To Kill a Mockingbird

tkam20-20page20title
Αυτό το βιβλίο ήταν μια συνανάγνωση με δυο καλά κορίτσια την
Εύη και την Αθηνά. Η οποία συνανάγνωση ήταν το ίδιο απολαυστική όσο το βιβλίο, αν όχι και περισσότερο.

Μέχρι το 2014 η Χάρπερ Λι έκδωσε μόνο ένα βιβλίο το οποίο της χάρισε αμέτρητα βραβεία όπως το Βραβείο Πούλιτζερ το 1961, Το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας το 2007 από τον Μπους, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών το 2010 από τον Ομπάμα, και άλλα μικρότερου βεληνεκούς βραβεία. Το βιβλίο αυτό είναι το Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια (ένα κοτσύφι στο πρωτότυπο αγγλικό) το οποίο βιβλίο έγινε και ταινία το 1962 η οποία κέρδισε 3 Βραβεία Όσκαρ: Καλύτερου πρώτου αντρικού ρόλου, Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, και Καλύτερου σχεδιασμού παραγωγής.

Με πάνω από τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφρασμένο σε 40 γλώσσες αυτό το βιβλίο πριν το διαβάσω είχε βάλει ψηλά τον πήχη, αλλά τελειώνοντάς το μου άφησε μια επίγευση απογοήτευσης.

Λάτρεψα την αθωότητα των παιδιών απέναντι στην πικρή προκατάληψη και το παράλογο μίσος των μεγάλων, απόλαυσα την ένταση στο δικαστήριο, διάβασα το βιβλίο σχεδόν απνευστί αλλά το τέλος μου φάνηκε κάπως βιαστικό. Μετά δηλαδή τον γελοίο καρναβαλίστικο (Χάλλοουιν) χορό. Με άλλα λόγια οι τελευταίες 30 σελίδες (κεφάλαια 28-31) θα μπορούσαν να γίνονταν διπλάσιες και να ήταν πιο ομαλό το τέλος.

Δε θα πω ότι το τέλος σκότωσε το βιβλίο απλά δεν με ικανοποίησε 100% για να του δώσω 4 αστέρια. Έτσι θα του βάλω 3.5 αστέρια. Φυσικά και δε θα δικαιολογηθώ γιατί να μην βάλω 5 αστέρια σ΄ένα τέτοιο αριστούργημα. Γούστα είν’ αυτά. You like to-may-toes and I like to-mah-toes που λένε και στο χωριό μου.

ΥΓ. Έχω ήδη αρχίσει τον Φύλακα και τον απολαμβάνω: (μέχρι στιγμής)

Advertisements

Φωνές από χώμα

Το 2ο βιβλίο της Κωνσταντίας Σωτηρίου που διαβάζω μέσα σε ένα χρόνο.35168816 Δείτε την κριτική μου για το 1ο της βιβλίο Η Αϊσέ πάει διακοπές το οποίο διαδραματίζεται τον μαύρο Ιούλη του ’74

Το φετινό της φρεσκο-εκδομένο βιβλίο Φωνές από χώμα διαδραματίζεται τον επίσης μαύρο Δεκέμβρη του ’63, γεγονότα που αποτέλεσαν το πρελούδιο για τη διχοτόμηση.

 

 

 

Ιστορία
13εις γυναίκες, 13 μονόλογοι γυναικών που θυμούνται τα τραγικά γεγονότα του ’63.
( Βαρβάρα )
δικοινωτικές ταραχές, δημιουργία θυλάκων/ γκέτο,
( Μάρθα )
αφορμή των γεγονότων ο θάνατος 2 Τουρκοκυπρίων,
( Λένια )
μιας πόρνης και του εραστή της,
( Αθηνούλα )
οι γυναίκες θυμούνται,
( Σταυρούλα )
άλλης ο άντρας της σκότωσε και το πνεύμα του στον τάφο δεν ησυχάζει,
( Μαρίκκα )
άλλη δεν μπορεί πλέον να μαζέψει αγριοαγκινάρες [καυκαρού(δ)ες],
( Αννού )
άλλης ο άντρας της ήταν αστυνομικός την εποχή των γεγονότων,
( Χρυσούλα )
άλλη ήταν καθαρίστρια στο νοσοκομείο που εφέρναν τους τραυματίες,
( Βαθούλα )
άλλη θυμάται να μην μπορεί να πάει στην κηδεία της Τουρκούς να της άψει τζερί.
( Μαρούλα )
Μεγάλο μέρος της ιστορίας καταλαμβάνει όμως η ιστορία της Τουρκοκύπριας πόρνης,
( Ξενού )
της Τζεμαλιγιέ. 12 κεφάλαια οι Ελληνοκύπριες, 13 κεφάλαια δικά της Τζεμαλιγιέ.
( Ελένη )
Πράσινη η ράχη του βιβλίου, μια πράσινη γραμμή στο ράφι μου,
( Τζεμαλιγιέ )
είναι άραγε για να με θυμίζει, να μην ξεχνώ;

Τεχνική
Για ακόμη μια φορά η συγγραφέας χρησιμοποιεί μια τεχνική γραφής που δεν είναι η ‘παραδοσιακή’.
Η νουβέλα αυτή όπως λέει και ο υπότιτλος είναι ουσιαστικά 12 μονόλογοι, 12 ελληνοκύπριων γυναικών και 13 κεφάλαια στη ζωή της Τζεμαλιγιέ. Τα κεφάλαια της Τζεμαλιγιέ είναι στην ΚΝΕ ενώ των υπόλοιπων γυναικών στην κυπριακή.
Κι εδώ έχουμε συνταγές (αγριοαγκινάρες, μελιτζάνες)
Υπάρχει κεφάλαιο που είναι σε μορφή θεατρικού,
εξάλλου το βιβλίο υπήρξε (αν δεν κάνω λάθος) πρώτα θεατρικό (Τζεμαλιγιέ) και μετά πεζό έργο.

Δεν θα πω άλλα, απλά θα σας παροτρύνω να το διαβάσετε, (2 ώρες το πολύ θα σας πάρει), και ακόμη καλύτερα σε συνδυασμό με την Αϊσέ.

Βαθμολογία: 9/10

Fifty Shades of Grey

Μία είναι η λύση: τα λεφτά, το φαΐ, και το γαμήσι

Με αυτή τη φράση απ’ το τραγούδι του Ν. Καρβέλα μπορεί κάποιος να περιγράψει αυτό το βιβλίο και να μην πέσει έξω.
Μην την ψάχνεις αλλού

51rhsdrknhl-_sx323_bo1204203200_

Θα αναλύσω κάθε κομμάτι της λύσης σε λίγο. Τώρα θα ακολουθήσει συζήτηση με τον εσωτερικό μου θεό, που φοράει γυαλιά και τρίβει τα χέρια του με ανυπομονησία.

-Μίσησες αυτό το βιβλίο αφού το τελείωσες;
-Όχι.
-Μίσησες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και όχι!
-Ζήλεψες τη συγγραφέα;
-Φυσικά και ναι! Έγραψε ένα βιβλίο fan fiction ως self-published και τώρα κολυμπά στο χρήμα και τα βιβλία της το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο γίνονται ταινίες. Κι εγώ λαγκοδέρνομαι, θαλασσοδέρνομαι να αυτοεκδώσω το δικό χρόνια τώρα, με μια μόνο σκηνή σεξ και μπόλικο stream-of-consciousness. Λέτε να αφαιρέσω το s-o-c και να χώσω μέσα πήδουλους;

Είναι όπως έλεγαν όλοι στον Κατακουζινό ότι οι πήδουλοι, οι ίντριγκες, οι έρωτες είναι που κάνουν το βιβλίο πιασάρικο.

description

 

Είναι η αυτοέκδοση κάτι σαν autofellatio pleasing your own self?
Μπορεί.

Λοιπόν για να προχωρήσω παρακάτω.

Δε θα διάβαζα αυτό το βιβλίο ποτέ αν δεν ήταν η καταπληκτική Helen να το διαβάσουμε μαζί, συνανάγνωση στον καύσωνα. Μια δεύτερη συνανάγνωση μεταξύ μας.
Η πρώτη ήταν τον Μάη με τους Σατανικούς Στίχους.
Φυσικά και δεν τ’ αγόρασα. Το δανείστηκα απ’ την ξαδέρφη μου γι’ αυτή τη συνανάγνωση άρα δεν έδωσα φράγκο (ή πακκίρα στην κυπριακή) γι’ αυτό το βιβλίο.

Άραγε θα διαβάσω τα επόμενα βιβλία;

Εδώ πάλι ταιριάζει στίχος του Καρβέλα:
Ποτέ μη λες ποτέ, δε ξέρεις τι γίνεται, ίσως αύριο ν’ αλλάξεις γνώμη και να πεις το ναι. Δικό σας. . . . .
Ρε Νίκο παντού είσαι σήμερα;;

-Σ’ άρεσε το πρώτο βιβλίο;
-Όχι μου φάνηκε μονότονο. Δεν είμαι καμιά μυξοπαρθένα και ούτε κοκκινίζω με σκηνές σεξ, άλλα μόνο αυτό υπήρχε, δεν είχε αρκετή πλοκή για να με τραβήξει. Κι αν ήθελα μόνο σεξ θα πήγαινα απλά μια επίσκεψη στο Xhamster. . .

Η υπόθεση επικεντρώνεται γύρω απ’ αυτούς τους δύο:
Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σκέψεις της Άνα, Σεξ, Φαΐ, Σεξ, Σεξ.

Και εδώ είναι που ἐρχόμεθα στην ανάλυση του στίχου του Καρβέλα:

τα λεφτά
Πολλά λεφτά, πάρα πολλά λεφτά. Ο Κρίστιαν Γκρέι είναι ένας ζάμπλουτος νέος με πενήντα αποχρώσεις (τρέλας; χαρακτήρα; δεν μάθαμε ποτέ). Χαρίζει στην Άνα ένα macbook pro, ένα Audi, ένα Blackberry, μια ολόκληρη γκαρνταρόμπα ρούχα. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!

το φαΐ
Ο Γκρέι θέλει την Άνα να τρώει τρία γεύματα την ημέρα για να αντέχει τις ‘ασκήσεις’ που θα κάνουν. Δεν του αρέσει να πετάει φαΐ στον κάλαθο. Η εταιρία του ξεκινά μια εκστρατεία για να βοηθήσει χώρες χωρίς τις απαραίτητες υποδομές για παραγωγή φαγητού. Ποτέ δε μάθαμε όμως τι είδους εταιρία είναι αυτή.
Τι μας νοιάζει άλλωστε, το ζουμί του βιβλίου είναι τα λεφτά, το φαΐ, και

το γαμήσι
Δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες γι’ αυτό. Κάμποσο σεξ, σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο από τα 26 του βιβλίου. Στην αρχή ήμουν κάπως: ωραία θα δούμε πώς το κάνουν.
Μια φορά, δυο φορές, τρεις φορές, το βαρέθηκα.
Η Δήμητρα των Απαράδεκτων απ’ την άλλη θα ένιωθε το παρακάτω:
description

Συνολικά αυτό ήταν ένα ελαφρύ βιβλίο της ώρας (εβδομάδας) που το διάβασα μεν γρήγορα αλλά χωρίς να με βάλει σε σκέψεις.

Νταξ, σε μια-δυο με έβαλε:
Γιατί του Γκρέι δεν του αρέσει να τον αγγίζουν στο στήθος;
Τι είναι αυτές οι αποχρώσεις;
Και για να μάθω περί τίνος πρόκειται θα πρέπει να διαβάσω και τα άλλα δυο βιβλία.
Α μπα.
Άντε πάρε 2.5 αστεράκια και καλά σου είναι κυρία E L James. Πιασάρικο το βιβλιαράκι αλλά έμοιαζε όπως το βίπερ με τη Σίρλευ και τον Ομάρ.
Κι η σύμπτωση είναι ότι και ο Γκρέι όπως και ο Ομάρ είναι συνδυασμός βάναυσου τρυφερού, τρυφερού βάναυσου.

description

Δυστυχώς δεν έφαγαν παγωμένη πάπια όπως η Σιρλέυ και ο Ομάρ, αλλά στρείδια και μακαρονάδα αλά βόνγκολε για να έχει δύναμη μετά η Άνα να βόνκολε!

Και σαν αφορμή να βάλω άλλη μια εικόνα απ’ τους Απαράδεκτους, σε κάθε φράση με την εσωτερική θεά της Άνα ήμουν κάπως έτσι:
description

Το μόνο θετικό διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ήταν να με παρακινήσει να διαβάσω ένα κλασικό βιβλίο που αναφέρεται πολλές φορές εδώ: Tess of the D’Urbervilles

Διαβάστε και την κριτική της Ελενάρας, εδώ.

 

Τσια-tease-ζω

Από την περιγραφή30311467

Μια συλλογή από 46 αυτοσχέδια κυπριακά (καθόλου παραδοσιακά) τσιαττιστά, εμπνευσμένα από περιστατικά μέσα από τα μάτια μιας Κυπραίας, της γεναίκας νεξτ ντορ όπως αυτοαποκαλείται η συγγραφέας, κάποια βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα και κάποια επειδή έτσι απλά τα έκοψε ο νους της.

Ο Τίτλος

Ένα έξυπνο λογοπαίγνιο όπου μια κυπριακή λέξη (τσιαττίζω) γίνεται δύο
τσια tease (πειράζω) και ζω

Τσιαττίζω σημαίνει κοντράρομαι, κι σ’ αυτή την περίπτωση η ποιητική κόντρα με τσιαττιστά.

Για όσους δεν ξέρουν τα τσιαττιστά είναι στην Κύπρο ότι κι οι μαντινάδες στην Κρήτη.
Δεκαπεντασύλλαβα ομοικατάληκτα δίστιχα (κάποτε και τετράστιχα) που το ένα είναι η απάντηση στο άλλο.
Απαγγέλλονταν σε γάμους, σε γιορτές, σε διαγωνισμούς (γιορτή του κατακλυσμού) και τώρα σε εκπομπές.

Υπάρχουν διαφόρων ειδών τσιαττιστά, του γάμου, ερωτικά, μυλλωμένα (αθυρόστομα), Τσικνοπέμπτης, κατακλυσμού, κοινωνικά κ.α.

Τα ποιήματα

Η συλλογή αυτή περιέχει 46 ποιήματα τα οποία αποτελούνται από στροφές.
Μια στροφή είναι ουσιαστικά ένα τσιαττιστό αλλά όλο το ποίημα μια ιστορία.

Εκτός από την κυπριακή διάλεκτο που χρησιμοποιείται δεν υπάρχει κάτι άλλο από παράδοση.
Είναι το τι συμβαίνει στο μυαλό μιας μοντέρνας Κυπραίας (σχέσεις, φαΐ, κοινωνικές παρατηρήσεις).
Άλλα βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα και άλλα φανταστικά.
Όλα αυτά δοσμένα με χιουμοριστικό τρόπο εξού και το tease στον τίτλο.

Παραθέτω εδώ ένα απ’ τα ποιήματα το οποίο διακωμωδεί την αππωμάρα (ψωνάρα) του σημερινού Κυπραίου.

Sushi μάνα μου, sushi

Η Κύπρος μάλλον έγινε
τωρά Ιαπωνία
γιατί δεν έσιει εξήγηση
τούτη η πολλή μανία

Μα σ’ ούλλα πιον τα μαχαζιά
να κάμνουν νύχτες sushi;
επήα τζαι εφάρασα
που τζειν’ τον κόσμο που ‘σιει

Νομίζω κάπου εσσιάστηκα
τζαι την κουτσή Μαρία
τζαι εχειρίζετουν τα sticks
με μιάλην εμπειρία

Ετρούλλωσα το πιάτο μου
τζαι στο τραπέζι πάω
τζαι ούλλους τους παρατηρώ
πριν κάτσω για να φάω

Εν φως φανάρι ρε παιθκιά
πως ούλλους τους αρέσει
τρώσιν αβέρτα μάκι ρολς
σάννα τζαι τρώσιν ρέσι

Τωρά εφησυχάστηκα
πως γύρω μου εν Κυπραίοι
ούλλα τα πιάτα ξήσιειλα
τζαι τρων’ σαν πειναλέοι

Όσο τζαι να το παίζουμε
ωραίοι τζ΄ Ασιάτες
Κυπραίοι εγεννηθήκαμε
θα μείνουμε χωρκάτες

Βαθμολογία 10/10

Ανθολογία | 24 Τουρκοκύπριοι Ποιητές | «Ανεμόεσσα Κύπρος»

*şiir birleştirir. 35097607
Nefretin duvanlari kırar.
Canın kanatları açar
Yüksekten bulunmamızı için,
Kucaklamamızı için,
Ve yüksekten görürmemizi için,
Ada bir.
Bizim ada.
Çizgiler görünmez.
Yok oluyorlar.
Biz biriz.
Sadece bir şey bizi ayırıyor, dil.
Ama eğer analiz edersen,
Yine benzerlikleri bulacaksın.

Neşe Yaşın, Tamer Öncül, Faize Özdemirciler, Neriman Cahit και 20 ακόμη Τουρκοκύπριοι ποιητές συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτή την ανθολογία με σύνολο 99 ποιημάτων.

Θα ξεκινήσω με τα εύκολα που είναι και τα – ας το πούμε – αρνητικά του βιβλίου.
Δεν υπάρχει μια (σύντομη) βιογραφία των ποιητών, δεν ξέρουμε πού γεννήθηκαν, πότε γεννήθηκαν, αν ζουν, τι εκδώσανε, πώς γράφεται το όνομά τους στα Τουρκικά, αν είναι γυναικείο όνομα το Νεσιέ ή αντρικό.
Επίσης το βιβλίο αυτό θα ήταν τέλειο αν ήταν δίγλωσσο: στις ζυγές σελίδες το πρωτότυπο (τουρκικό) και στις (απέναντι) μονές σελίδες η ελληνική μετάφραση.

Άρα εδώ έχουμε 24 ποιητές και 99 ποιήματα.

Κανένα ποιητή δεν ήξερα, και δεν εκπλήσσομαι.

Μόλις πρόσφατα έμαθα ότι το τραγούδι που μας μάθαιναν να τραγουδάμε στο σχολείο:
Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο
Πιο από τα δυο κομμάτια πρέπει να αγαπώ

είναι της Τουρκοκύπριας ποιήτριας Neşe Yaşın η οποία εκπροσωπείται εδώ με 9 ποιήματα.
Φυσικά και δεν μας ανέφεραν ποτέ στο σχολείο ότι το τραγουδάκι είναι Τουρκοκύπριας ποιήτριας.
Έτσι θα χαλούσαμε την εικόνα που τόσο καιρό μόχθησαν να φτιάξουν, την εικόνα του κακού, βάρβαρου Τούρκου, που είναι καλός μόνο όταν είναι νεκρός.

Επίσης στο σχολείο ποτέ δεν μας είπαν ότι η κυπριακή σημαία σχεδιάστηκε από Τουρκοκύπριο καλλιτέχνη. Κι εξάλλου ποιος χέστηκε για την κυπριακή όταν σε όλες τις εθνικιστικές εορτές η ελληνική είναι που κυματίζει με περηφάνια ενώ η κυπριακή κάπου θα είναι καταχωνιασμένη, ξεχασμένη, κι αν βρεθεί είναι πάντα πιο μικρή και σε ύψος (κοντάρι) και σε μέγεθος (ύφασμα) από την ελληνική.

Για να επιστρέψουμε πίσω στην ποίηση. Θα είμαι σύντομος:
Τα ποιήματα εδώ εκφράζουν τα ίδια συναισθήματα για το κακό που έγινε στην Κύπρο, τον ίδιο πόνο, την ίδια νοσταλγία, τις ίδιες ανθρώπινες ανησυχίες, την ίδια θέληση για επιβίωση.
Κι όπως λέει και ένας από τους χαιρετισμούς στην αρχή του βιβλίου: Η ποίηση είναι η γλώσσα της ψυχής. […] Μερικά ποιήματα είναι εμποτισμένα με τον πόθο για αυτό που υπήρξε στο παρελθόν. Άλλα κοιτούν προς το μέλλον της συμφιλίωσης, όπου η λέξη Κύπριος δεν απαιτεί κανένα πρόθεμα [ελληνο-, τουρκο-] και όπου ο πολιτισμός ακμάζει ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός.

Πλέον έχω μηδενικές θρησκευτικές πεποιθήσεις, άρα το μόνο που με χωρίζει από ένα Τουρκοκύπριο είναι η γλώσσα, ένα εμπόδιο που είναι εύκολο να ξεπεραστεί με το να τη μάθεις.

Θα κλείσω παραθέτοντας 3+1 ποιήματα:

Πρόλογος

Με ρωτάς:
Γιατί γράφεις
τόση πολλή ποίηση για πόλεμο;
Για να σε κάνω να αηδιάζεις
αν είσαι για πόλεμο…

Tamer Öncül

Ένα ελαφρύ χύσιμο μετάλλου στα μάτια του Μαΐου

[…] Από τις πέννες μας,
που λατρεύουν τα πιο άτοπα (της μιας πλευράς ή της άλλης)
ας ζητήσουμε να μας μιλήσουν για λίγο Όμηρο
για λίγο Ρίτσο, για λίγο Ναζίμ
………………………………………………………………………………
Αν η καλύτερη Κύπρος είναι αυτή που δεν ανήκει στους Κύπριους
αν το καλύτερο επίθετο είναι αυτό που είναι περισσότερο εγγλέζικο,
κι αν η Κύπρος συνεχίσει να είναι το αβύθιστο αεροπλανοφόρο
κι αν συνεχίσει να υποκλίνεται,
ας είναι τότε, το νησί έχει βουλιάξει
και το μαύρο κουτί του δεν μπορεί να βρεθεί
ας είναι τότε, το μαύρο κουτί να βρεθεί
αλλά καταντρέπονται να το ανακοινώσουν· […]

Faize Özdemirciler

Αργούμε, πολύ αργούμε, Κλεοπάτρα

[…] Ας πάρουμε τη θέση των πολιτικών
εμείς οι μανάδες, κι ας μιλήσουμε επιτέλους τώρα, Κλεοπάτρα…
Έλα, Κλεοπάτρα μαζί στην Πράσινη Γραμμή
να φυτέψουμε εκεί αμυγδαλιές.
Ας μπολιάσουμε την ειρήνη στους κλώνους τους,
κάθε άνοιξη να ανθοβολούν.
Ας φυσήξουμε μ’ ένα στόμα ανέμους φιλίας
να σηκώσουν ψηλά τους χαρταετούς των παιδιών μας.

Neriman Cahit

*Η ποίηση ενώνει.
Σπάζει τα τείχη της έχθρας.
Ανοίγει τα φτερά της ψυχής· φτερά για να βρεθούμε ψηλά,
να αγκαλιαστούμε, και να δούμε από ψηλά ότι ένα είναι το νησί,
το δικό μας νησί.
Οι γραμμές δεν φαίνονται, εξαφανίζονται.
Είμαστε ένα. Μόνο ένα μας χωρίζει · η γλώσσα,
αλλά αν την αναλύσεις θα βρεις και πάλι ομοιότητες.

Μαγδαληνή σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τη μετάφρασή σου. Θα σου είμαι για πάντα ευγνώμων!

Η κόντρα

Αυτός είναι ο τρίτος μου Σαμαράκης.13432714
Ο πρώτος ήταν φυσικά το Ζητείται ελπίς που το είχα για λογοτεχνικό στο σχολείο. Ο δεύτερος ήταν το αριστουργηματικό λάθος, το οποίο ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα αφού αποστρατεύτικα το 2007.
Αυτή η συλλογή μπήκε στο σπίτι μου ως λογοτεχνικό του αδερφού μου αλλά πρόλαβε και το ‘δωσε πίσω και δεν πρόλαβα να το διαβάσω. Έτσι μου είχε μπει μια μικρή εμμονή να το διαβάσω.
Και το βρήκα στο 2ο Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας τον περασμένο Μάη, το πήρα και το διάβασα την περασμένη βδομάδα.

Είναι (αν δεν κάνω λάθος) η πιο πρόσφατη συλλογή διηγημάτων του Σαμαράκη. Και περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία γραφής που χαρακτηρίζουν το Σαμαράκη. Επανάληψη φράσεων, μικρές προτάσεις, αίσθημα Καφκικού γραφειοκρατικού χάους, Οργουελιανού ολοκληρωτισμού, plot-twist στο τέλος και πολλά άλλα.

Το διαφορετικό σ’ αυτή τη συλλογή είναι ότι υπάρχει πολύ stream-of-consciousness αφήγηση και είναι κάτι που μ’ άρεσε.
Σε μια ιστορία βλέπουμε κάποιον να θέλει ν’ αυτοκτονήσει, σε άλλη ένα νεκρό που ετοιμάζεται για την κάσα, σε άλλη μια κηδεία με περίεργη οπτική γωνία, σε μια άλλη μια μετα-αποκαλυπτική ιστορία, σε άλλες άνθρωποι κυνηγημένοι από το καθεστώς είτε της επίσημης χούντας του 1967-1974 ή της ανεπίσημης χούντας της δεκαετίας του 1990.

p1avjbc2ka1tcfvfmktgb5o1pp41m_900

Τώρα σειρά θα πάρουν και τα υπόλοιπα του βιβλία, αλλά σιγά-σιγά μην τα διαβάσω όλα μαζί και ξεμείνω ξαφνικά από Σαμαράκη.
Βαθμολογία 8/10

Βασίλης Μιχαηλίδης, ο σπετσέρης

Η ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζαιρη του κόσμου
κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ιξηλείψη
κανένας, γιατί σιέπει την που τα ‘ψη ο Θεός μου
Η ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει

shapeimage_3

Βασίλης Μιχαηλίδης | Ο Εθνικός Ποιητής της Κύπρου
που μόνο τα τρία γνωστότερά του ποιήματα να έγραφε (Η 9η Ιουλίου, Η Χιώτισσα, Η Ανεράδα) θα ήταν και πάλι ο εθνικός ποιητής και πάλι τα ποιήματά του θα μελοποιούνταν και θα τραγουδιώνταν.

Ο Ποιητής

Γεννήθηκε μεταξύ του 1849-1853 (με επικρατέστερη ημερομηνία το 1853) στο Λευκόνοικο (λευκά σπίτια) της Μεσαορίας.
Από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον στην ζωγραφική και στην αγιογραφία. Μαθήτευσε σ’ ένα θείο του στο Δάλι, και απ’ εκεί πήγε στην Αρχιεπισκοπή στη Λευκωσία όπου γνωρίστηκε με τον Γεώργιο Βιζυηνό. Εφόσον ήταν στην προστασία του θείου του, όταν ο δεύτερος ανακηρύχθηκε μητροπολίτης Κιτίου, πήγαν μαζί στο Κίτιο (Λάρνακα) όπου μέχρι το 1876 ήταν προστατευόμενος του. Ο κοσμοπολίτικος αέρας της Λάρνακας τον επηρέασαν και εδώ ήταν που άρχισε να στρέφεται προς την ποίηση.
Αποφάσισε το 1876 να φύγει για Ιταλία να σπουδάσει ζωγραφική αλλά απένταρος καθώς ήταν δανείστηκε από φίλους και έκλεψε από το θείο του για να μπορέσει να σπουδάσει. Δεν πέρασε ένας χρόνος και η μη ύπαρξη χρημάτων τον ανάγκασε να φύγει από την Ιταλία και να βρεθεί στην Θεσσαλία όπου και πολέμησε για την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους.
Επιστρέφοντας το 1878 στην Κύπρο πολλά άλλαξαν. Άφησε πίσω του μια Κύπρο υπό Οθωμανική κυριαρχία και επέστρεψε σε μια Κύπρο υπό Βρετανική κυριαρχία.
Στην Λάρνακα δεν μπορούσε να πάει πια από ντροπή προς τον θείο του και εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό όπου και έμεινε μέχρι το θάνατό του.
Πήρε θέση πρακτικού φαρμακοποιού στο νοσοκομείο της Λεμεσού αλλά λόγω του οξύθυμου χαρακτήρα του και στο ότι ήταν αλκοολικός έχασε τη θέση του και απ ‘εδώ άρχισε η (ας το πούμε οικονομική) κατρακύλα. Από οδοκαθαριστής κατέληξε να είναι καθαριστής τουαλετών (άσχημο επάγγελμα με τα σημερινά δεδομένα, φανταστείτε με τα δεδομένα του 1910 στην Κύπρο). Καθάριζε τουαλέτες μέχρι το 1915 όπου σταμάτησε και κατέληξε να ζει μόνος του σε μια κάμαρη στο πτωχοκομείο Λεμεσού όπου και πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 1917. Φέτος δηλαδή, συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατό του και το 2017 βασικά είναι έτος Βασίλη Μιχαηλίδη. 35084287

Το Έργο

Μπορεί η ζωή του να χαρακτηρίζετο από φτώχεια και κακουχίες η ποίησή του άλλο από φτωχή μπορεί να χαρακτηριστεί.
Έγραψε καμιά εκατοστή ποιήματα με πιο χαρακτηριστικά αυτά που ήταν γραμμένα στην Κυπριακή διάλεκτο

Έκδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Η Ασθενής Λύρα το 1882 με ποιήματα κυρίως στην Καθαρεύουσα. Το 1888 δημοσίευε την δεκαπενθήμερη (έμμετρη) σατιρική εφημερίδα (επηρεασμένη λογικά από τον Σουρή) Διάβολος η οποία πούλησε μονάχα 6 φύλλα
Τα ποιήματά του γραμμένα στην καθαρεύουσα είναι σχεδόν άγνωστα διότι είναι (κατ’ εμέ) μια ψυχρή και απόμακρη γλώσσα, γλώσσα όμως που ήταν της ‘μόδας’ όμως τότε και έτσι μ’ αυτήν ξεκίνησε και ο Μιχαηλίδης. Συνέχισε με τη δημοτική που παρόλο είναι πιο κοντινή σε μας από την καθαρεύουσα δεν αγγίζει τις ψυχές μας όσο η Κυπριακή.
Το 1911 με πρωτοβουλία (ευκατάστατων) φίλων θα εκδοθεί η 2η και τελευταία του ποιητική συλλογή η οποία περιέχει τα 3 γνωστότερα ποιήματά του:

9η Ιουλίου:
Επικό ποίημα με 24 ραψωδίες και 560 δεκαπεντασύλλαβους στίχους. Εξιστορεί τα γεγονότα της 9ης Ιουλίου 1821 όπου οι Τούρκοι για να εκφοβίσουν τους Κύπριους ούτως ώστε να μην τους μπουν επαναστατικές ιδέες δολοφονούν κληρικούς και προεστούς ανάμεσά τους μητροπολίτες και ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός.

Η Χιώτισσα:
Κατά κάποιον τρόπο συνέχεια της 9ης Ιουλίου και επίσης μεγάλο σε μήκος ποίημα που εξιστορεί το δράμα μιας Τουρκάλας στη Λεμεσό που ουσιαστικά είναι Ελληνίδα, Χιώτισσα εξισλαμισμένη και πουλημένη σε πλούσιο Τούρκο, μετά τη σφαγή στη Χίο τον Απρίλη του 1822.

Η Ανεράδα:
Το θέμα εδώ είναι φανταστικό (ανεράδα/νεράιδα) και ερωτικό (ερωτική απογοήτευση). Ακούστε το ποίημα ως τραγούδι από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη Η Ανεράδα vasilismichailidis4

Να προσθέσω ότι ο Μιχαηλίδης είναι ο πιο τραγουδοποιημένος ποιητής της Κύπρου με τραγουδιστές εμβέλειας όπως ο Κώστας Χατζής, Γιάννης Κότσιρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Πέτρος Γαϊτάνος, Χρήστος Θηβαίος, Αλκίνοος Ιωαννίδης, και άλλοι.
Όλοι ουσιαστικά τραγούδησαν για τη δημιουργία αυτού του δίσκου.

Το βιβλίο αυτό δεν ήταν όμως μονάχα η βιογραφία του Βασίλη Μιχαηλίδη αλλά όπως λέει και ο υπότιτλος είναι επίσης ένα σεργιάνισμα στον κόσμο και στη εποχή του ποιητή (‘βιογραφία’ της Λεμεσού στο γύρισμα του αιώνα 1878-1917)
Το βιβλίο αυτό έγινε και σειρά από το Sigma την περίοδο 2005-2006.

Έκπτωτη Θεά: #1 Η Μεταμόρφωση

Η Βαρβάρα Σεργίου είναι η πρώτη συγγραφέας από Κύπρο που διαβάζω και δεν καταπιάνεται με τα τετριμμένα και καθόλου (πλέον) πρωτότυπα θέματα του αγώνα της ΕΟΚΑ και της τουρκικής εισβολής το 1974. Ειλικρινά, όσο τραγικά κι αν είναι αυτά τα θέματα, σαν αναγνώστης κουράστηκα να τα βλέπω σε κάθε βιβλίο από Κύπρο που ανοίγω, είτε είναι παιδικό, είτε ιστορικό, είτε ρομαντικό, είτε θα είναι το κύριο θέμα ή θα αναφερθεί στο τέλος, στην μέση, στην αρχή. Υπάρχουν τόσα και τόσα θ32927392έματα, και τόσα είδη λογοτεχνίας που απλά στην Κύπρο δεν έχουν (όση θα ‘πρεπε) απήχηση.

Και ένα τέτοιο είδος είναι και η λογοτεχνία του φανταστικού στην οποία εμπίπτει και το πρώτο μυθιστόρημα της Βαρβάρας Σεργίου Έκπτωτη Θεά.
Είναι ουσιαστικά μια νουβέλα φαντασίας που κύριο θέμα της είναι οι άγγελοι κι οι δαίμονες, η μάχη του καλού με το κακό, η μάχη μεταξύ του τι ποθώ και τι αγαπώ.

Ένιωσα να έχει το στυλ ενός YA (Young Adult) μυθιστορήματος με τα γνωστά μοτίβα (ερωτικό τρίγωνο, νεαρά παιδιά, ο δικός μας κόσμος παράλληλος με έναν άλλον κλπ.)
Εδώ πρέπει να είμαι ειλικρινής και να πω ότι δεν συνηθίζω να διαβάζω αυτό το στυλ βιβλίου. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν απόλαυσα το βιβλίο το οποίο διάβασα σε λιγότερο από μια μέρα και είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που φυσικά τελειώνει με cliffhanger.

Η ιστορία:
Μια 25χρονη κοπέλα η Λίζα, ζει με την αυταρχική και δογματική μητέρα της Δόμνα (Δόγμα-Δόμνα) η οποία μάνα θέλει να της γνωρίσει ένα κατά 10 χρόνια μεγαλύτερό της άντρα. Αυτή όμως θα ερωτευτεί έναν της ηλικίας της και κάτι της λέει ότι τον γνωρίζει από πριν. Όχι από το παρελθόν αλλά από μια άλλη ζωή. Και εδώ είναι που εισβάλλει και το φανταστικό στην ιστορία. Περισσότερα δε θα πω.

Είχα και μερικά θεματάκια με το βιβλίο καθώς το διάβαζα τα οποία θ’ αναφέρω, καθώς μια ειλικρινής κριτική βοηθά καλύτερα πιστεύω το συγγραφέα παρά μια κριτική που για να μην πληγώσει το συγγραφέα καλύπτει οποιαδήποτε ψεγάδια πίσω από το πέπλο του αψεγάδιαστου. Εγώ θα τα φανερώσω αυτά τα ψεγάδια που βρήκα (πάντα κατά την ταπεινή και υποκειμενική μου γνώμη) ούτως ώστε η συγγραφέας να ξέρει πώς να προχωρήσει μετά.

Κι εγώ παρόλο που ακόμη επεξεργάζομαι το δικό μου βιβλίο ξέρω ότι μόνο με ειλικρινή κριτική (όχι φίλων και γνωστών) θα ξέρω αν δουλεύει σωστά το πράγμα, αν κάνει να συνεχίσω ή όχι.

Και μετά απ’ όλο αυτό τον πρόλογο θα μπω στο προκείμενο:
⭐ Μερικές από τις παρομοιώσεις ή μεταφορές ένιωσα ότι δεν ταίριαζαν με την όλη εικόνα μιας συγκεκριμένης σκηνής και κάποτε καλύτερα να διατηρούνται όσο το δυνατό λιγότερες.
⭐ Σε κάποια σημεία χάθηκα διότι τη μια στιγμή είμαστε στο δικό μας κόσμο και ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση βρισκόμαστε στο φανταστικό κόσμο.
⭐ Θα προτιμούσα να κτιζόταν ο κόσμος περισσότερο απ’ ότι οι εσωτερικές διαμάχες των ηρώων, για να μπορώ να δω κι εγώ αυτό τον κόσμο όπως είναι κι όχι απλά σαν σκηνικό. (έτσι ένιωσα)
⭐ Βρήκα κάποια αμελητέα λάθη τονισμού μετρημένα στα δάκτυλά μου που στην 2η ανατύπωση θα ήταν καλό να διορθωθούν (πχ πως εκεί που έπρεπε να ήταν πώς)
⭐ Στη σελίδα 96 όπου ένας χαρακτήρας μιλά λατινικά, νομίζω, 3 χαρακτήρες είναι έτσι ☒, και πάλι (μιλώντας πάντοτε σαν τελειομανής) θα ήταν καλό να ληφθούν υπόψη για την επόμενη ανατύπωση.

Αυτά

Τα θετικά του βιβλίου ήταν περισσότερα όπως:
➕ Η γρήγορη εναλλαγή οπτικής γωνίας από τον ένα χαραχτήρα στον άλλο που έδινε έτσι ένα κινηματογραφικό ρυθμό.
➕ Τα σύντομα κεφάλαια που βοηθούσαν στην γρήγορη ανάγνωση.
➕ Η λεπτή (subtle) εναλλαγή από το δικό μας κόσμο στον φανταστικό. (κάποιες φορές όπως είπα χάθηκα αλλά κάποιες άλλες η εναλλαγή ήταν πιο ευκρινής)
➕ Μια ιστορία που ξεκινά ρεαλιστική και καταλήγει φανταστική χωρίς αυτό να γίνει απότομα.
➕ Η ερωτική ιστορία που στάθηκε στο ύψος της και δεν έγινε cheesy.
➕ Η απουσία πολυλογίας και αχρείαστων περιγραφών.

Τώρα μένει να δούμε πότε θα βγει το επόμενο βιβλίο για να δω τη συνέχεια της ιστορίας. Τι θ’ απογίνει η Σαμμανή και ποιος θα υπερισχύσει τελικά.

Βαθμολογία: 7/10

Σατανικοί Στίχοι

Εναλλακτικοί τίτλοι:
Διαολεμένοι Στίχοι
Τα-κέρατά-μου-τα-τράγια Στίχοι
Φρενοβλαβείς Στίχοι9526978

Ετούτη ήταν η 2η φορά που διάβασα αυτό το βιβλίο. Αν δεν ήταν η Helen Stavraki a.k.a Ελενάρα εγώ δε θα το ξαναδιάβαζα ούτε σε Δύο χρόνια, οχτώ μήνες και είκοσι οχτώ νύχτες και σ’ αυτήν οφείλεται το ότι δεν το περίχυσα με βενζίνη και να το κάψω μια νύχτα με πανσέληνο ντυμένος μόνο με σάρι κλεμμένο από παρθένα Ινδή.
Αυτή η 2η φορά βοήθησε να είμαι πιο προετοιμασμένος για το συμπούρμπουλο που γινόταν μέσα σ’ αυτό το βιβλίο. Η Ελενάρα άντεξε στην τρίχα και αυτό δείχνουν τα 2,5 της αστέρια. Εγώ είμαι ένα αστέρι παραπάνω, στα 3,5. Να εδώ η κριτική της: «Ο Ρούσντι με τους Σατανικούς Στίχους παίζει δεξιοτεχνικά με όλα τα είδη αφηγηματικής τέχνης μα και με το νευρικό σύστημα των αναγνωστών.»

14 Φεβρουαρίου (1989) η μέρα των ερωτευμένων, μέρα που ήμουν κι εγώ στα περίχωρα του Λονδίνου μισο-αρκουδίζοντας, μισο-περπατώντας, και ο Ρούσντι πήρε ένα μήνυμα που ουδεμία σχέση με ερωτευμένους είχε. Ο μουλάς (σόρι) ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χομεϊνί έκδωσε θανατική καταδίκη γιατί θεώρησε αυτό το βιβλίο βλάστημο διότι απ’ ότι άκουσε από τρίτους τέταρτους έκτους φάνηκε ότι το βιβλίο εννοούσε ότι όλοι οι στίχου του Κορανίου είναι γραμμένοι από το σατανά. #piokamenospe8eneis
Για 2 -3 αμελητέα σε μέγεθος σημεία του βιβλίου ο συγγραφέας παρολίγον να χάσει τη ζωή του, ενώ αρκετοί άλλοι είτε τραυματίστηκαν είτε πέθαναν. #katwoi8riskeies

Εγώ μπόρεσα να δω φως στην άκρη του τούνελ, να δω πώς είναι η δομή του βιβλίου ολοκληρωμένη και έτσι θα κάνω μια λογική (λώλ) ανάλυση.

Ο Γαβριήλ Φαρίστα -διάσημος ηθοποιός του Μπόλυγουντ- και ο Σαλαντίν Τσάμτσα -πασίγνωστος voice actor στο Λονδίνο- συναντιόνται μια μοιραία στιγμή σε αεροπλάνο που φεύγει από Βομβάη και πάει προς Λονδίνο. Το αεροπλάνο ανατινάζεται (μη φοβάστε δεν είναι σπόιλερ τούτο, γίνεται στην πρώτη σελίδα) και οι δύο πρωταγωνιστές πέφτουν από ύψος χιλιάδων ποδών στη θάλασσα της Μάγχης και επιζούν (εδώ ξεκινά το κάψιμο νευρικών κυττάρων)

Ο καλός Τσάμτσα μετά την πτώση, αποκτά κέρατα και όψη διαβόλου, ενώ ο ολίγον τι μαλάκας Φαρίστα μεταμορφώνεται σε άγγελο, ή αρχάγγελο για να είμαι πιο ακριβής.
Έτσι βλέπουμε τη ζωή τους στο Λονδίνο μέχρι την επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη της Ινδίας με την μορφή που τους αξίζει πλέον.

Αυτή είναι η βασική ιστορία που εξελίσσεται στα μέρη με μονό αριθμό 1,3,5,7,9.
Τα μέρη με ζυγό αριθμό είναι τα όνειρα του καμένου εγκεφαλικά Φαρίστα.
Στα μέρη 2 και 6 ο Φαρίστα βλέπει τον προφήτη Μωάμεθ ως προφήτη newbie να προσπαθεί να προσηλυτίσει ειδωλολάτρες στη νέα του θρησκεία που ονομάζεται Υποταγή (κάτω κεφάλι, γλείψε παντόφλα) a.k.a. Ισλάμ. Εδώ είναι που βρίσκουν πάτημα οι μουλάδες για να κατηγορήσουν το Ρούσντι για βλασφημία.
Στα μέρη 4 και 8 ένα χωριό της Ινδίας που ζει πάνω σ’ ένα δέντρο (πόσα κύτταρα σας έχουν καεί μέχρι τώρα;) ακολουθούν μια νεαρή που είναι ντυμένη με ζωντανές πεταλούδες (βλέπω επιρροή Γκαρσία Μάρκες εδώ) η όποια είναι μια κουλή, εντελώς γεια σου γκόμενα που τους λέει ότι πρέπει να πάνε για προσκύνημα στη Μέκκα αλλά μιας και ανάμεσα στην Ινδία και στην Μέκκα υπάρχει η Αραβική Θάλασσα θα πρέπει να τη χωρίσει σαν μια άλλη Μωυσής, και το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι το ίδιο με τον Μωυσή. Τα ‘θελε ο κώλος τους πάντως (σόρι).

Για να ‘μαι ειλικρινής μ’ άρεσαν τα μέρη με τον Μωάμεθ (2, 6) και την πεταλοδοφορούσα Αϊσά (4, 8)
και τα κεφάλαια που καταπιάνονταν με την διαμάχη του Σαλαντίν Τσάμτσα και του αυταρχικού πατέρα του. (Μέρος 1: κεφάλαιο 3, Μέρος 9)
Το υπόλοιπο βιβλίο που διαδραματιζόταν στο Λονδίνο και έπαιζε σε μεγάλο μέρος και ο ανυπόφορος Γαβριήλ Φαρίστα και όλοι οι άλλοι άσχετοι χαρακτήρες με τες μίνι background ιστορίες τους, ήταν ένα ανακάτεμα χαοτικό και κουραστικό. Αν έλειπε αυτό (363 σελίδες), το βιβλίο θα ήταν σχεδόν τέλειο, δηλαδή (47+44+40+42+82)= 255 σελίδες αντί 618, κάτι λιγότερο απ’ το μισό.

Ένα βιβλίο που μιλά για την αντιμετώπιση των μεταναστών στη δύση, την μάχη των θρησκειών, του καλού με το κακό, της παράδοσης και της προόδου, της Δύσης και της Ανατολής. Υπήρχαν σημεία που με βρήκαν σύμφωνο γι’ αυτά που έλεγε ο Ρούσντι αλλά ως επί το πλείστον τα σημεία αυτά βρίσκονταν στα μέρη/κεφάλαια που βρήκα κουραστικά έτσι δεν μου έμεινε κάτι.

Έτσι μετά από 1 εβδομάδα 3 μέρες και 12 ώρες ολοκληρώσαμε αυτό το επικών διαστάσεων βιβλίο και ελπίζω για μια ακόμη συνανάγνωση (όχι Ρουσντι!) στο εγγύς μέλλον με την Ελενάρα, όσοι απιστοί προσέλθετε.

Πολλούς ασπασμούς που λέει και η Ελενάρα, άσχετο αν όταν το διαβάζαμε είχαμε πολλούς σπασμούς!

6.5/10

Γκάμπο

Γκάμπο
30301451
Αυτό ήταν ένα ξεχωριστό γραφικό μυθιστόρημα a.k.a. graphic novel για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Κολομβιανού συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, από μια άλλη οπτική γωνία.

Ξεκινά με τη σύλληψη του στο πώς να ολοκληρώσει το μυθιστόρημά του Το Σπίτι το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί ως Εκατό Χρόνια Μοναξιάς.

Είναι χωρισμένο σε 4 μέρη και κάθε μέρος έχει το δικό του χρώμα: πορτοκαλί, γαλάζιο, ροζ, και πράσινο.
Γραμμένο από τον σεναριογράφο Oscar Pantoja και με την εικονογράφηση από τους: Miguel Bustos, Felipe Camargo, y Tatiana Córdoba. Η μετάφραση έγινε από την Κλαίτη Σωτηριάδου – Μπαράχας η οποία μετέφρασε ένα μεγάλο μέρος του έργου του Γκαρσία Μάρκες – αν όχι όλο – μια μεταφράστρια η οποία μου άνοιξε το δρόμο για το Μακόντο και τον μαγικό κόσμο της γραφής του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες με τα 2 του βιβλία που διάβασα (Εκατό Χρόνια Μοναξιά + Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας), τα οποία δε θα είναι και τα τελευταία.

Βλέπουμε τις δυσκολίες και τις κακουχίες που αντιμετώπιζε από μαθητής μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 60, πριν εκδώσει το Εκατό Χρόνια Μοναξιά, βιβλίο που τον έσωσε από την φτώχεια, του έδωσε (πολύ πιθανό) το Νόμπελ Λογοτεχνίας το ’82, και τη διεθνή αναγνώριση.gabriel-garcc3ada-mc3a1rquez
Βλέπουμε επίσης σκηνές απ’ τη ζωή του που υπήρξαν σκηνές-κλειδιά για την δημιουργία και την ολοκλήρωση του Εκατό Χρόνια Μοναξιά.

Είναι βασικά μια βιογραφία και του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και του αριστουργήματός του Εκατό Χρόνια Μοναξιά. «Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αναμνήσεις μιας μαγικής ζωής», όπως λέει κι ο υπότιτλος.

Ένα μικρό ψεγάδι βρήκα σ’ αυτό το βιβλίο και είναι οι ονοματοποιιμένοι ήχοι μωρού (ΟΥΑΑΑΑΑ, ΜΜΜΑΑΑ, ΝΝΝΝΝ!, ΜΠΑ!, ΑΝΓΚΟΥ-ΑΝΓΚΟΥ!), ήχοι εγκύου (ΑΑΑΑΑΧ!!, ΜΜΜΜ! ΑΑΑΑΑ!) που μου φάνηκαν κάπως χαζοί και θα προτιμούσα να υπήρχε μόνο εικόνα. Εδώ είναι κάτι που με βρίσκει σύμφωνο με την Spirou. Δείτε τη βιβλιοκριτική της εδώ. Θα δείτε και τα χρώματα που χωρίζουν κάθε μέρος του βιβλίου.

Σε αντίθεση με τη Spirou, δε με χάλασε καθόλου που η αφήγηση δεν ήταν με γραμμική αφήγηση αλλά ανάδρομη, από το 1965, στο 1927, στο 1910, ξανά στο 1965, πίσω στο 1899, μπροστά στο 1982, και πάλι πίσω στο 1927, κλπ. Είμαι λίγο μαζόχ… του μεταμοντερνισμού, και του πειραματικού είδους, γι’ αυτό μ’ άρεσε.
Κι όπως λέει και η ίδια στα βίντεό της: Διαβάστε το!

Βαθμολογία: 8/10