Σατανικοί Στίχοι

Εναλλακτικοί τίτλοι:
Διαολεμένοι Στίχοι
Τα-κέρατά-μου-τα-τράγια Στίχοι
Φρενοβλαβείς Στίχοι9526978

Ετούτη ήταν η 2η φορά που διάβασα αυτό το βιβλίο. Αν δεν ήταν η Helen Stavraki a.k.a Ελενάρα εγώ δε θα το ξαναδιάβαζα ούτε σε Δύο χρόνια, οχτώ μήνες και είκοσι οχτώ νύχτες και σ’ αυτήν οφείλεται το ότι δεν το περίχυσα με βενζίνη και να το κάψω μια νύχτα με πανσέληνο ντυμένος μόνο με σάρι κλεμμένο από παρθένα Ινδή.
Αυτή η 2η φορά βοήθησε να είμαι πιο προετοιμασμένος για το συμπούρμπουλο που γινόταν μέσα σ’ αυτό το βιβλίο. Η Ελενάρα άντεξε στην τρίχα και αυτό δείχνουν τα 2,5 της αστέρια. Εγώ είμαι ένα αστέρι παραπάνω, στα 3,5. Να εδώ η κριτική της: «Ο Ρούσντι με τους Σατανικούς Στίχους παίζει δεξιοτεχνικά με όλα τα είδη αφηγηματικής τέχνης μα και με το νευρικό σύστημα των αναγνωστών.»

14 Φεβρουαρίου (1989) η μέρα των ερωτευμένων, μέρα που ήμουν κι εγώ στα περίχωρα του Λονδίνου μισο-αρκουδίζοντας, μισο-περπατώντας, και ο Ρούσντι πήρε ένα μήνυμα που ουδεμία σχέση με ερωτευμένους είχε. Ο μουλάς (σόρι) ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί έκδωσε θανατική καταδίκη γιατί θεώρησε αυτό το βιβλίο βλάστημο διότι απ’ ότι άκουσε από τρίτους τέταρτους έκτους φάνηκε ότι το βιβλίο εννοούσε ότι όλοι οι στίχου του Κορανίου είναι γραμμένοι από το σατανά. #piokamenospe8eneis
Για 2 -3 αμελητέα σε μέγεθος σημεία του βιβλίου ο συγγραφέας παρολίγον να χάσει τη ζωή του, ενώ αρκετοί άλλοι είτε τραυματίστηκαν είτε πέθαναν. #katwoi8riskeies

Εγώ μπόρεσα να δω φως στην άκρη του τούνελ, να δω πώς είναι η δομή του βιβλίου ολοκληρωμένη και έτσι θα κάνω μια λογική (λώλ) ανάλυση.

Ο Γαβριήλ Φαρίστα -διάσημος ηθοποιός του Μπόλυγουντ- και ο Σαλαντίν Τσάμτσα -πασίγνωστος voice actor στο Λονδίνο- συναντιόνται μια μοιραία στιγμή σε αεροπλάνο που φεύγει από Βομβάη και πάει προς Λονδίνο. Το αεροπλάνο ανατινάζεται (μη φοβάστε δεν είναι σπόιλερ τούτο, γίνεται στην πρώτη σελίδα) και οι δύο πρωταγωνιστές πέφτουν από ύψος χιλιάδων ποδών στη θάλασσα της Μάγχης και επιζούν (εδώ ξεκινά το κάψιμο νευρικών κυττάρων)

Ο καλός Τσάμτσα μετά την πτώση, αποκτά κέρατα και όψη διαβόλου, ενώ ο ολίγον τι μαλάκας Φαρίστα μεταμορφώνεται σε άγγελο, ή αρχάγγελο για να είμαι πιο ακριβής.
Έτσι βλέπουμε τη ζωή τους στο Λονδίνο μέχρι την επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη της Ινδίας με την μορφή που τους αξίζει πλέον.

Αυτή είναι η βασική ιστορία που εξελίσσεται στα μέρη με μονό αριθμό 1,3,5,7,9.
Τα μέρη με ζυγό αριθμό είναι τα όνειρα του καμένου εγκεφαλικά Φαρίστα.
Στα μέρη 2 και 6 ο Φαρίστα βλέπει τον προφήτη Μωάμεθ ως προφήτη newbie να προσπαθεί να προσηλυτίσει ειδωλολάτρες στη νέα του θρησκεία που ονομάζεται Υποταγή (κάτω κεφάλι, γλείψε παντόφλα) a.k.a. Ισλάμ. Εδώ είναι που βρίσκουν πάτημα οι μουλάδες για να κατηγορήσουν το Ρούσντι για βλασφημία.
Στα μέρη 4 και 8 ένα χωριό της Ινδίας που ζει πάνω σ’ ένα δέντρο (πόσα κύτταρα σας έχουν καεί μέχρι τώρα;) ακολουθούν μια νεαρή που είναι ντυμένη με ζωντανές πεταλούδες (βλέπω επιρροή Γκαρσία Μάρκες εδώ) η όποια είναι μια κουλή, εντελώς γεια σου γκόμενα που τους λέει ότι πρέπει να πάνε για προσκύνημα στη Μέκκα αλλά μιας και ανάμεσα στην Ινδία και στην Μέκκα υπάρχει η Αραβική Θάλασσα θα πρέπει να τη χωρίσει σαν μια άλλη Μωυσής, και το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι το ίδιο με τον Μωυσή. Τα ‘θελε ο κώλος τους πάντως (σόρι).

Για να ‘μαι ειλικρινής μ’ άρεσαν τα μέρη με τον Μωάμεθ (2, 6) και την πεταλοδοφορούσα Αϊσά (4, 8)
και τα κεφάλαια που καταπιάνονταν με την διαμάχη του Σαλαντίν Τσάμτσα και του αυταρχικού πατέρα του. (Μέρος 1: κεφάλαιο 3, Μέρος 9)
Το υπόλοιπο βιβλίο που διαδραματιζόταν στο Λονδίνο και έπαιζε σε μεγάλο μέρος και ο ανυπόφορος Γαβριήλ Φαρίστα και όλοι οι άλλοι άσχετοι χαρακτήρες με τες μίνι background ιστορίες τους, ήταν ένα ανακάτεμα χαοτικό και κουραστικό. Αν έλειπε αυτό (363 σελίδες), το βιβλίο θα ήταν σχεδόν τέλειο, δηλαδή (47+44+40+42+82)= 255 σελίδες αντί 618, κάτι λιγότερο απ’ το μισό.

Ένα βιβλίο που μιλά για την αντιμετώπιση των μεταναστών στη δύση, την μάχη των θρησκειών, του καλού με το κακό, της παράδοσης και της προόδου, της Δύσης και της Ανατολής. Υπήρχαν σημεία που με βρήκαν σύμφωνο γι’ αυτά που έλεγε ο Ρούσντι αλλά ως επί το πλείστον τα σημεία αυτά βρίσκονταν στα μέρη/κεφάλαια που βρήκα κουραστικά έτσι δεν μου έμεινε κάτι.

Έτσι μετά από 1 εβδομάδα 3 μέρες και 12 ώρες ολοκληρώσαμε αυτό το επικών διαστάσεων βιβλίο και ελπίζω για μια ακόμη συνανάγνωση (όχι Ρουσντι!) στο εγγύς μέλλον με την Ελενάρα, όσοι απιστοί προσέλθετε.

Πολλούς ασπασμούς που λέει και η Ελενάρα, άσχετο αν όταν το διαβάζαμε είχαμε πολλούς σπασμούς!

6.5/10

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s