Έκπτωτη Θεά: #1 Η Μεταμόρφωση

Η Βαρβάρα Σεργίου είναι η πρώτη συγγραφέας από Κύπρο που διαβάζω και δεν καταπιάνεται με τα τετριμμένα και καθόλου (πλέον) πρωτότυπα θέματα του αγώνα της ΕΟΚΑ και της τουρκικής εισβολής το 1974. Ειλικρινά, όσο τραγικά κι αν είναι αυτά τα θέματα, σαν αναγνώστης κουράστηκα να τα βλέπω σε κάθε βιβλίο από Κύπρο που ανοίγω, είτε είναι παιδικό, είτε ιστορικό, είτε ρομαντικό, είτε θα είναι το κύριο θέμα ή θα αναφερθεί στο τέλος, στην μέση, στην αρχή. Υπάρχουν τόσα και τόσα θ32927392έματα, και τόσα είδη λογοτεχνίας που απλά στην Κύπρο δεν έχουν (όση θα ‘πρεπε) απήχηση.

Και ένα τέτοιο είδος είναι και η λογοτεχνία του φανταστικού στην οποία εμπίπτει και το πρώτο μυθιστόρημα της Βαρβάρας Σεργίου Έκπτωτη Θεά.
Είναι ουσιαστικά μια νουβέλα φαντασίας που κύριο θέμα της είναι οι άγγελοι κι οι δαίμονες, η μάχη του καλού με το κακό, η μάχη μεταξύ του τι ποθώ και τι αγαπώ.

Ένιωσα να έχει το στυλ ενός YA (Young Adult) μυθιστορήματος με τα γνωστά μοτίβα (ερωτικό τρίγωνο, νεαρά παιδιά, ο δικός μας κόσμος παράλληλος με έναν άλλον κλπ.)
Εδώ πρέπει να είμαι ειλικρινής και να πω ότι δεν συνηθίζω να διαβάζω αυτό το στυλ βιβλίου. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν απόλαυσα το βιβλίο το οποίο διάβασα σε λιγότερο από μια μέρα και είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που φυσικά τελειώνει με cliffhanger.

Η ιστορία:
Μια 25χρονη κοπέλα η Λίζα, ζει με την αυταρχική και δογματική μητέρα της Δόμνα (Δόγμα-Δόμνα) η οποία μάνα θέλει να της γνωρίσει ένα κατά 10 χρόνια μεγαλύτερό της άντρα. Αυτή όμως θα ερωτευτεί έναν της ηλικίας της και κάτι της λέει ότι τον γνωρίζει από πριν. Όχι από το παρελθόν αλλά από μια άλλη ζωή. Και εδώ είναι που εισβάλλει και το φανταστικό στην ιστορία. Περισσότερα δε θα πω.

Είχα και μερικά θεματάκια με το βιβλίο καθώς το διάβαζα τα οποία θ’ αναφέρω, καθώς μια ειλικρινής κριτική βοηθά καλύτερα πιστεύω το συγγραφέα παρά μια κριτική που για να μην πληγώσει το συγγραφέα καλύπτει οποιαδήποτε ψεγάδια πίσω από το πέπλο του αψεγάδιαστου. Εγώ θα τα φανερώσω αυτά τα ψεγάδια που βρήκα (πάντα κατά την ταπεινή και υποκειμενική μου γνώμη) ούτως ώστε η συγγραφέας να ξέρει πώς να προχωρήσει μετά.

Κι εγώ παρόλο που ακόμη επεξεργάζομαι το δικό μου βιβλίο ξέρω ότι μόνο με ειλικρινή κριτική (όχι φίλων και γνωστών) θα ξέρω αν δουλεύει σωστά το πράγμα, αν κάνει να συνεχίσω ή όχι.

Και μετά απ’ όλο αυτό τον πρόλογο θα μπω στο προκείμενο:
⭐ Μερικές από τις παρομοιώσεις ή μεταφορές ένιωσα ότι δεν ταίριαζαν με την όλη εικόνα μιας συγκεκριμένης σκηνής και κάποτε καλύτερα να διατηρούνται όσο το δυνατό λιγότερες.
⭐ Σε κάποια σημεία χάθηκα διότι τη μια στιγμή είμαστε στο δικό μας κόσμο και ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση βρισκόμαστε στο φανταστικό κόσμο.
⭐ Θα προτιμούσα να κτιζόταν ο κόσμος περισσότερο απ’ ότι οι εσωτερικές διαμάχες των ηρώων, για να μπορώ να δω κι εγώ αυτό τον κόσμο όπως είναι κι όχι απλά σαν σκηνικό. (έτσι ένιωσα)
⭐ Βρήκα κάποια αμελητέα λάθη τονισμού μετρημένα στα δάκτυλά μου που στην 2η ανατύπωση θα ήταν καλό να διορθωθούν (πχ πως εκεί που έπρεπε να ήταν πώς)
⭐ Στη σελίδα 96 όπου ένας χαρακτήρας μιλά λατινικά, νομίζω, 3 χαρακτήρες είναι έτσι ☒, και πάλι (μιλώντας πάντοτε σαν τελειομανής) θα ήταν καλό να ληφθούν υπόψη για την επόμενη ανατύπωση.

Αυτά

Τα θετικά του βιβλίου ήταν περισσότερα όπως:
➕ Η γρήγορη εναλλαγή οπτικής γωνίας από τον ένα χαραχτήρα στον άλλο που έδινε έτσι ένα κινηματογραφικό ρυθμό.
➕ Τα σύντομα κεφάλαια που βοηθούσαν στην γρήγορη ανάγνωση.
➕ Η λεπτή (subtle) εναλλαγή από το δικό μας κόσμο στον φανταστικό. (κάποιες φορές όπως είπα χάθηκα αλλά κάποιες άλλες η εναλλαγή ήταν πιο ευκρινής)
➕ Μια ιστορία που ξεκινά ρεαλιστική και καταλήγει φανταστική χωρίς αυτό να γίνει απότομα.
➕ Η ερωτική ιστορία που στάθηκε στο ύψος της και δεν έγινε cheesy.
➕ Η απουσία πολυλογίας και αχρείαστων περιγραφών.

Τώρα μένει να δούμε πότε θα βγει το επόμενο βιβλίο για να δω τη συνέχεια της ιστορίας. Τι θ’ απογίνει η Σαμμανή και ποιος θα υπερισχύσει τελικά.

Βαθμολογία: 7/10

Advertisements

Σατανικοί Στίχοι

Εναλλακτικοί τίτλοι:
Διαολεμένοι Στίχοι
Τα-κέρατά-μου-τα-τράγια Στίχοι
Φρενοβλαβείς Στίχοι9526978

Ετούτη ήταν η 2η φορά που διάβασα αυτό το βιβλίο. Αν δεν ήταν η Helen Stavraki a.k.a Ελενάρα εγώ δε θα το ξαναδιάβαζα ούτε σε Δύο χρόνια, οχτώ μήνες και είκοσι οχτώ νύχτες και σ’ αυτήν οφείλεται το ότι δεν το περίχυσα με βενζίνη και να το κάψω μια νύχτα με πανσέληνο ντυμένος μόνο με σάρι κλεμμένο από παρθένα Ινδή.
Αυτή η 2η φορά βοήθησε να είμαι πιο προετοιμασμένος για το συμπούρμπουλο που γινόταν μέσα σ’ αυτό το βιβλίο. Η Ελενάρα άντεξε στην τρίχα και αυτό δείχνουν τα 2,5 της αστέρια. Εγώ είμαι ένα αστέρι παραπάνω, στα 3,5. Να εδώ η κριτική της: «Ο Ρούσντι με τους Σατανικούς Στίχους παίζει δεξιοτεχνικά με όλα τα είδη αφηγηματικής τέχνης μα και με το νευρικό σύστημα των αναγνωστών.»

14 Φεβρουαρίου (1989) η μέρα των ερωτευμένων, μέρα που ήμουν κι εγώ στα περίχωρα του Λονδίνου μισο-αρκουδίζοντας, μισο-περπατώντας, και ο Ρούσντι πήρε ένα μήνυμα που ουδεμία σχέση με ερωτευμένους είχε. Ο μουλάς (σόρι) ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί έκδωσε θανατική καταδίκη γιατί θεώρησε αυτό το βιβλίο βλάστημο διότι απ’ ότι άκουσε από τρίτους τέταρτους έκτους φάνηκε ότι το βιβλίο εννοούσε ότι όλοι οι στίχου του Κορανίου είναι γραμμένοι από το σατανά. #piokamenospe8eneis
Για 2 -3 αμελητέα σε μέγεθος σημεία του βιβλίου ο συγγραφέας παρολίγον να χάσει τη ζωή του, ενώ αρκετοί άλλοι είτε τραυματίστηκαν είτε πέθαναν. #katwoi8riskeies

Εγώ μπόρεσα να δω φως στην άκρη του τούνελ, να δω πώς είναι η δομή του βιβλίου ολοκληρωμένη και έτσι θα κάνω μια λογική (λώλ) ανάλυση.

Ο Γαβριήλ Φαρίστα -διάσημος ηθοποιός του Μπόλυγουντ- και ο Σαλαντίν Τσάμτσα -πασίγνωστος voice actor στο Λονδίνο- συναντιόνται μια μοιραία στιγμή σε αεροπλάνο που φεύγει από Βομβάη και πάει προς Λονδίνο. Το αεροπλάνο ανατινάζεται (μη φοβάστε δεν είναι σπόιλερ τούτο, γίνεται στην πρώτη σελίδα) και οι δύο πρωταγωνιστές πέφτουν από ύψος χιλιάδων ποδών στη θάλασσα της Μάγχης και επιζούν (εδώ ξεκινά το κάψιμο νευρικών κυττάρων)

Ο καλός Τσάμτσα μετά την πτώση, αποκτά κέρατα και όψη διαβόλου, ενώ ο ολίγον τι μαλάκας Φαρίστα μεταμορφώνεται σε άγγελο, ή αρχάγγελο για να είμαι πιο ακριβής.
Έτσι βλέπουμε τη ζωή τους στο Λονδίνο μέχρι την επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη της Ινδίας με την μορφή που τους αξίζει πλέον.

Αυτή είναι η βασική ιστορία που εξελίσσεται στα μέρη με μονό αριθμό 1,3,5,7,9.
Τα μέρη με ζυγό αριθμό είναι τα όνειρα του καμένου εγκεφαλικά Φαρίστα.
Στα μέρη 2 και 6 ο Φαρίστα βλέπει τον προφήτη Μωάμεθ ως προφήτη newbie να προσπαθεί να προσηλυτίσει ειδωλολάτρες στη νέα του θρησκεία που ονομάζεται Υποταγή (κάτω κεφάλι, γλείψε παντόφλα) a.k.a. Ισλάμ. Εδώ είναι που βρίσκουν πάτημα οι μουλάδες για να κατηγορήσουν το Ρούσντι για βλασφημία.
Στα μέρη 4 και 8 ένα χωριό της Ινδίας που ζει πάνω σ’ ένα δέντρο (πόσα κύτταρα σας έχουν καεί μέχρι τώρα;) ακολουθούν μια νεαρή που είναι ντυμένη με ζωντανές πεταλούδες (βλέπω επιρροή Γκαρσία Μάρκες εδώ) η όποια είναι μια κουλή, εντελώς γεια σου γκόμενα που τους λέει ότι πρέπει να πάνε για προσκύνημα στη Μέκκα αλλά μιας και ανάμεσα στην Ινδία και στην Μέκκα υπάρχει η Αραβική Θάλασσα θα πρέπει να τη χωρίσει σαν μια άλλη Μωυσής, και το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι το ίδιο με τον Μωυσή. Τα ‘θελε ο κώλος τους πάντως (σόρι).

Για να ‘μαι ειλικρινής μ’ άρεσαν τα μέρη με τον Μωάμεθ (2, 6) και την πεταλοδοφορούσα Αϊσά (4, 8)
και τα κεφάλαια που καταπιάνονταν με την διαμάχη του Σαλαντίν Τσάμτσα και του αυταρχικού πατέρα του. (Μέρος 1: κεφάλαιο 3, Μέρος 9)
Το υπόλοιπο βιβλίο που διαδραματιζόταν στο Λονδίνο και έπαιζε σε μεγάλο μέρος και ο ανυπόφορος Γαβριήλ Φαρίστα και όλοι οι άλλοι άσχετοι χαρακτήρες με τες μίνι background ιστορίες τους, ήταν ένα ανακάτεμα χαοτικό και κουραστικό. Αν έλειπε αυτό (363 σελίδες), το βιβλίο θα ήταν σχεδόν τέλειο, δηλαδή (47+44+40+42+82)= 255 σελίδες αντί 618, κάτι λιγότερο απ’ το μισό.

Ένα βιβλίο που μιλά για την αντιμετώπιση των μεταναστών στη δύση, την μάχη των θρησκειών, του καλού με το κακό, της παράδοσης και της προόδου, της Δύσης και της Ανατολής. Υπήρχαν σημεία που με βρήκαν σύμφωνο γι’ αυτά που έλεγε ο Ρούσντι αλλά ως επί το πλείστον τα σημεία αυτά βρίσκονταν στα μέρη/κεφάλαια που βρήκα κουραστικά έτσι δεν μου έμεινε κάτι.

Έτσι μετά από 1 εβδομάδα 3 μέρες και 12 ώρες ολοκληρώσαμε αυτό το επικών διαστάσεων βιβλίο και ελπίζω για μια ακόμη συνανάγνωση (όχι Ρουσντι!) στο εγγύς μέλλον με την Ελενάρα, όσοι απιστοί προσέλθετε.

Πολλούς ασπασμούς που λέει και η Ελενάρα, άσχετο αν όταν το διαβάζαμε είχαμε πολλούς σπασμούς!

6.5/10

Γκάμπο

Γκάμπο
30301451
Αυτό ήταν ένα ξεχωριστό γραφικό μυθιστόρημα a.k.a. graphic novel για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, από μια άλλη οπτική γωνία.

Ξεκινά με τη σύλληψη του στο πώς να ολοκληρώσει το μυθιστόρημά του Το Σπίτι το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί ως Εκατό Χρόνια Μοναξιάς.

Είναι χωρισμένο σε 4 μέρη και κάθε μέρος έχει το δικό του χρώμα: πορτοκαλί, γαλάζιο, ροζ, και πράσινο.
Γραμμένο από τον σεναριογράφο Oscar Pantoja και με την εικονογράφηση από τους: Miguel Bustos, Felipe Camargo, y Tatiana Córdoba. Η μετάφραση έγινε από την Κλαίτη Σωτηριάδου – Μπαράχας η οποία μετέφρασε ένα μεγάλο μέρος του έργου του Γκαρσία Μάρκες – αν όχι όλο – μια μεταφράστρια η οποία μου άνοιξε το δρόμο για το Μακόντο και τον μαγικό κόσμο της γραφής του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες με τα 2 του βιβλία που διάβασα (Εκατό Χρόνια Μοναξιά + Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας), τα οποία δε θα είναι και τα τελευταία.

Βλέπουμε τις δυσκολίες και τις κακουχίες που αντιμετώπιζε από μαθητής μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 60, πριν εκδώσει το Εκατό Χρόνια Μοναξιά, βιβλίο που τον έσωσε από την φτώχεια, του έδωσε (πολύ πιθανό) το Νόμπελ Λογοτεχνίας το ’82, και τη διεθνή αναγνώριση.gabriel-garcc3ada-mc3a1rquez
Βλέπουμε επίσης σκηνές απ’ τη ζωή του που υπήρξαν σκηνές-κλειδιά για την δημιουργία και την ολοκλήρωση του Εκατό Χρόνια Μοναξιά.

Είναι βασικά μια βιογραφία και του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και του αριστουργήματός του Εκατό Χρόνια Μοναξιά. «Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αναμνήσεις μιας μαγικής ζωής», όπως λέει κι ο υπότιτλος.

Ένα μικρό ψεγάδι βρήκα σ’ αυτό το βιβλίο και είναι οι ονοματοποιιμένοι ήχοι μωρού (ΟΥΑΑΑΑΑ, ΜΜΜΑΑΑ, ΝΝΝΝΝ!, ΜΠΑ!, ΑΝΓΚΟΥ-ΑΝΓΚΟΥ!), ήχοι εγκύου (ΑΑΑΑΑΧ!!, ΜΜΜΜ! ΑΑΑΑΑ!) που μου φάνηκαν κάπως χαζοί και θα προτιμούσα να υπήρχε μόνο εικόνα. Εδώ είναι κάτι που με βρίσκει σύμφωνο με την Spirou. Δείτε τη βιβλιοκριτική της εδώ. Θα δείτε και τα χρώματα που χωρίζουν κάθε μέρος του βιβλίου.

Σε αντίθεση με τη Spirou, δε με χάλασε καθόλου που η αφήγηση δεν ήταν με γραμμική αφήγηση αλλά ανάδρομη, από το 1965, στο 1927, στο 1910, ξανά στο 1965, πίσω στο 1899, μπροστά στο 1982, και πάλι πίσω στο 1927, κλπ. Είμαι λίγο μαζόχ… του μεταμοντερνισμού, και του πειραματικού είδους, γι’ αυτό μ’ άρεσε.
Κι όπως λέει και η ίδια στα βίντεό της: Διαβάστε το!

Βαθμολογία: 8/10

Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού

Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού35097564

Με εξαίρεση ένα ποίημά του που το είχα στο σχολείο και παρολίγον να το μισήσω – γιατί η ομορφιά της ποίησής του ήταν καλυμμένη πίσω από το πέπλο των εξετάσεων, των αναλύσεων, της βαθμοθηρίας και της ξερής του αντιμετώπισης- δε διάβασα κάτι άλλο από Γιάννη Ρίτσο.
Αυτό το μοναδικό ποίημα ήταν φυσικά το εκτενές ποίημα για τον ήρωα της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου:
Αποχαιρετισμός

Το ξαναδιάβασα μετά σαν ποίημα και ο λόγος του Ρίτσου με παρέσυρε.
Παρακολούθησα και μια βιογραφία του, είδα και μερικά βίντεο στο YouTube -πόσο πεζό ακούγεται όλο αυτό- και αυτό ήταν.
Πέρσι τον Οκτώβρη επισκέφτηκα την Μονεμβασία και μαγεύτηκα.

Τώρα για πρώτη φορά πήρα ποιητική του συλλογή και η γραφή του σε παρασύρει.

Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού

Ένα μεγάλο ποίημα που απαρτίζεται από giannis-ritsos140 μικρότερα (τμήματα)
Παντού υπάρχει το φως (του ήλιου και του φεγγαριού), τα χρώματα της φύσης την άνοιξη και το καλοκαίρι, εικόνες της ελληνικής υπαίθρου και της θάλασσας.

XXI, XIII (μελοποίηση Παναγιώτη Μπούσαλη από τα μέρη ΧΧΙ και ΧΧΙΙΙ του ποιήματος)

XXI

Από κει που πρασινίζουνε τα φύλλα,
κιτρολεϊμονιά,
θάρθω να σε βρω.

Από κει που κρέμονται
τ’ ανοιχτά παράθυρα
μες στο ουρανό
σου κουνώ
τ’ άσπρο μου μαντήλι
γαλανό μου, γαλανό.

Κι αν μας βρει μαζί το δείλι,
πώς και πώς,
κόκκινος καρπός –
πάνω στα χρυσά βουνά,
κιτρολεϊμονιά,
ελαφάκια γαλανά.

XXIII

Μαύρη και γαλάζια νύχτα
με γραμμές πορτοκαλιές,
άνθησαν κρυφά οι μηλιές –
μαύρη και γαλάζια νύχτα.

Χρώματα, αριθμοί και κύκλοι,
σμαραγδιά, τριανταφυλλιά,
τρία, πέντε, εφτά κ’ εννιά –
χρώματα, αριθμοί και κύκλοι

Κι από πάνου το φεγγάρι,
το χρυσό μηδενικό,
στο δικό μου μερτικό
μες στ’ αλώνι του Αλωνάρη.

Αυτά,
Τίποτα άλλο δε χρειάζεται να πω για τον Ρίτσο και την ποίησή του. Πολλές φορές καλύτερα η ποίηση να διαβάζεται- ν’ απαγγέλλεται – να τραγουδιέται· παρά ν’ αναλύεται.

Βαθμολογία: 8/10

Μεσημβρινή Παράσταση

Αυτή η κριτική θα είναι (σε ελαφράς μορφής) κυπριακή, πρώτο για να είναι πιο αυθεντική και δεύτερο για να καλύψω τυχόν σπόιλερς. Αν πάλι νιώθετε άνετα διαβάζοντας κυπριακή προσοχή στα σπόιλερς. ce9cce95cea3ce97ce9cce92cea1ce99ce9dce97_cea0ce91cea1ce91cea3cea4ce91cea3ce97

Η Συγγραφέας
Έγραψε το πρώτον της βιβλίο όταν ήταν ήδη γιατρός (γυναικολόγος) τζαι παντρεμένη (με γιατρό επίσης) τζαι δκυο γιους της παντρειάς.
Η ίδια έν δέχεται να λαλεί πως εν συγγραφέας διότι απλά γράφει τζαι θεωρεί το περιπαίξιμον να την βάλλουν δίπλα που τον Κούντερα τζαι τον Έκο.
Τούτο που μιαν άποψη δηλώνει ταπεινότητα αλλά τζαι που την άλλη έσσιετε ακουστά τον Γάλλο θεωρητικό Ρολαν Μπάρτ τζαι το δοκίμιον του «Ο θάνατος του συγγραφέα»; Που την ώρα που έντζισεν η πέννα πά’ στο χαρτί έν υπάρχεις. Το δημιούργημα σου μόνον υπάρχει τζαι μόνον ο αναγνώστης διά του νόημα. Τζ’ εγώ διώ του το νόημα σαν αναγνώστης, νόημα ενός ιστορικού μυθιστορήματος τζ’ ας λαλεί ότι θέλει η κυρία Πολυδώρου.

Γιατί εν τζαι το άλλο.
Αρνείται να δηλώσει συγγραφέας αλλά έγραψε 5 βιβλία.
Το πρώτο Οι Γενιές της Σιωπής έγινε μπεστ-σέλλερ τζαι μετά εγίνηκεν σειρά εποχής 2 κύκλων.
Η Μεσημβρινή Παράσταση που εδκιάβαζα τούντες μέρες εν το αμέσως πιο γνωστόν της τζαι εγίνικεν επίσης σειρά με την ονομασία «Γυμνοί Άγγελοι» (Σενάριο της ίδιας).Το βιβλίο της Μηδέν έγινεν επίσης σειρά η οποία εκόπηκεν όμως που τον αρχί(δι)επισκοπο διότι καταπιανόταν με το θέμα της (θου κύριε) ομοφυλοφιλίας.Έγραψε επίσης τζαι το σενάριο μιας πιο πρόσφατης σειράς «Κρυφός Καιάδας». Μετά που τούτα ούλλα επιμένει πως έννεν συγγραφέας. Γνώμη της είναι, αλλά τζαι μένα γνώμη μου είναι να διαφωνήσω.

Το βιβλίο
Ήτουν Δευτερογιούνης του ’73 όταν σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Πάφου βρέθηκε ένα πυρπολημένο αυτοκίνητο με 3 απανθρακωμένα πτώματα μέσα. Τούτον ήταν η δολοφονία δύο μαστροπών που ώθησαν μία 16χρονη χωριατοπούλα στην πορνεία.Η αστυνομία κατέληξε ότι τους δολοφόνησε όλο το χωριό με δρεπάνια και τσάπες. κάτι σαν λιντσάρισμα…

Enter a caption

Τούτον είναι το κύριο θέμα του βιβλίου, το οποίο όπως καταλάβατε εν βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.
Έχουμεν το τούτο με τα βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα, σε Κύπρο τζαι Ελλάδα.
Αρέσκουν μας τα βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα,
μαζοχιζούμαστεν με τα σε βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα δημιουργήματα.
Ενώ επιστημονική φαντασία, τρόμος, τζαι φαντασία γενικά εν πελλάρες σιόρ τούτα.
Δώστε στον λαό βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα τζ’ άγιος ο θεός

Το άλλο θέμα εν για ένα νεαρό παιδί που πάσχει που τη νόσο Ντουσιέν η οποία εν μια σοβαρή μορφή μυϊκής δυστροφίας τζαι χαρακτηρίζεται που ταχεία εξέλιξη της εκφύλισης μυών, οδηγώντας τελικά σε απώλεια της βάδισης τζαι το θάνατο. Βλέπουμε το δράμα της οικογένειας να βλέπει το παιδίν της σιγά-σιγά να λιώνει.

Την ίδια στιγμή η Στάλω μια 16χρονη χωρκατούα φεύγει που το χωρκόν της που βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή της Πάφου, που τζαι σήμερα θέλεις το δίωρο να πάεις που Λευκωσία, φαντάστου πριν 40 χρόνια. Φτάνει στη Λευκωσία ξεκινά σχολείο, αριστεύκει σε ούλλα αλλά η μοιραία συνάντηση με τον Άλκη θα αποβεί μοιραία. Τούτη νομίζει ότι εν ο πρίγκηπας του παραμυθκιού, αλλά έν ‘ναιν τζείνος που φαίνεται.
Τα μάθκια της αννοίουν μόνο όταν έρκεται το τραγικό και γιαιματωμένο τέλος.

Οι δύο ιστορίες ξετυλίουνται ανεξάρτητα η μια που την άλλην, αλλά συναντιούνται μόνο μια φορά η οποία θα είναι τζαι η μοιραία.

Εσυγκίνησεν με πολλά η ιστορία του ανάπηρου Περικλή τζαι το δράμα της μάνας που βλέπει το παιδίν της να ψυχομασσεί. Τα βάζει με το θεό τζαι με την μοίραν της. Τζαι έν ηξέρει τι να κάμει όταν το παιδί της της λέει να του κάνει τη χάρη να πεθάνει για να μεν την ταλαιπωρεί άλλο.

Την Στάλω που την άλλην έν τη ελυπήθηκα. Έθελεν τα τζ΄έπαθεν τα. Να της λαλούν ο Άλκης εν επικίνδυνος άθρωπος τζαι τζείνη να επιμένει πως τα λαλούν τούτα γιατί ζηλεύκουν τζαι θέλουν να της φαν τον πρίγκηπαν της. Πως της τον εφάαν, εφάαν τον, αλλά στην κυριολεξία.

Απολογισμός νεκρών 10. Ούτε ο George R.R. Martin. τόσους νεκρούς σ’ ένα βιβλίο.

Η γραφή είναι απλή, όϊ απλοική, αλλά απλή τζαι στρέιτφοργορντ.
Έν σου λαλεί η συγγραφέας αν τούτη η σκηνή εν στο παρελθόν (1973) ή στο παρόν (2008). Εναλλάσσεται συνέχεια το παρελθόν με το παρόν.
Επίσης ξεκινούμεν με το τέλος (χωρίς να διά πολλές λεπτομέρειες) πριν πάμε στην αρκή τζαι που τζαμαί τζαι ‘τζει θα ξαναέρτουμε στο τέλος που πλέον θα είναι πιο ξεκάθαρο στα μάθκια μας. Τζαι πιο τραγικό.

Να σημειώσω ότι μόνον οι διαλόγοι εν στα Κυπριακά (για παραπάνω αυθεντικότητα), η αφήγηση είναι σε Νέα Ελληνικά. Οπότε όποιος αποφασίσει να το διαβάσει, αν το έβρει δηλαδή εννάν πιο εύκολο παρά να ήταν ούλλα στα Κυπριακά: αφήγηση διαλόγοι, κλπ.
Φυσικά που την κυρία Πολυδώρου θα γυρέψω να έβρω το άλλο της το βιβλίο, το πιο γνωστό, Οι Γενιές της Σιωπής μεθαύριο που εννά πάω στο 2ο Φεστιβάλ βιβλίου Λευκωσίας.
Το θέμα του έσσει μέσα μάγους, βιασμούς, δολοφονίες, τζαι τούτα ούλλα πα’ στα βουνά της Κύπρου αρχές του 20ου αιώνα.

«Αμαρτία; Αμαρτία εν ο Περικλής μου; Πήαιννε να του πεις πως εν αμαρτία να παραπονιέται πως ποττέ του έν είσσιεν ότι ούλλα τα κοπελλούδκια του κόσμου. Πήαιννε να του πεις πως εν αμαρτία να παραπονιέται που ξέρει πότε εννά πεθάνει τζαι να ψυχομασσιεί τζ’ η ψυσσιή του να μεν ηφκαίνει, σαν τον καταραμένο, σαν να κρατά ούλλες τες αμαρτίες του κόσμου στη ράσσιην του.»

Βαθμολογία: 7/10

Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον

descriptionΟ αφηγητής/ευαγγελιστής αυτού του Βιβλίου/Ευαγγελίου ξεκινά με ένα κεφάλαιο που είναι ουσιαστικά η περιγραφή μιας ξυλογραφίας του Άλμπρεχτ Ντύρερ Σταύρωση. Το αμέσως επόμενο ξεκινά με μια σκηνή στο σπίτι του Ιωσήφ του ξυλουργού και της Μαρίας, όπου ο Ιησούς είναι ακόμη αγέννητος, και απ’ εδώ θα ξεκινήσει ένα ταξίδι μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο που κλείνει ξανά με τη σκηνή της Σταύρωσης, κλείνοντας έτσι τον κύκλο της ιστορίας οριστικά.

Χριστός Παντοκράτωρ, τοιχογραφία 12ου αιώνα,Παναγία του Άρακα, Λαγουδερά, Τρόοδος, Κύπρος

Πέρσι το Πάσχα αποφάσισα να διαβάσω την Καινή Διαθήκη ταυτοχρόνως με τον Τελευταίο Πειρασμό του Χριστού του Ν. Καζαντζάκη. Έτσι φέτος αποφάσισα να κρατήσω αυτό το ‘έθιμο’ και να συνεχίσω με άλλο ένα βιβλίο που έχει ως κύριο χαραχτήρα τον Χριστό, παρόλο που πουθενά στο βιβλίο (αν θυμάμαι καλά) δεν αναφέρεται ως Χριστός. Αναμφίβολα υπήρξαν συγκρίσεις.Ο Ιησούς της Καινής Διαθήκης ήταν θεάνθρωπος. Ο Ιησούς του Καζαντζάκη ήταν άνθρωπος.Ο Ιησούς του Σαραμάγκου ήταν ανθρώπινοςΟ Σαραμάγκου, Πορτογάλος που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (σε αντίθεση με τον Καζαντζάκη) ήταν άθεος και αυτό το βιβλίο είναι ύμνος προς τον άνθρωπο και οτιδήποτε μη-ανθρώπινο κατακρίνεται (Θεός, Άγγελοι, Δαίμονες).

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 13ου αιώνα, Αγία Σοφία,Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

Από το πρώτο κεφάλαιο ο Σαραμάγκου ξεκινά να αθωώνει ανθρώπους που στην Καινή Διαθήκη περιγράφονται σχεδόν πάντα ως κακοί[…] ένας άντρας απομακρύνεται, […] Κρατά στο αριστερό του χέρι ένα κανάτι και στο δεξί ένα καλάμι. Στην άκρη του καλαμιού πρέπει να υπάρχει ένα σφουγγάρι, […] και το κανάτι, […] περιέχει νερό με ξίδι.Αυτός ο άνθρωπος, […] θα πέσει θύμα συκοφαντίας, ότι, από μοχθηρία ή χλευασμό έδωσε ξίδι στον Ιησού όταν εκείνος ζήτησε νερό, ενώ το σίγουρο είναι ότι του έδωσε από το μείγμα, ξίδι και νερό, που είναι ένα από τα καλύτερα δροσιστικά για να σβήνει τη δίψα, όπως τότε ήταν γνωστό και συνηθιζόταν. σελ. 15Ευτυχώς, ένας Φαρισαίος που περνούσε και πρόσεξε τον ξεψυχισμένο μικρό τον λυπήθηκε, το μέλλον, άδικο, θα επιφορτιστεί με τη δημιουργία μιας χείριστης φήμης για το λαό αυτόν, στο βάθος όμως ήταν καλοί άνθρωποι, όπως αποδείχτηκε σ’ αυτή την περίπτωση. σελ. 179

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 11ου αιώνα,Μονή Δαφνίου, Χαϊδάρι, Ελλάδα

Ξεκινάς την ανάγνωση του βιβλίου και λες, αυτό δεν ήταν μέσα στην Καινή Διαθήκη, αυτό ήταν, αυτό δεν ήταν, σαν να μαδάς μαργαρίτα. Στο τέλος αποφασίζεις ότι πρέπει να αναμένεις λιγότερες ομοιότητες σε σχέση με αυτές που είχε η Καινή Διαθήκη με το βιβλίο του Καζαντζάκη. Πολλά στιγμιότυπα που ξέρουμε από την Κ.Δ. απουσιάζουν ή είναι αλλαγμένα εδώ. Ο Ιησούς στην έρημο δεν συναντά τον διάβολο αλλά τον Θεό, ο Θεός δεν αναφωνεί Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου.κατά τη διάρκεια της Βάπτισης του Ιησού αλλά κατά τη διάρκεια της Σταύρωσής του, κάτι που περιέχει νότα χλευασμού. Δεν υπάρχουν αναστάσεις, δεν υπάρχει μεταμόρφωση, ούτε ανάληψη, ούτε μυστικός δείπνος, ούτε όρος των ελαιών. Είναι ένα βιβλίο θα έλεγα ιστορικό με νύξεις μαγικού ρεαλισμού, όσο το δυνατό λιγότερες.

description

Xριστός Παντοκράτωρ, ψηφιδωτό 12ου αιώνα,Καπέλα Παλάτινα, Παλέρμο, Σικελία, Ιταλία

Στην αρχή νιώθεις ότι ο αφηγητής/ευαγγελιστής αυτού του βιβλίου/ευαγγελίου είναι σύγχρονος του Ιησού αλλά σε ανύποπτο χρόνο σχολιάζει με μοντέρνες φράσεις και λέξεις όπως εμπορικό κέντρο, Βολταίρος, Φρόυντ, αυτοκίνητα, Κρο-μανιόν κλπ και συνειδητοποιείς ότι είναι σύγχρονος δικός σου. Δεν τον ενδιαφέρει να δείξει μια θετική άποψη της θρησκείας αλλά με επιχειρήματα και διαλόγους φιλοσοφικούς προσπαθεί να δώσει απάντηση στα αναπάντητα ερωτήματα της θρησκείας.

Xριστός Παντοκράτωρ, Αγιογραφία 6ου αιώνα,
Μονή Αγίας Αικατερίνης, Όρος Σινά, Αίγυπτος

Αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο από τον Σαραμάγκου και σίγουρα δε θα είναι το τελευταίο. Σειρά παίρνει πιθανότατα ο Κάιν, άλλο ένα βιβλίο που καταπιάνεται με θρησκευτικό θέμα. Αυτά είχα προς το παρόν να πω, καληνύχτα, Καλό Πάσχα, και καλές αναγνώσεις!

Βαθμολογία: 8/10

Η αίθουσα του θρόνου

Δέκατο έκτο ελληνικό μυθιστόρημα που διαβάζω. Μα μόνο 16;b28595
Δυστυχώς ή ευτυχώς· από τη μια το ότι το αντικείμενο σπουδών μου ήταν η αγγλική φιλολογία και για 6 χρόνια (2008-2013) διάβαζα στ’ αγγλικά πριν επιστρέψω ξανά μετά απ’ το λύκειο στα ελληνικά βιβλία,
κι από την άλλη το ότι είναι πανάκριβα. Πριν μου πει κάποιος το αντίθετο βάζω λίστα εδώ με μερικά ελληνικά βιβλία που είτε πήρα είτε με απώθησε η τιμή
Βάρδια €18,99
Η αίθουσα του θρόνου €16,00 (ευτυχώς το βρήκα με 6 σε παζαράκι)
Χριστός ξανασταυρώνεται €26,09!!
Άρα η εναλλακτική λύση είναι αγγλικά βιβλία, μεταφρασμένα και μη, βάζοντας έτσι τα ελληνικά στην τύχη τύπου: όποτε το βρω σε παζαράκι.
Τώρα στα του βιβλίου.
Ν’ ακολουθήσω τους πολλούς και να πω ότι το λάτρεψα;
Όχι. Μ’ άρεσε μπορώ να πω, αλλά ήταν βαρύ.
Ήταν ποιητικό. Οι εικόνες του νησιού και των Κυκλάδων έβγαζαν μια αίσθηση νοσταλγίας, τις έβλεπα μέσ’ από σέπια και μ’ άρεσε πολύ αυτό. Η φιλοσοφία όμως και ο ρυθμός του ήταν σχεδόν ασήκωτοι. Διάβαζα 2-3 φορές την παράγραφο να δω τι έλεγαν αλλά τζίφος.
Δεν έπιασα κάθε τι που έλεγαν οι πρωταγωνιστές κυρίως οι Γκρεγκουάρ, Λουκάς και Παντιάς.

Υπήρχαν επίσης κάμποσες άγνωστες λέξεις, κατά μέσο όρο 3 ανά σελίδα, και ένιωσα ότι τ’ αγγλικά παίρνουν σιγά σιγά τη θέση των ελληνικών.
Η Γλαύκη παρόλο που είναι συν-νησιώτισσα μου δεν τη συμπάθησα.
Είχε σε όλο το βιβλίο μια και μόνη εμμονή να μείνει μόνη στο τόπο που μαρτύρησε ο πατέρας της, πράγμα που βεβαίως εκτιμώ και σέβομαι αλλά ήταν η μόνη της έννοια. Και ο χαραχτήρας της μου φάνηκε παράξενος, εκκεντρικός και ολίγον τι παγοκολώνα. Τίποτα δεν έλεγε ότι ήταν Κυπραία. εκτός από τη επαναλαμβανόμενη δήλωσή της. «Είμαι από Κύπρο». Ήταν χαραχτήρας καρικατούρα για μένα.
Κι όταν κάτι της είχε συμβεί στο τέλος του βιβλίου σφύριζα αδιάφορα. Δυστυχώς.

Ο Λουκάς μ’ άρεσε για το πνεύμα του, κι ο Ανδρουλής για το ότι ήταν αρχαιολόγος.

Ο τρόπος που το βιβλίο ξεκίνησε και τέλειωσε με την ίδια φράση/εικόνα μου φάνηκε έξυπνος και όμορφος.

Τούτη την ώρα που το νησί ξεκόβει σα γαλέρα απ’ την
καταχνιά με λατίνια μύλους και τρούλους, μοιάζει να τα-
ξιδεύει σε καιρούς του Αιγαίου παλιούς, όταν οι κρινοδά-
χτυλες πριγκιπέσες της Παροναξίας τόπαιρναν προίκα μαζί
μ’ ένα ρόδι για γούρι […] [15]
[…] Tο νησί, καθώς ξέκοβε σα γαλέρα απ’ την καταχνιά με
λατίνια μύλους και τρούλους, έμοιαζε να ταξιδεύει σε και-
ρούς του Αιγαίου παλιούς, όταν οι κρινοδάχτυλες πριγκιπέσ-
σες της Παροναξίας τόπαιρναν προίκα μαζί μ’ ένα ρόδι για
γούρι. . . [436]

Σίγουρα θα διαβάσω στο μέλλον και άλλα του Αθανασιάδη, αν τα βρω σε προσιτή για μένα τιμή. Προς το παρόν θα βρίσκω κάθε φορά και διαφορετικό συγγραφέα για να εμπλουτίσω το πενιχρό σε όγκο ράφι μου ελληνικής λογοτεχνίας.

Βαθμολογία: 7/10