Το Σιλμαρίλλιον

6611137Ο συνδετικός κρίκος αυτού του βιβλίου με το προηγούμενο είναι τα ονόματα. Πολλά, πάρα πολλά ονόματα και με διάφορες παραλλαγές, αλλά τουλάχιστον εδώ υπήρχε ευρετήριο και δεν τα βρήκα βουνό.

Αυτό το βιβλίο ήταν συνανάγνωση με μια πολύ καλή φίλη Τολκινικιά επίσης, την Geo Kwnstantinou
Το διαβάσαμε κι οι δύο για 2η φορά μετα από τουλάχιστον 7-8 χρόνια.

Με εξαίρεση τα γνωστά εδάφια, (διότι για μένα είναι σαν βίβλος) Αινουλιντάλη, Τα παιδιά του Χούριν, και Τα Δακτυλίδια της Δύναμης, το υπόλοιπο βιβλίο ήταν λες και το διάβαζα για πρώτη φορά. Και αυτό ήταν θετικό.

Το βιβλίο ουσιαστικά χωρίζεται σε 5 μέρη:

Την Αϊνουλιντάλη που είναι ουσιαστικά κεφάλαιο κοσμογονίας (Γένεση), εξιστορώντας το πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος με την μουσική πολλών θεϊκών όντων και όχι με ξόρκια ενός εγωκεντρικού.

Την Βαλακουέντα που είναι ουσιαστικά κεφάλαιο θεογονίας, το πώς δηλαδή δημιουργήθηκαν οι θεοί, πώς σχετίζονται μεταξύ τους, τι δυνάμεις έχουν, ποιοι είναι διεφθαρμένοι κλπ.

Το Σιλμαρίλλιον το όποιο είναι ουσιαστικά το 72% του όλου βιβλίου με 24 κεφάλαια που ασχολούνται με τα γεγονότα της Πρώτης Εποχής με γνωστότερα ίσως τις ιστορίες του Μπέρεν και της Λούθιεν, και των Παιδιών του Χούριν, ιστοριες που έχουν δυνατό το αίσθημα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όπου ο ήρωας δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο του, και γύρω του όλα διαλύονται. Ποιητικά υπέροχες αλλά και καταθλιπτικά λυπητερές.

Το Ακάλλαμπεθ είναι κεφάλαιο που καταπιάνεται με τη Δεύτερη Εποχή και συγκεκριμένα την πτώση του βασιλείου του Νούμενορ.

Τέλος Τα Δακτυλίδια της Δύναμης είναι ουσιαστικά η Τρίτη Εποχή που είναι η πιο γνωστή στους περισσότερους όπως: Σάουρον, Γκάνταλφ, Χόμπιτς, Άραγκορν, Μόρντορ, κλπ.

silmarillion

Ο Τόλκιν είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας και έτσι λογικό είναι να δώσω αυτού του βιβλίου άριστα με τόνο.
Είναι ένα βιβλίο που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει, μιας και ήταν απίστευτα τελειομανής και συνέχεια άλλαζε τη μορφή των ιστοριών τα ονόματα, συνέχεια έκανε αλλάγες. Αλλά με το θάνατό του ο γιος του αποφάσισε να δημοσιεύσει όλο αυτό τον όγκο ανέκδοτων ιστοριών.

Μια συνοδευτική έκδοση αυτού του βιβλίου είναι οι Ατέλειωτες ιστορίες που ακόμη να διαβάσω και διαδραματίζονται κυρίως την Τρίτη Εποχή αλλά και με επεισόδια από τις προηγούμενες εποχές.

Advertisements

The Master and Margarita

29779249Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα
όπως είναι και ο ελληνικός του τίτλος ήταν το βάφτισμα του πυρός για μένα στη ρωσική μυθιστοριογραφία.
Και όντως ήταν με πυρ που βαπτίστηκα, ένα πυρ με πύρινες γλώσσες να καίνε, τα ρωσικά ονόματα, για τα οποία θα μιλήσω παρακάτω.

Μετά από τις αποτυχημένες μου προσπάθειες να ξαναδιαβάσω (για 2η ή και 3η φορά) [κλασικά] βιβλία που δεν μ’ άρεσαν όπως,
Το στρίψιμο της βίδαςΤ’ απομεινάρια μιας μέρας, Ο εραστής, και (τ)Η(ν) καρδιά του σκότους, συνεχίζοντας όμως να έχω την ίδια αρνητικού πρόσημου γνώμη, αποφάσισα πως όταν ένα βιβλίο δεν μ’ αρέσει, σημαίνει ότι απλά δεν μ’ άρεσε.

Εκφράσεις όπως Το διάβασα σε λάθος στιγμή, αν ήμουν μικρότερος ίσως να μ’ άρεσε, δεν έπιασα το νόημα όπως πολλοί είναι δικαιολογίες των γλουτιαίων περιοχών.
Όταν ένα βιβλίο δεν σ’ αρέσει σημαίνει δεν σ’ άρεσε. Φτάνει πια να δικαιολογούμαστε όταν νιώθουμε ότι είμαστε στην μειοψηφία αφού απογοητευτούμε με ένα βιβλίο. Κανένας δεν είναι ίδιος, και κανένας δεν έχει τις ίδιες αναγνωστικές προτιμήσεις

Κάπως σας έχω προϊδεάσει για το τι θα πω παρακάτω.
Το βιβλίο αυτό χαρακτηρίζεται ως ένα αριστουργηματικό βιβλίο που σατιρίζει την Σοβιετική Ένωση εν καιρώ Στάλιν. . .
Πέρα από το ότι συνεχώς οι χαρακτήρες (ιδιαίτερα αυτοί που δεν έμοιαζαν Ρώσοι) έπρεπε να δείχνουν την ταυτότητά τους και πέρα από το να ασκείται κριτική στη ματαιοδοξία της θεατρικής και εκδοτικής σκηνής στην Σταλινική Ρωσία τίποτα άλλο δεν διάβασα που να είναι σάτιρα, πόσο μάλλον διασκεδαστική όπως λένε αρκετοί.
Ίσως οι γνώσεις μου για αυτό το κομμάτι ιστορίας είναι λίγες, κομμάτι ιστορίας που με αφήνει αδιάφορο.

Το πρώτο μέρος το βρήκα κουραστικά άσκοπο. Ο Σατανάς και οι επιτελείς του διαπράττουν φάρσες στου ανθρώπους του θεάτρου και της λογοτεχνίας για να αποδείξουν ότι υπάρχει και θεός και σατανάς.
Εντάξει 1-2 άντε 3εις φάρσες το καταλαβαίνω. Αλλά να τραβήξει όλο αυτό για 200 σελίδες και με τους πρωταγωνιστές να είναι παντελώς απόντες άρχισε να μ’ εκνευρίζει. Και τα αμέτρητα ονόματα ατόμων που δεν ήταν καν σημαντικά πρόσωπα και απλά πάθαιναν την φάρσα με κούρασαν.

Τα Ρωσικά ονόματα είναι τριπλά: όνομα, πατρώνυμο, επώνυμο, κάποτε και με παρατσούκλι. Οπότε, ένας χαρακτήρας κάποτε εμφανιζόταν με ονοματεπώνυμο, κάποτε με παρατσούκλι και κάποτε με ονομαπατρώνυμο. Και δεν ήξερες αν ήταν το ίδιο ή 3 διαφορετικά άτομα. Και οι διάλογοι χρησιμοποιούσαν συνεχώς αυτό το μοτίβο:

-Καλησπέρα Ιβάν Κασπάροφ.
-Καλησπέρα και σε σένα Γελένα Ιβάνοβνα.
-Τι θα πιεις Ιβάν Κασπάροφ;
-Θα ήθελα μια βότκα με σαρδέλες Γελένα Ιβάνοβνα.
-Κάτι άλλο Ιβάν Κασπάροφ;
-Όχι, μόνο αυτά Γελένα Ιβάνοβνα.
-Έρχονται αμέσως Ιβάν Κασπάροφ.
-Ευχαριστώ Γελένα Ιβάνοβνα.
-Δε βγάζετε το σκασμό λέω εγώ, Ιβαν και Γελένα αμφότεροι, άνευ επιθέτου!
-Συγγνώμη Vladimir Sorokin.

Άραγε έτσι μιλάνε οι Ρώσοι, χρησιμοποιώντας ονοματεπώνυμο συνέχεια στους διαλόγους; Μπα.

Και μετά ακολούθησε το 2ο μέρος όπου πρωταγωνιστές ήταν η Μαργαρίτα, ο ανώνυμος (ευτυχώς) Μαιτρ, και διάφοροι υπηρέτες του σατανά, χωρίς φυσικά επίθετο.
Μια βδομάδα μετά την ολοκλήρωση του διαβάσματός μου θυμάμαι μόνο τα ονόματα των διαβόλων (Behemoth, Azazello, Woland), των πρωταγωνιστών (Μαιτρ και Μαργαρίτα), όπως επίσης και των αρχικών χαρακτήρων (Ιβάν και Μπερλίοζ).
Οι υπόλοιποι μπήκαν στα συρτάρια της λήθης με τα πανομοιότυπα τριπλά ονόματά τους.

(το παρατράβηξα με τα ονόματα, το ξέρω, αλλά δεν με άφησαν να ευχαριστηθώ το βιβλίο)

Παρόλα αυτά το 2ο μέρος το απόλαυσα, διότι περιείχε περισσότερη φαντασία και λιγότερα ονόματα, περισσότερο γκροτέσκο και λιγότερο ρεαλισμό, άρχισε να μοιάζει σαν μυθιστόρημα και όχι σαν συλλογή διηγημάτων με κοινό παρονομαστή (τον διάβολο) και έδωσε στο βιβλίο ένα ωραίο τέλος. Το 2ο μέρος (4,5/5) ήταν που έσωσε το όλο βιβλίο από το κουραστικά επαναλαμβανόμενο 1ο μέρος (2,5/5), έτσι η βαθμολογία ανέβηκε στο 3,5.

Να αναφέρω ότι μου άρεσαν και τα 3-4 κεφάλαια με πρωταγωνιστή τον Πόντιο Πιλάτο που τα βρήκα κάπως out of place σε σχέση με την υπόλοιπη ιστορία, αλλά ήταν τουλάχιστον ένα ωραίο διάλειμμα από τα ρώσικα ονόματα. . .

Θα ξαναδώσω ραντεβού του χρόνου με τη ρωσική λογοτεχνία. Μία δόση το χρόνο είναι ότι πρέπει για μένα. Δε θα άντεχα και 2ο κατακλυσμό ονομάτων για φέτος.

Αυτή η κριτική θα μπορούσε να ονομαστεί Η ιστορία ενός αναγνώστη που πνίγηκε σε μια παγερή θάλασσα από ρωσικά ονόματα

Αν αυτό το βιβλίο είναι για σένα αγαπημένο, ζητώ ταπεινά συγγνώμη ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ!!!

Βαθμολογία: 7/10

Three Daughters of Eve

İnanca, inançsızlığa, arayışa, farklı kadınlara ve aşka dair baş döndürücü bir yolculuk…
.
34468958

 

Καλέ, ελάτε πίσω. Στα ελληνικά θα τα πω. Ούτε ένα αστείο δε σηκώνετε;

Λοιπόν, μετά τον Παμούκ συνεχίζω το ταξίδι μου στη σύγχρονη τουρκική λογοτεχνία με την Ελίφ Σιαφάκ.
Λίγο πολύ και η Σιαφάκ καταπιάνεται με θέματα που απασχόλησαν και τον Παμούκ:
Την πάλη μεταξύ κράτους θρησκείας και κοσμικού κράτους, την πάλη της Δύσης με την Ανατολή, και την πάλη της παράδοσης και του εκσυγχρονισμού.
Αυτό το βιβλίο πάει κι ένα βήμα παρακάτω:
Στη διαχρονική συζήτηση για τα δικαιώματα των γυναικών, τον σεξισμό και στην Ανατολή και στη Δύση, το Ισλάμ και τον Χριστιανισμό, την ταυτότητα του ποιος είσαι και πού ανήκεις, κλπ.

 

Η δομή του βιβλίου είναι ενδιαφέρουσα, μια δομή που σε παρακινεί να διαβάζεις συνέχεια μέχρι να φτάσεις στο τέλος.

Ενόσω βρισκόταν η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, Πέρι, στην Οξφόρδη φοιτήτρια την περίοδο 2000-2002 ένα σκάνδαλο λαμβάνει χώρα, ένα σκάνδαλο που την αφορά κι αυτή, και τινάζει στον αέρα την φιλία τριών κοριτσιών.

Το βιβλίο ξεκινά με την Πέρι να είναι πλέον 35 ετών το 2016 με τρία παιδιά, όπου από το πρώτο κεφάλαιο ένα επεισόδιο θα την κάνει να θυμηθεί το σκάνδαλο που έγινε πριν 19 χρόνια.
Κι έτσι ξεκινούμε ένα πηγαιν-έλα από το παρόν (2016) στο παρελθόν (1980’s, 1990’s, 2000’s).
Το παρελθόν ουσιαστικά διαδραματίζεται σε διάρκεια 10-11 χρόνων, ενώ το παρόν σε διάρκεια λιγότερη των 6 ωρών.

Το παρόν αφήνει συνεχώς μικρά στοιχεία για το παρελθόν της Πέρι, ένα όνομα, μια τοποθεσία, για την ιστορία της Πέρι κλπ. Το παρελθόν κανονικά την πορεία του μέχρι να έρθει στην ημέρα του σκανδάλου. Απ’ εκεί και πέρα ακολουθεί μια μοναχική πορεία το παρόν μέχρι το τέλος. Ένα τέλος όμως απότομο που με άφησε με την όρεξη για κάτι που τελικά δεν έφαγα.

Αφού απόλαυσα τις διαμάχες μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού, Αθεΐας και Πίστης, Γυναικών και Αντρών σ’ όλο το βιβλίο, όπως επίσης και την Τουρκία των δεκαετιών 1980-1990 μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, το τέλος τα χάλασε.
Εκεί που περιμένεις να μάθεις τι θα γίνει τελικά με την Πέρι, πέφτει η αυλαία. Ένα ανοιχτό τέλος με άλλα λόγια.

Βασικά θα έβαζα καθαρά 4 αστέρια (μια άκρως υποκειμενική τεχνική βαθμολογίας) αλλά τώρα θα βάλω 3,6. Δεν υπάρχει πολλή διαφορά από πρώτη ματιά αλλά για μένα που το διάβασα ξέρω ότι αυτό δεν είναι ένα καθαρό 4άρι.
Είναι ένα βιβλίο όμορφο με απογοητευτικό τέλος.
Ίσως εσάς σας ικανοποιήσει.
Καλές αναγνώσεις (για όταν εκδοθεί στα Ελληνικά)

Βαθμολογία: 8/10

Το βιβλίο των χαμένων πραγμάτων

Θυμάστε τον Διονύση Δάγκα να προσπαθεί να πατάξει την τηλεφωνοπορνεία στους Οι Μεν και οι Δεν, και να βρίσκει μια αγγελία με τ’ όνομα Λυσσασμένες Ρουφήχτρες;
Ε, κάτι παρόμοιο έγινε και με αυτό το βιβλίο, το ρούφηξα μέσα σε 2 το πολύ 3 μερόνυχτα.

Τόσο μ’ άρεσε.
16114143

Το ελληνικό εξώφυλλο δεν με προϊδέασε τόσο πολύ για το τι θέμα είχε αυτό το βιβλίο. Δεν περίμενα ότι θα διάβαζα YA fiction που διαδραματίζεται σε μια παραμυθόχωρα. Περίμενα κάτι σε νουάρ.
Βλέποντας το πρωτότυπο εξώφυλλο καταλαβαίνεις κάτι παραπάνω. Δείτε το εδώ

Όντως ξεκίνησε με μια νουάρ ατμόσφαιρα το βιβλίο σε ένα Λονδίνο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εποχή που δεν με πολυ-ελκύει σαν ιστορική περίοδος και ούτε σαν ιστορικό πλαίσιο στα βιβλία. Ξέρω σας έκανα τα νεύρα παστίτσιο με αυτό το δεν-μ’ αρέσει-η-περίοδος-του-δευτέρου-παγκοσμίου, αλλά δεν πειράζει. Ας με υποστείτε άλλη μια φορά.

Ευτυχώς μόνο οι 70 κάτι σελίδες είναι που διαδραματίζονται στο Λονδίνο της δεκαετίας του 40, το υπόλοιπο βιβλίο διαδραματίζεται σε μια μαγική χώρα παραμυθιού.

Μην φανταστείτε όμως παραμύθια για παιδιά του Ντίσνεϋ, αλλά τα παραμύθια όπως ήταν πριν τον Ντίσνεϋ, όπως τα συνέλεξαν οι Αδελφοί Γκριμ (Hansel and Gretel), ο Σαρλ Περώ (The Beauty and the Beast) και άλλοι από θρύλους και δοξασίες της μεσαιωνικής Ευρώπης· σκοτεινά παραμύθια γεμάτα αίμα, θανάτους και χωρίς happy end (συνήθως).

Ο Ντέιβιντ είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι που μόλις έχασε την μητέρα του και τα έχει με το Θεό, με το πεπρωμένο του και ζει μέσα στη θλίψη και την απώλεια.

Ακολουθώντας μια ρωγμή στον κήπο του σπιτιού του βρίσκεται με μιας σε μια παραμυθόχωρα γεμάτη από παραμύθια και ήρωες που γνωρίζουμε, και όχι μόνο.

Με εξαίρεση το αστείο αλλά κάπως αχρείαστο επεισόδιο με τους κομμουνιστές νάνους και την καπιταλίστρια τοφάλα Χιονάτη αυτό ήταν ένα υπέροχο βιβλίο.

Το τέλος του βιβλίου όντως είναι κι αυτό υπέροχο αλλά ταυτόχρονα και γλυκόπικρο, ένα τέλος το οποίο πάνω κάτω συνοψίζει το θέμα της αγάπης, το φόβο για το θάνατο, για το ταξίδι της ενηλικίωσης, και τέλος για την δύναμη των μύθων και των παραμυθιών στη ζωή μας.

Δεν θα πω περισσότερα μήπως και χαλάσω την αναγνωστική σας εμπειρία. Αν σας αρέσουν τα παραμύθια διαβάστε το, αλλά να έχετε υπόψη σας ότι είναι αρκετά σκοτεινό.

Βαθμολογία: 8/10

Πόναν ο Μάρμαρος

Cyprus Comic Con 2017

34928983

Για δεύτερη χρονιά πήγα στο CCC και συνάντησα τον Γιάννη Ρουμπούλια a.k.a. Rubus.
Ήθελα φυσικά να πάρω άλλη ιστορία από τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα, αλλά προτίμησα να μην πάρω άλλη ατομική ιστορία αλλά το omnibus, για αργότερα.
Έτσι πήρα αυτή την εκπληκτική παρωδία του Κόναν του Βάρβαρου.

Παρόλο που δεν έχω διαβάσει αρκετό Κόναν νομίζω είναι από τα αγαπημένα μου είδη κόμικ (Sword & Sorcery).
Οι σούπερ ήρωες τύπου Marvel και DC με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, με εξαίρεση ίσως τον Τζόκερ και τον Ντεντπουλ.

Αυτή η παρωδία έχει άφθονες αναφορές στον Κόναν (χελλόου), στον κόσμο των κόμικς, και στο ελληνικό σλάνγκ που αν δεν είσαι οικείος μ’ αυτό χάνεις πολλά από το χιούμορ.

π.χ. #1
Πόναν: Μέσα, μα τον Βρωμ! Πούθε;
Τυρόβλαχος 1: Προς τα κείθε! Ένας ναργιλές δρόμος.
Τυρόβλαχος 2: Είθε η καλτίλα να ‘ναι μαζί σου, Μάρμαρε!

π.χ. #2
Δρακολευτέρης: Ντου, εθελοντές μου φιδάνθρωποι! Δε σας πληρώνω, αλλά θα μπει στο βιογραφικό σας! Φάτε τους!
Φιδάνθρωπος 2: Δε ξέρω γιατί να τσακωθούμε με αγνώστους, αλλά γιούρια!
Φιδάνθρωπος 3: Για το βιογραφικό! Γιααρ!

π.χ. #3
Φεμίνα Φατάλ: Συγχωρέστε τον άξεστο φίλο μου. Είναι βλαξ. Εμάς μας πληρώνουν πενήντα χρυσά μπικικίνια για να σας πάμε πίσω στην Άνω Μελιτζανιά. Μας είπαν πως σας απήγαγε αυτό εδώ το τερ..εεε. ο Δρακολευτέρης! Πόσο κείμενο πια, σε ένα τόσο μικρό καρέ;! Έλεος!

Το διάβασα σε 15 λεπτά ακούγοντας το ορίτζιναλ σάουντρακ του Κόναν του Βάρβαρου με τον Σβαρτζενέγκερ, ταινία του 1982, χρονιά που γεννήθηκε και ο Rubus, τυχαίο; δε νομίζω.

Το απόλαυσα 100% και βεβαίως περιμένω καινούργιο σύντομα!

Βαθμολογία: 9/10

Μιλώντας στην Άννα για τα Μαθηματικά

23565435

Τα μαθηματικά τα θαυμάζω όπως θα θαύμαζα και ένα Τυραννόσαυρο Ρεξ, αλλά όπως και ο Τυραννόσαυρος, είναι επικίνδυνα για αδαείς σαν εμένα.

Όσο είναι μέσα στο κλουβί τους (θεωρία) μ’ αρέσει να τα βλέπω και να τα θαυμάζω, όταν όμως βγουν έξω στο δρόμο (πρακτική) γίνεται συνήθως αυτό:

description

Τα μαθηματικά με κυνηγάνε μια ζωή. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο ήταν το μάθημα που είχα τον χαμηλότερο βαθμό και πάντα έπλεα σε πελάγη ασυναρτησίας. Τα έμεινα και ανεξεταστέος 2 φορές. I blame the education system here not my intelligence.Πήγα ΤΕΙ Λάρισας νομίζοντας ότι τα Ιατρικά Εργαστήρια θα ήταν περισσότερο βιολογία παρά μαθηματικά. ΛΑΘΟΣ! Ξέφυγα πριν το τέλος του πρώτου τετραμήνου ήρθα Κύπρο και στο πανεπιστήμιο επέλεξα το πτυχίο με τα λιγότερα μαθηματικά (Αγγλική Φιλολογία)Είχα κάνει 2 μαθηματικά μαθήματα (Statistics and Probability + Calculus), που πλέον το πρόγραμμα δεν τα περιλαμβάνει. Καλά που το πήραν είδηση ότι για λογοτεχνία δεν χρειάζεσαι πιθανότητες και λογισμό, FFS. (Τυχεροί οι νέοι φοιτητές).Όταν αποφοίτησα τα συνάντησα πάλι μπροστά μου όταν έκανα υπολογισμούς τιμών για τους μαθητές μου, όταν έκανα την απλή μέθοδο των τριών για αλλαγή βαθμολογίας από 85/100 στα 17/20, κλπ. Πλέον το πήρα απόφαση τα μαθηματικά θα είναι συνέχεια γύρω μου. Έτσι πήρα κι αυτό το βιβλίο για να εξορκίσω τα φαντάσματά τους.Αυτό είναι (για να χρησιμοποιήσω και μαθηματική ορολογία) 96% διάλεξη μαθηματικών και 4% μυθιστόρημα. Όταν ο καθηγητής και η μαθήτρια μιλούσαν για τα προβλήματα των μαθηματικών και τη ιστορία τους, απολάμβανα να τους ακούω/διαβάζω. Όταν αποφάσιζαν να αποδείξουν το πρόβλημα εγώ ήμουν κάπως έτσι: description

Για να δούμε τώρα λίγη από την ομορφιά των μαθηματικών (μες στο κλουβί τους πάντα)

description

Von Koch curve (snowflake)

 

description

Mathematical Pattern in a Sunflower (Fibonacci Sequence)

description

Romanesco broccoli a natural fractal

Και μιας και ανέφερα τον Τυραννόσαυρο Ρεξ στο βιβλίο του Μάικλ Κράιτον, Τζουράσικ Παρκ, κάθε ένα από τα 7 μέρη παρουσιάζει ένα ένα την εξέλιξη του dragon curve ή Jurassic Park Dragondescription

Και μιας και ανέφερα και δράκο, πώς σκοτώνεις ένα αδαή στα μαθηματικά;Μ’ αυτό εδώ: Dracarys

Βαθμολογία: 8/10

Go Set a Watchman

Αυτό το βιβλίο ήταν μια συνανάγνωση με δυο καλά κορίτσια την
Εύη και την Μαρία24831147

Μέχρι το 2014 η Χάρπερ Λι έκδωσε μόνο ένα βιβλίο (Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια [1960] ) το οποίο της χάρισε αμέτρητα βραβεία.
Τον Ιούλιο του 2015, λίγους μήνες πριν τον θάνατό της τον Φεβρουάριο του 2016 έκδωσε και το δεύτερο της μόλις βιβλίο. Το ότι έκδωσε το βιβλίο αυτό στα 89 της χρόνια έκανε πολλούς να αναρωτηθούν αν όντως ήταν δική της η απόφαση. Οι δικηγόροι της και οι agents της ισχυρίστηκαν ότι, ναι, ήταν δική της η απόφαση.
Τι ήταν όμως αυτό που την παρακίνησε να το εκδώσει τόσο αργά; Κάποια διαίσθηση ότι θα πέθαινε και θα έμενε το προσχέδιο των Κοτσυφιών στα συρτάρια της λήθης;

Το ερώτημα αυτό γίνεται ακόμη πιο επίμονο μαθαίνοντας ότι το Βάλε ένα Φύλακα είναι βασικά μια πρώιμη μορφή του Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια, που η agent της την συμβούλεψε να το αλλάξει. Σιγά σιγά το ΒΕΦ άλλαξε μορφή και έγινε το ΟΣΤΚ.

Τα Κοτσύφια διαδραματίζονται όταν η Σκάουτ είναι μόνο 11/12 χρονών (1930’s). Ο φύλακας διαδραματίζεται όταν η Σκάουτ είναι 26 χρονών (1950’s). Επιστρέφει στη γενέτειρά της και βλέπει αρκετές αλλαγές.
Πράγματα κι ανθρώπους που έβλεπε ως ιδανικά τώρα τα βλέπει με τα μάτια ενός ενήλικα όπως είναι. Κι αυτό της μοιάζει εφιάλτης.

Την βλέπουμε να αναπολεί τις καλές εποχές της παιδικής της ηλικίας. Καλές εποχές που ουσιαστικά είναι μνήμες κοσκινισμένες ούτως ώστε στο κόσκινο να μένουν μόνο οι καλές μνήμες. Όπως ακριβώς ακούμε και ‘μεις τώρα θείες γιαγιάδες κλπ να λένε: Εκείνες ήταν καλές εποχές. Καλές ναι, μέσα απ’ τα μάτια ενός παιδιού όμως.

Πολλοί λένε ότι αυτό το βιβλίο υστερεί σε δύναμη από τα Κοτσύφια. Σαν αφήγηση και σαν ιστορία έχει κάποιες αδυναμίες αφού εκδόθηκε σχεδόν όπως ήταν, ένα προσχέδιο για τα Κοτσύφια.
Αλλά εδώ υπήρξε αρκετή ένταση, ένταση που ένιωσα κι εγώ με την Σκάουτ που έβλεπε τον ιδανικό της κόσμο να καταρρέει τις μάσκες (που ίσως η ίδια έβαλε σαν παιδί) να πέφτουν, τον παράδεισο του Νότου να γίνεται κόλαση.

Το διάβασα σχεδόν απνευστί σε κάτι περισσότερο από μια μέρα. Το τέλος με βρήκε να διαφωνώ που η Σκάουτ τελικά φαίνεται να συμβιβάζεται με την πραγματικότητα. Αλλά δεν την κατηγορώ.

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι μου φάνηκε παράξενο που ο φίλος της ο Χένρι ήταν και παιδικός της φίλος αλλά στα Κοτσύφια δεν αναφέρεται καν. Τον γνώρισε μετά τα 12 και γι’ αυτό; Άλλο ένα μυστήριο που περιβάλλει αυτό το βιβλίο.

Τελικά μπορώ να πω ότι του βάζω ένα 3,6, δηλαδή 0,5 παραπάνω από τα Κοτσύφια, έτσι για να πάρει 4 αστέρια στη βαθμολογία.

Βαθμολογία: 7/10

To Kill a Mockingbird

tkam20-20page20title
Αυτό το βιβλίο ήταν μια συνανάγνωση με δυο καλά κορίτσια την
Εύη και την Αθηνά. Η οποία συνανάγνωση ήταν το ίδιο απολαυστική όσο το βιβλίο, αν όχι και περισσότερο.

Μέχρι το 2014 η Χάρπερ Λι έκδωσε μόνο ένα βιβλίο το οποίο της χάρισε αμέτρητα βραβεία όπως το Βραβείο Πούλιτζερ το 1961, Το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας το 2007 από τον Μπους, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών το 2010 από τον Ομπάμα, και άλλα μικρότερου βεληνεκούς βραβεία. Το βιβλίο αυτό είναι το Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια (ένα κοτσύφι στο πρωτότυπο αγγλικό) το οποίο βιβλίο έγινε και ταινία το 1962 η οποία κέρδισε 3 Βραβεία Όσκαρ: Καλύτερου πρώτου αντρικού ρόλου, Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, και Καλύτερου σχεδιασμού παραγωγής.

Με πάνω από τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφρασμένο σε 40 γλώσσες αυτό το βιβλίο πριν το διαβάσω είχε βάλει ψηλά τον πήχη, αλλά τελειώνοντάς το μου άφησε μια επίγευση απογοήτευσης.

Λάτρεψα την αθωότητα των παιδιών απέναντι στην πικρή προκατάληψη και το παράλογο μίσος των μεγάλων, απόλαυσα την ένταση στο δικαστήριο, διάβασα το βιβλίο σχεδόν απνευστί αλλά το τέλος μου φάνηκε κάπως βιαστικό. Μετά δηλαδή τον γελοίο καρναβαλίστικο (Χάλλοουιν) χορό. Με άλλα λόγια οι τελευταίες 30 σελίδες (κεφάλαια 28-31) θα μπορούσαν να γίνονταν διπλάσιες και να ήταν πιο ομαλό το τέλος.

Δε θα πω ότι το τέλος σκότωσε το βιβλίο απλά δεν με ικανοποίησε 100% για να του δώσω 4 αστέρια. Έτσι θα του βάλω 3.5 αστέρια. Φυσικά και δε θα δικαιολογηθώ γιατί να μην βάλω 5 αστέρια σ΄ένα τέτοιο αριστούργημα. Γούστα είν’ αυτά. You like to-may-toes and I like to-mah-toes που λένε και στο χωριό μου.

ΥΓ. Έχω ήδη αρχίσει τον Φύλακα και τον απολαμβάνω: (μέχρι στιγμής)

Φωνές από χώμα

Το 2ο βιβλίο της Κωνσταντίας Σωτηρίου που διαβάζω μέσα σε ένα χρόνο.35168816 Δείτε την κριτική μου για το 1ο της βιβλίο Η Αϊσέ πάει διακοπές το οποίο διαδραματίζεται τον μαύρο Ιούλη του ’74

Το φετινό της φρεσκο-εκδομένο βιβλίο Φωνές από χώμα διαδραματίζεται τον επίσης μαύρο Δεκέμβρη του ’63, γεγονότα που αποτέλεσαν το πρελούδιο για τη διχοτόμηση.

 

 

 

Ιστορία
13εις γυναίκες, 13 μονόλογοι γυναικών που θυμούνται τα τραγικά γεγονότα του ’63.
( Βαρβάρα )
δικοινωτικές ταραχές, δημιουργία θυλάκων/ γκέτο,
( Μάρθα )
αφορμή των γεγονότων ο θάνατος 2 Τουρκοκυπρίων,
( Λένια )
μιας πόρνης και του εραστή της,
( Αθηνούλα )
οι γυναίκες θυμούνται,
( Σταυρούλα )
άλλης ο άντρας της σκότωσε και το πνεύμα του στον τάφο δεν ησυχάζει,
( Μαρίκκα )
άλλη δεν μπορεί πλέον να μαζέψει αγριοαγκινάρες [καυκαρού(δ)ες],
( Αννού )
άλλης ο άντρας της ήταν αστυνομικός την εποχή των γεγονότων,
( Χρυσούλα )
άλλη ήταν καθαρίστρια στο νοσοκομείο που εφέρναν τους τραυματίες,
( Βαθούλα )
άλλη θυμάται να μην μπορεί να πάει στην κηδεία της Τουρκούς να της άψει τζερί.
( Μαρούλα )
Μεγάλο μέρος της ιστορίας καταλαμβάνει όμως η ιστορία της Τουρκοκύπριας πόρνης,
( Ξενού )
της Τζεμαλιγιέ. 12 κεφάλαια οι Ελληνοκύπριες, 13 κεφάλαια δικά της Τζεμαλιγιέ.
( Ελένη )
Πράσινη η ράχη του βιβλίου, μια πράσινη γραμμή στο ράφι μου,
( Τζεμαλιγιέ )
είναι άραγε για να με θυμίζει, να μην ξεχνώ;

Τεχνική
Για ακόμη μια φορά η συγγραφέας χρησιμοποιεί μια τεχνική γραφής που δεν είναι η ‘παραδοσιακή’.
Η νουβέλα αυτή όπως λέει και ο υπότιτλος είναι ουσιαστικά 12 μονόλογοι, 12 ελληνοκύπριων γυναικών και 13 κεφάλαια στη ζωή της Τζεμαλιγιέ. Τα κεφάλαια της Τζεμαλιγιέ είναι στην ΚΝΕ ενώ των υπόλοιπων γυναικών στην κυπριακή.
Κι εδώ έχουμε συνταγές (αγριοαγκινάρες, μελιτζάνες)
Υπάρχει κεφάλαιο που είναι σε μορφή θεατρικού,
εξάλλου το βιβλίο υπήρξε (αν δεν κάνω λάθος) πρώτα θεατρικό (Τζεμαλιγιέ) και μετά πεζό έργο.

Δεν θα πω άλλα, απλά θα σας παροτρύνω να το διαβάσετε, (2 ώρες το πολύ θα σας πάρει), και ακόμη καλύτερα σε συνδυασμό με την Αϊσέ.

Βαθμολογία: 9/10

Fifty Shades of Grey

Μία είναι η λύση: τα λεφτά, το φαΐ, και το γαμήσι

Με αυτή τη φράση απ’ το τραγούδι του Ν. Καρβέλα μπορεί κάποιος να περιγράψει αυτό το βιβλίο και να μην πέσει έξω.
Μην την ψάχνεις αλλού

51rhsdrknhl-_sx323_bo1204203200_

Θα αναλύσω κάθε κομμάτι της λύσης σε λίγο. Τώρα θα ακολουθήσει συζήτηση με τον εσωτερικό μου θεό, που φοράει γυαλιά και τρίβει τα χέρια του με ανυπομονησία.

-Μίσησες αυτό το βιβλίο αφού το τελείωσες;
-Όχι.
-Μίσησες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και όχι!
-Ζήλεψες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και ναι! Έγραψε ένα βιβλίο fan fiction ως self-published και τώρα κολυμπά στο χρήμα και τα βιβλία της το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο γίνονται ταινίες. Κι εγώ λαγκοδέρνομαι, θαλασσοδέρνομαι να αυτοεκδώσω το δικό χρόνια τώρα, με μια μόνο σκηνή σεξ και μπόλικο stream-of-consciousness. Λέτε να αφαιρέσω το s-o-c και να χώσω μέσα πήδουλους;

Είναι όπως έλεγαν όλοι στον Κατακουζινό ότι οι πήδουλοι, οι ίντριγκες, οι έρωτες είναι που κάνουν το βιβλίο πιασάρικο.

description

 

Είναι η αυτοέκδοση κάτι σαν autofellatio pleasing your own self?
Μπορεί.

Λοιπόν για να προχωρήσω παρακάτω.

Δε θα διάβαζα αυτό το βιβλίο ποτέ αν δεν ήταν η καταπληκτική Helen να το διαβάσουμε μαζί, συνανάγνωση στον καύσωνα. Μια δεύτερη συνανάγνωση μεταξύ μας.
Η πρώτη ήταν τον Μάη με τους Σατανικούς Στίχους.
Φυσικά και δεν τ’ αγόρασα. Το δανείστηκα απ’ την ξαδέρφη μου γι’ αυτή τη συνανάγνωση άρα δεν έδωσα φράγκο (ή πακκίρα στην κυπριακή) γι’ αυτό το βιβλίο.

Άραγε θα διαβάσω τα επόμενα βιβλία;

Εδώ πάλι ταιριάζει στίχος του Καρβέλα:
Ποτέ μη λες ποτέ, δε ξέρεις τι γίνεται, ίσως αύριο ν’ αλλάξεις γνώμη και να πεις το ναι. Δικό σας. . . . .
Ρε Νίκο παντού είσαι σήμερα;;

-Σ’ άρεσε το πρώτο βιβλίο;
-Όχι μου φάνηκε μονότονο. Δεν είμαι καμιά μυξοπαρθένα και ούτε κοκκινίζω με σκηνές σεξ, άλλα μόνο αυτό υπήρχε, δεν είχε αρκετή πλοκή για να με τραβήξει. Κι αν ήθελα μόνο σεξ θα πήγαινα απλά μια επίσκεψη στο Xhamster. . .

Η υπόθεση επικεντρώνεται γύρω απ’ αυτούς τους δύο:
Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σεξ.

Και εδώ είναι που ἐρχόμεθα στην ανάλυση του στίχου του Καρβέλα:

τα λεφτά
Πολλά λεφτά, πάρα πολλά λεφτά. Ο Κρίστιαν Γκρέι είναι ένας ζάμπλουτος νέος με πενήντα αποχρώσεις (τρέλας; χαρακτήρα; δεν μάθαμε ποτέ). Χαρίζει στην Άνα ένα macbook pro, ένα Audi, ένα Blackberry, μια ολόκληρη γκαρνταρόμπα ρούχα. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!

το φαΐ
Ο Γκρέι θέλει την Άνα να τρώει τρία γεύματα την ημέρα για να αντέχει τις ‘ασκήσεις’ που θα κάνουν. Δεν του αρέσει να πετάει φαΐ στον κάλαθο. Η εταιρία του ξεκινά μια εκστρατεία για να βοηθήσει χώρες χωρίς τις απαραίτητες υποδομές για παραγωγή φαγητού. Ποτέ δε μάθαμε όμως τι είδους εταιρία είναι αυτή.
Τι μας νοιάζει άλλωστε, το ζουμί του βιβλίου είναι τα λεφτά, το φαΐ, και

το γαμήσι
Δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες γι’ αυτό. Κάμποσο σεξ, σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο από τα 26 του βιβλίου. Στην αρχή ήμουν κάπως: ωραία θα δούμε πώς το κάνουν.
Μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές, το βαρέθηκα.
Η Δήμητρα των Απαράδεκτων απ’ την άλλη θα ένιωθε το παρακάτω:
description

Συνολικά αυτό ήταν ένα ελαφρύ βιβλίο της ώρας (εβδομάδας) που το διάβασα μεν γρήγορα αλλά χωρίς να με βάλει σε σκέψεις.

Νταξ, σε μια-δυο με έβαλε:
Γιατί του Γκρέι δεν του αρέσει να τον αγγίζουν στο στήθος;
Τι είναι αυτές οι αποχρώσεις;
Και για να μάθω περί τίνος πρόκειται θα πρέπει να διαβάσω και τα άλλα δυο βιβλία.
Α μπα.
Άντε πάρε 2.5 αστεράκια και καλά σου είναι κυρία E L James. Πιασάρικο το βιβλιαράκι αλλά έμοιαζε όπως το βίπερ με τη Σίρλευ και τον Ομάρ.
Κι η σύμπτωση είναι ότι και ο Γκρέι όπως και ο Ομάρ είναι συνδυασμός βάναυσου τρυφερού, τρυφερού βάναυσου.

description

Δυστυχώς δεν έφαγαν παγωμένη πάπια όπως η Σιρλέυ και ο Ομάρ, αλλά στρείδια και μακαρονάδα αλά βόνγκολε για να έχει δύναμη μετά η Άνα να βόνκολε!

Και σαν αφορμή να βάλω άλλη μια εικόνα απ’ τους Απαράδεκτους, σε κάθε φράση με την εσωτερική θεά της Άνα ήμουν κάπως έτσι:
description

Το μόνο θετικό διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ήταν να με παρακινήσει να διαβάσω ένα κλασικό βιβλίο που αναφέρεται πολλές φορές εδώ: Tess of the D’Urbervilles

Διαβάστε και την κριτική της Ελενάρας, εδώ.