The Luminaries

Αφορισμοί

Ένας Εβραίος, ένας ιθαγενής (Μαορί), 2 Κινέζοι κι ένας Σκοτσέζος μπαίνουν σ’ ένα μπαρ. . .
Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά δεν είναι. Ένα βιβλίο βάρους 1,06 kg δεν το λες και αστείο.

Αυτό το βιβλίο δεν το πήρα ούτε γιατί ενδιαφέρομαι για τον πυρετό χρυσού στη Νέα Ζηλανδία τη δεκαετία του 1860, ούτε γιατί είχα καημό να διαβάσω ένα βιβλίο που κέρδισε το Man Booker Prize το 2013, απλά από το 2015 έβαλα στόχο να διαβάσω ένα βιβλίο από κάθε χώρα στον κόσμο. Από Ισλανδία μέχρι Νέα Ζηλανδία, κι από Βολιβία μέχρι Μογγολία. Έτσι διαβάζοντας αυτή/ό τη/ο κουμούτσα τόμο μπορώ να είμαι ευχαριστημένος που διάβασα κάτι και από Νέα Ζηλανδία αυξάνοντας τον αριθμό χωρών που διάβαζα μέχρι τώρα στις 34, μου μένουν άλλες 162.

Το πώς ένιωσα τελειώνοντας αυτό το βιβλίο θα το περιγράψω ως εξής:
Κάνεις έρωτα με το αγόρι σου ή το κορίτσι σου (αναλόγως προτίμησης) και 10-15 δεύτερα πριν τη κορύφωση ανοίγει η πόρτα του δωματίου και μπαίνει μέσα η μάνα σου. Υπήρξε πράξη αλλά όχι οργασμός.
Το ίδιο και με το βιβλίο: ένα ωραίο ταξίδι χωρίς ικανοποίηση.

Δομή του βιβλίου

Η δομή του βιβλίου είναι έξυπνη παρόλο που πολλοί τη θέλουν ως ένα κόλπο για να σε παγιδεύσει στο να διαβάσεις αυτό το βιβλίο.
Το βιβλίο αποτελείται από 12 μέρη, έχει 12 χαρακτήρες βασισμένους στα 12 ζώδια, και στο εξώφυλλο (της πρώτης έκδοσης) 12 φάσεις του φεγγαριού.

description

♫ 12, κι ουτ’ ένα τηλεφώνημα. . . ♫
Το 12 είναι όπως έχετε καταλάβει σημαντικός αριθμός.
Το 1ο και μεγαλύτερο μέρος έχει 12 κεφάλαια
Το 2ο έχει 11 κεφάλαια
Το 3ο έχει 10 κεφάλαια
Το 4ο έχει 9 κεφάλαια
Το 5ο έχει 8 κεφάλαια
Το 6ο έχει 7 κεφάλαια
Το 7ο έχει 6 κεφάλαια
Το 8ο έχει 5 κεφάλαια
Το 9ο έχει 4 κεφάλαια
Το 10ο έχει 3 κεφάλαια
Το 11ο έχει 2 κεφάλαια
Και τέλος το 12ο έχει 1 κεφάλαιο μόνο
Δηλαδή όσο μεγαλώνει ο αριθμός του κεφαλαίου τόσο μικραίνει ο αριθμός των κεφαλαίων που περιέχει
Το 5ο έχει 8 κεφάλαια και το 8ο 5.
Επίσης αυτό έχει ως αποτέλεσμα το μέγεθος των κεφαλαίων να μειώνεται. Το 1ο είναι 360 σελίδες, το 2ο 158, το 3ο 104, το 4ο 96 και ούτω καθεξής μέχρι να φτάσουμε στο 12ο που είναι μόλις 4 σελίδες.
Επίσης κάθε κεφάλαιο έχει και ένα αστρολογικό διάγραμμα με τις κινήσεις των πλανητών. Σε τι αποσκοπεί αυτό; Διακοσμητικοί λόγοι.

description

Πάμε στους χαρακτήρες τώρα:
Οι 12 χαρακτήρες που μαζεύτηκαν την νύχτα της 27ης Ιανουαρίου στο μπαρ του Ξενοδοχείου Crown συμβολίζονται ο καθένας από τα 12 ζώδια. Οι υπόλοιποι 8 χαρακτήρες που μαθαίνουμε μέσα απ’ τις διηγήσεις των 12 συμβολίζονται από τους 8 πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.

Γιατί μαζεύτηκαν όλοι αυτοί στο ξενοδοχείο;
Διότι στις 14/01/1866 μια πόρνη βρέθηκε σ’ ένα χαντάκι σχεδόν νεκρή, ένας μπεκρής βρέθηκε νεκρός στη απομονωμένη καλύβα του, και ένας άντρας έχει εξαφανιστεί. Αυτοί οι 3εις συνδέονται με τους 12.
Αυτό δεν ήταν φυσικά σπόιλερ αλλά υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Χρονολογική σειρά:
Ξεκινούμε από την 27η Ιανουαρίου 1866 στο 1ο μέρος, πάμε στις 18 Φεβρουαρίου 1866, μετά στο Μάρτη του 1866, μετά στον Απρίλη του 1866, κι απ’ εκεί πίσω στον Απρίλη του 1865 μέχρι να φτάσουμε ξανά στην αρχή στις 14 του Ιανουαρίου 1866 (12ο μέρος).

Λοιπόν το βιβλίο έπρεπε να τελείωνε στη σελίδα 713, αλλά συνέχισε για άλλες 100+ σελίδες (Μέρη 5-12) να μας εξιστορεί από πρώτη ματιά πλέον τα πράγματα που μάθαμε από αφηγήσεις και μνήμες στα μέρη 1-4. Δεν λέει τίποτα καινούριο. Απλά εκεί που περίμενες μετά από 11 μέρες ανάγνωσης μια γαμ. . . απάντηση σε πάει πίσω στο παρελθόν και μένεις εκεί, αφήνοντάς σε με περισσότερες ερωτήσεις απ’ όσες είχες όταν ξεκίνησες το βιβλίο, ήτοι θα του στερήσω 1,5 αστέρια
Πριν φτάσω στις 300 σελίδες ήμουν στα πρόθυρα να το παρατήσω και να του κοτσάρω 1 καθόλου φωτεινό αστέρι, στις 300 και κάτι στα 2. Τελειώνοντας το 1ο μέρος βουνό βρέθηκα στα 3 αστέρια. Στις 713 στα 3,5 και ήμουν έτοιμος να του δώσω 4 αλλά αυτό το τέλος με χάλασε.

Λοιπόν το δύσκολο του βιβλίου είναι να ξεπεράσετε το 1ο μέρος, μετά κυλά άνετα. Αν μετά απ’ όσα είπα θέλετε ακόμη να το διαβάζετε βουρ. . .
Να σημειώσω ότι το βιβλίο είναι γραμμένο με αγγλικά του 19ου αιώνα και με τίτλους συνόψεις στυλ Ντίκενς άρα καλό θα ήταν η ανάγνωση να γίνει στ’ αγγλικά. Αν πάλι όχι δεν χάνετε και πάρα πολλά.
Βαθμολογία: 6,5/10

The Museum of Innocence

* çok güzel kitap *
* a beautiful story *
* ένα ταξίδι στη χώρα της γραφής του Παμούκ *

Όταν αγόρασα αυτό το βιβλίο ήξερα ότι στο εγγύς μέλλον θα πήγαινα στην οδό Τσουκουρτζουμά να επισκεφτώ το μουσείο, αλλά από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν γίνει, στ’ αεροδρόμιο, στους δρόμους, ένα αμφιλεγόμενο πραξικόπημα, επίθεση με όπλο σε κέντρο την πρωτοχρονιά. Πολλά. Φαίνεται θα αναβάλω την επίσκεψή μου στο μουσείο για το μακρινό μέλλον. Όταν θα πλησιάζω τα 40.

Το [βιβλίο και το] μουσείο της αθωότητας

Ο Παμούκ είναι έξυπνος συγγραφέας.
Είχε την ιδέα να φτιάξει ένα μουσείο ταυτόχρονα με ένα βιβλίο.
Μαζεύοντας αντικείμενα για το μουσείο έφτιαχνε ταυτόχρονα και την ιστορία του βιβλίου.
Το βιβλίο τελείωσε πρώτο ενώ το μουσείο άνοιξε 4 χρόνια μετά.
Και το βιβλίο και το μουσείο έχουν το ίδιο όνομα: [book:Το μουσείο της αθωότητας|13071102]
Το μουσείο έχει 83 προθήκες με αντικείμενα που εξιστορούν μια ιστορία.
Το βιβλίο έχει 83 κεφάλαια που εξιστορούν την ίδια ιστορία με τ’ αντικείμενα στο μουσείο.
Προς το τέλος του βιβλίου υπάρχει τυπωμένο το εισιτήριο για το μουσείο. Ναι, για όσους έχουν το βιβλίο μαζί τους κερδίζουν δωρεάν είσοδο. Και ο υπάλληλος εκεί θα σ’ το σταμπάρει.

description

Μια ιστορία αγάπης. Ένα ρομαντικό βιβλίο. Ένα βιβλίο με ερωτικά τρίγωνα.
Στοιχεία που αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Αλλά αυτό το βιβλίο είναι Παμούκ, είναι μεταμοντέρνο, είναι έξυπνο. Και μ’ άρεσε.

Στοιχεία μεταμοντερνισμού στο βιβλίο

+ Στα δύο μεγαλύτερα κεφάλαια του βιβλίου: 24. Το πάρτι αρραβώνων (58 σελ.) και το 83. Ευτυχία (27 σελ.) εμφανίζεται ο ίδιος ο [author:Orhan Pamuk|1728].

«[…] Füsun had danced with two people early on. […] The second, however, was the young man with whom I had exchanged glances a short time earlier while visiting the Pamuk family table—Orhan Pamuk himself, as he proudly told me years later.» σελ. 170

*

«It was around then that I decided my voice had been heard too much anyway and that it was time I left it to him to finish my story. From the next paragraph until the end, it will, in essence, be Orhan Bey who is telling the story. Having paid Füsun such sincere, detailed attention during their dance, he will, I am sure, do no less in these last pages. Farewell!

HELLO, THIS IS ORHAN PAMUK! With Kemal Bey’s permission I shall begin describing my dance with Füsun: She was the. . .» σελ. 708

+Υπάρχει χάρτης για το πώς θα βρεις το μουσείο.
+Υπάρχει ευρετήριο ονομάτων (κάτι που πολύ σπάνια βλέπουμε σε μυθιστορήματα και πιο συχνά σε μελέτες.)
+Αρκετοί χαρακτήρες από προηγούμενά του βιβλία περνούν μέσ’ απ’ τις σελίδες αυτού του βιβλίου:
[…] it was generally believed I had misinterpreted […] many Nişantaşı notables […] including [book: Τζεβντέτ Μπέη και οι γιοι του|16161843], and his family, my poet friend Ka; ([book:Χιόνι|15854629]) and Celâl Salik, the famous […] columnist ([book:Το μαύρο βιβλίο|26167391]) σελ. 721

+Υπάρχουν αναφορές στα βιβλία του:
«Orhan Bey, I read your novel [book:Snow|11691] all the way to the end,» he said. «I don’t like politics. So please don’t be offended if I say I found it a bit of a struggle.» σελ. 727

+Μουσείο και βιβλίο γίνονται ένα.
+Ζωή και τέχνη γίνονται ένα.
Είναι έξυπνος αυτός ο Παμούκ και μ’ αρέσει.

-Τόσα και τόσα μας είπες, δεν μας είπες περί τίνος πρόκειται:
-Ε, η ιστορία είναι απλή. Ο Κεμάλ ένας πλούσιος κληρονόμος που ετοιμάζεται να αρραβωνιαστεί την Σιμπέλ μια επίσης πλούσια κοπέλα, σπουδασμένη στη Σορβόννη, θα ερωτευτεί την φτωχή Φισούν και ζουν σαράντα δύο μέρες πάθους και ηδονής. Απ’ εδώ και πέρα ξεκινά η κάθοδος του Κεμάλ σε μια δίνη όπου η αγάπη γίνεται έρωτας, ο έρωτας πάθος, και το πάθος έμμονη ιδέα.

Και εδώ είναι που βρίσκω το αρνητικό του βιβλίου για μένα.
Για 195 σελίδες (387-581) ο Κεμάλ εξιστορεί τα 7 χρόνια και δέκα μήνες που πέρασε στο σπίτι των γονιών της Φισούν. Τα δείπνα, οι συζητήσεις, τα αντικείμενα που έκλεβε για να τη θυμάται, το τι έβλεπαν στην τηλεόραση και άλλα πεζά καθημερινά. Για 195 σελίδες τα έβλεπα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά κι αυτό με κούρασε. Αλλά από την σελίδα 582 μέχρι το τέλος (728) το βιβλίο πήρε μπρος και με έκανε ξανά να απολαμβάνω την λεπτομερέστατη και πυκνή γραφή του Παμούκ.

description

Θα πρότεινα να διαβάζατε πρώτα το [book:Ιστανμπούλ: Πόλη και αναμνήσεις|6617687] για να έχετε μια πιο εμπεριστατωμένη εικόνα της Πόλης πριν πάρετε αυτό το βιβλίο. Μοιάζουν κατά κάποιο τρόπο.

Παρόλο που οι χαρακτήρες σε όλα τα βιβλία του Παμούκ που διάβασα είναι ως επί το πλείστον νευρωτικοί και ιδιαίτεροι αυτός ο συγγραφέας εξελίσσεται στο να γίνει ο αγαπημένος μου. Μεγάλα λόγια. . .
Διαβάστε το!
Βαθμολογία: 7/10

Υποταγή (Soumission)

Μια μακάβρια σύμπτωση καλύπτει αυτό το βιβλίο.
Εκδόθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2015 και την ίδια μέρα το σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo έκδωσε το τεύχος με την καρικατούρα του Ουελμπέκ ως μάγου να λέει ότι το 2022 θα γιορτάζει το Ραμαζάνι.
description

Την ίδια επίσης μέρα τα γραφεία της Charlie Hebdo δέκτηκαν επίθεση με αποτέλεσμα να πεθάνουν 12 άνθρωποι.
description

Τον Οκτώβρη του 2015 βγήκε και η ελληνική έκδοση, και λίγες εβδομάδες μετά έγιναν οι πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρισι (Σταντ ντε Φρανς, Μπατακλάν κλπ)
Ο Ουελμπέκ έγραψε ένα βιβλίο που περιέχει εξτρεμιστικές πράξεις στο Παρίσι, το οποίο μόλις εκδίδεται εξτρεμιστικές πράξεις λαμβάνουν χώρα στο Παρίσι. Ζωή και τέχνη γίνονται ένα.
Σατανικές συμπτώσεις ή μήπως ο Ουελμπέκ είναι τόσο προφητικά έξυπνος που ξέρει πότε κάτι θα πουλήσει / προκαλέσει;

Το βιβλίο είναι σχετικά απλό. Σε μια Γαλλία του κοντινού μέλλοντος (2022) διεξάγονται εκλογές με την ακροδεξιά της Λεπέν στο προβάδισμα. Ακριβώς πίσω είναι η μουσουλμανική αδελφότητα η οποία με τη βοήθεια του 3ου κόμματος βγαίνει στην εξουσία.

Τώρα όλη η Γαλλία είναι υπό μουσουλμανικό καθεστώς.

Είναι καλό αυτό;
Είναι, διότι η κυβέρνηση σε 6 μήνες μείωσε την ανεργία σε ένα μεγάλο ποσοστό.
Πώς;
Βγάζοντας όλες τις γυναίκες από τις δουλείες τους για να μπουν πίσω από τον πάγκο της κουζίνας αλλά με επίδομα νοικοκυράς και δίνοντας τις θέσεις τους σε (άντρες) άνεργους.
Τώρα αυτό είναι καλό;
Αν ρωτήσετε τη μάνα μου και διάφορες θείες μου θα προτιμούσαν να είναι δούλες στο σπίτι, παρά δούλες και στη δουλειά και στο σπίτι.
Αλλά και πάλι το να χάνεις τη δουλειά σου χωρίς τη θέλησή σου είναι καλό;

Τέλος πάντων, αυτό και άλλα πολλά ερωτήματα αναδύθηκαν από μέσα μου καθώς διάβαζα το βιβλίο.

Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας καθηγητής στη Σορβόνη με ειδικότητα στον Ουισμάνς. Ασυμπάθιστος χαραχτήρας. Μισογύνης, μισάνθρωπος, και όλα τα εις μισό-.
Για να παραμείνει καθηγητής στο πανεπιστήμιο πρέπει να ασπαστεί το Ισλάμ.

Όλο το βιβλίο είναι μια εναλλαγή μεταξύ Ουισμάνς, πολιτική, πήδουλους, θρησκεία – Ουισμάνς, πολιτική, πήδουλους, θρησκεία. Και όλα σε μεγάλη λεπτομέρεια. Ένα βιβλίο όπου παρελαύνουν πολιτικοί της Γαλλίας (Ολάντ, Σαρκοζί, Λεπέν) κυρίως στο πρώτο μισό στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Το απόλαυσα ως βιβλίο αλλά δεν με έπεισε. Μπορεί το μουσουλμανικό κόμμα να ήταν σαφώς καλύτερο από το να κέρδιζε το Front National της φασίστως Λεπέν αλλά το ότι μέσα σε 6 μήνες όλη η Γαλλία μπήκε σε νόμο σαρία (γυναίκες καλυμμένες, καθηγητές μουσουλμάνοι, γάμοι με προξενιά κλπ) αδιαμαρτήρητα έμοιαζε κάπως ψεύτικο και βεβιασμένο το οποίο, καταλαβαίνω, ήταν ένας τρόπος για να κυλίσει η ιστορία.

Παρόλο που από Γαλλική Λογοτεχνία κάνω μεσάνυχτα. (είμαι βλέπετε της αντίπερα όχθης God Save the Queen) δεν με κούρασαν οι αμέτρητες παραπομπές στη Γαλλική Λογοτεχνία του 19ου αιώνα (Ουισμάνς, Πεγκύ (Για αρκετές σελίδες διάβαζα Πέγκυ) Ντομινίκ Ορί, Φλωμπέρ κλπ)

Απ’ ότι φαίνεται όμως θα συνεχίσω με Ουελμπέκ στο μέλλον, ίσως με το δοκίμιο για τον μαέστρο του τρόμου αλλά απίστευτα ρατσιστή Λαβκραφτ του οποίου οι απόψεις σίγουρα θα βρίσκουν σύμφωνη τη Λεπέν.

Βαθμολογία: 7/10