Η αίθουσα του θρόνου

Δέκατο έκτο ελληνικό μυθιστόρημα που διαβάζω. Μα μόνο 16;b28595
Δυστυχώς ή ευτυχώς· από τη μια το ότι το αντικείμενο σπουδών μου ήταν η αγγλική φιλολογία και για 6 χρόνια (2008-2013) διάβαζα στ’ αγγλικά πριν επιστρέψω ξανά μετά απ’ το λύκειο στα ελληνικά βιβλία,
κι από την άλλη το ότι είναι πανάκριβα. Πριν μου πει κάποιος το αντίθετο βάζω λίστα εδώ με μερικά ελληνικά βιβλία που είτε πήρα είτε με απώθησε η τιμή
Βάρδια €18,99
Η αίθουσα του θρόνου €16,00 (ευτυχώς το βρήκα με 6 σε παζαράκι)
Χριστός ξανασταυρώνεται €26,09!!
Άρα η εναλλακτική λύση είναι αγγλικά βιβλία, μεταφρασμένα και μη, βάζοντας έτσι τα ελληνικά στην τύχη τύπου: όποτε το βρω σε παζαράκι.
Τώρα στα του βιβλίου.
Ν’ ακολουθήσω τους πολλούς και να πω ότι το λάτρεψα;
Όχι. Μ’ άρεσε μπορώ να πω, αλλά ήταν βαρύ.
Ήταν ποιητικό. Οι εικόνες του νησιού και των Κυκλάδων έβγαζαν μια αίσθηση νοσταλγίας, τις έβλεπα μέσ’ από σέπια και μ’ άρεσε πολύ αυτό. Η φιλοσοφία όμως και ο ρυθμός του ήταν σχεδόν ασήκωτοι. Διάβαζα 2-3 φορές την παράγραφο να δω τι έλεγαν αλλά τζίφος.
Δεν έπιασα κάθε τι που έλεγαν οι πρωταγωνιστές κυρίως οι Γκρεγκουάρ, Λουκάς και Παντιάς.

Υπήρχαν επίσης κάμποσες άγνωστες λέξεις, κατά μέσο όρο 3 ανά σελίδα, και ένιωσα ότι τ’ αγγλικά παίρνουν σιγά σιγά τη θέση των ελληνικών.
Η Γλαύκη παρόλο που είναι συν-νησιώτισσα μου δεν τη συμπάθησα.
Είχε σε όλο το βιβλίο μια και μόνη εμμονή να μείνει μόνη στο τόπο που μαρτύρησε ο πατέρας της, πράγμα που βεβαίως εκτιμώ και σέβομαι αλλά ήταν η μόνη της έννοια. Και ο χαραχτήρας της μου φάνηκε παράξενος, εκκεντρικός και ολίγον τι παγοκολώνα. Τίποτα δεν έλεγε ότι ήταν Κυπραία. εκτός από τη επαναλαμβανόμενη δήλωσή της. «Είμαι από Κύπρο». Ήταν χαραχτήρας καρικατούρα για μένα.
Κι όταν κάτι της είχε συμβεί στο τέλος του βιβλίου σφύριζα αδιάφορα. Δυστυχώς.

Ο Λουκάς μ’ άρεσε για το πνεύμα του, κι ο Ανδρουλής για το ότι ήταν αρχαιολόγος.

Ο τρόπος που το βιβλίο ξεκίνησε και τέλειωσε με την ίδια φράση/εικόνα μου φάνηκε έξυπνος και όμορφος.

Τούτη την ώρα που το νησί ξεκόβει σα γαλέρα απ’ την
καταχνιά με λατίνια μύλους και τρούλους, μοιάζει να τα-
ξιδεύει σε καιρούς του Αιγαίου παλιούς, όταν οι κρινοδά-
χτυλες πριγκιπέσες της Παροναξίας τόπαιρναν προίκα μαζί
μ’ ένα ρόδι για γούρι […] [15]
[…] Tο νησί, καθώς ξέκοβε σα γαλέρα απ’ την καταχνιά με
λατίνια μύλους και τρούλους, έμοιαζε να ταξιδεύει σε και-
ρούς του Αιγαίου παλιούς, όταν οι κρινοδάχτυλες πριγκιπέσ-
σες της Παροναξίας τόπαιρναν προίκα μαζί μ’ ένα ρόδι για
γούρι. . . [436]

Σίγουρα θα διαβάσω στο μέλλον και άλλα του Αθανασιάδη, αν τα βρω σε προσιτή για μένα τιμή. Προς το παρόν θα βρίσκω κάθε φορά και διαφορετικό συγγραφέα για να εμπλουτίσω το πενιχρό σε όγκο ράφι μου ελληνικής λογοτεχνίας.

Βαθμολογία: 7/10

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s