Νίκος Καββαδίας: Μαραμπού . Πούσι . Τραβέρσο

Επειδή οι τρεις ‘κριτικές’ μου είναι πάνω-κάτω ίδιες με μικρές διαφορές αποφάσισα να τις εντάξω όλες σε μία ενιαία κριτική για την ποίηση του Καββαδία που διάβασα (27/11/17)

333

Τώρα δηλαδή ένας Καββαδίας σηκώνει κριτική;
Και να θες δεν μπορείς.

Μια συλλογή ποίησης είναι σαν ένα πακέτο τσιγάρα
χωρίς επιπτώσεις στην υγεία
ανοίγεις ένα πακέτο τσιγάρα όταν χρειαστείς μια τζούρα νικοτίνης
ανοίγεις μια συλλογή ποίησης όταν χρειαστείς μια τζούρα λυρισμού
για να ξεφύγεις απ’ την πεζή ζωή σου

Έτσι εκτός από την πρώτη φορά που το βλέπω σαν μύηση, οι επόμενες φορές που ανοίγω ένα βιβλίο ποίησης είναι για εκείνην την τζούρα, εκείνο το ποίημα που θέλω ξανά να το διαβάσω.

_____________________________________________

Και το Μαραμπού του Καββαδία είχε πολλά τέτοια.

Όπως το ομότιτλο Μαραμπού,
το Ένα Μαχαίρι και το Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί
που τα ‘μαθα πρώτα ακούγοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να τα τραγουδά,
το Οι γάτες των φορτηγών,
το Ο πιλότος Νάγκελ, και για να σταματήσω εδώ
το Ένας δόκιμος στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου.

Και θα ολοκληρώσω με μια αγαπημένη στροφή:

Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το `καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου…

______________________________________________

Το Πούσι είναι η αγαπημένη μου απ’ τις τρεις
Θες ότι μελοποιήθηκαν περισσότερα ποιήματα, θες μ’ άρεσαν απλά περισσότερο, μπορεί και τα δύο.
Μικρότερο πακέτο, περισσότερες τζούρες όμως.

Όπως το ομότιτλο Πούσι,
το Kuro Siwo,
το Black and White,
το Θαλάσσια πανίς,
το Federico Garcia Lorca, και τέλος
το Σταυρός του Νότου.

Και φυσικά θα ολοκληρώσω ξανά με μια αγαπημένη στροφή:

Έπεσε το πούσι αποβραδίς
– το καραβοφάναρο χαμένο –
κ’ έφτασες χωρίς να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις.

______________________________________________

Το Τραβέρσο εκδόθηκε τελευταίο και τελευταίο ανήκει στις προτιμήσεις μου.
Όχι ότι δεν μ’ άρεσε αλλά αρκετά ποιήματα ήταν κρυπτικά, εκτενή και έχανα κάπως το νόημα, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν ήταν γεμάτα εικόνες, κάτι που γινόταν και στις προηγούμενες του συλλογές.

Και έτσι και εδώ αγαπημένα ήταν:
το Γυναίκα,
το Fata Morgana,
το Παιδεία, από την ενότητα ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
τα οποία δεν κατάλαβα γιατί ήταν σε ξεχωριστή ενότητα και αν ήταν όντως τραγούδια του Φίλιππου Χατζόπουλου. Διαφωτίστε παρακαλώ…

Και φυσικά θα ολοκληρώσω με μια αγαπημένη στροφή (της οποίας οι εικόνες είναι σουρεαλιστικά υπέροχες):

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Βαθμολογία: 10/10

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s