (που δεν είναι ακριβώς αλώνια αλλά καταγώγια μέθης)

Βλέπουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό το υποτιθέμενα πετυχημένο ζευγάρι του Ντικ και της Νικόλ Ντάιβερ.

Και μπορώ να πω προτίμησα την μη-χρονολογική σειρά της δικής μου εκδοχής (1951) όπου βλέπεις τους Ντάιβερ όπως τους βλέπει κάποιος όταν τους πρωτοσυναντήσει (Ρόζμαρι Χόυτ) και μετά σιγά – σιγά ξεδιπλώνονται τα μυστικά τους.
Τέλος επιστρέφουμε στο παρόν (1925) και αμέσως στο μέλλον (1930) για να δούμε πλέον την συνέχεια της ιστορίας ξέροντας πλέον τα μυστικά τους. Έτσι η χλιαρή αρχή έχει τους λόγους της που είναι έτσι αφού διαβάσεις μετά το παρελθόν (1919). Αν όμως διαβαστεί χρονολογικά τότε αυτή η χλιαρή συνέχεια (1925) ίσως σας κάνει να βαρεθείτε το παρόν αρκετά με αποτέλεσμα να βαρεθείτε και το βιβλίο το ίδιο.

Αν όλα αυτά που είπα και κυρίως η εποχή της Τζαζ, της δεκαετίας του 1920, και τα κρυμμένα μυστικά πίσω από καθώς πρέπει οικογένειες σας εξιτάρουν τότε διαβάστε το. Αν όχι πιάστε καλύτερα κάνα Κινγκ, Νέσμπο ή Γκέιμαν.

Βαθμολογία: 7/10

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s