Oranges Are Not the Only Fruit

 

13183652Την άνοιξη του 2009 ξεκίνησα τη δεύτερη χρονιά μου στο πανεπιστήμιο, το πρώτο έτος που άρχισα να διαβάζω λογοτεχνία. Το προηγούμενο έτος ήταν κυρίως άσχετα, γενικά μαθήματα όπως, κοινωνιολογία, ψυχολογία, φιλοσοφία, υπολογιστές, στατιστική κ.ο.κ.
Την άνοιξη του 2009, ως μέρος του μαθήματος Εισαγωγή στη  Μυθοπλασία διάβασα το πρώτο μου διήγημα στα Αγγλικά (The Cask of Amontillado από τον Edgar Alan Poe), την πρώτη μου νουβέλα στα Αγγλικά (The Metamorphosis by Franz Kafka) και το πρώτο μου μυθιστόρημα στα Αγγλικά (Oranges are not the only fruit της Jeanette Winterson)
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Winterson. Ένα μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία, μια ψευδο-αυτοβιογραφία όπου τα γεγονότα συνδυάζονται με τη μυθοπλασία. Ασχολείται με μια λεσβία κοπέλα που ζει σε μια φανατικά θρησκευτική κοινωνία σε μια προαστιακή πόλη στη βόρεια Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με αρχές της δεκαετίας του 1970.
Το 2009 δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω το όλο νόημα, την πνευματικότητα και την ομορφιά της γλώσσας που έχει αυτό το βιβλίο. Με μόνο ένα χρόνο εμπειρίας στην ανάγνωση των αγγλικών σε κάτι εκτός από άρθρα ή παιδικά βιβλία, ήταν δύσκολο να εκτιμήσω και να καταλάβω το μυθιστόρημα στην ολότητα του.
Τώρα, 9 χρόνια αργότερα, πιο ώριμος στα αγγλικά και στην ανάγνωση όλων των ειδών, των κατηγοριών, και μεγεθών των βιβλίων ήμουν αισιόδοξος και βέβαιος ότι αυτή τη φορά, η ανάγνωση των πορτοκαλιών θα ήταν επιτυχής και ήταν.
Το 2009, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να γελάει σε ορισμένα αποσπάσματα, ή να κατανοεί ορισμένες αναφορές στη λογοτεχνία (Jane Eyre, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων), την ιστορία (Pol Pot, McCarthy).
Μετά το 2009 έζησα λίγο καιρό στο Μάντσεστερ και η ατμόσφαιρα, τα τοπία, όλη η αίσθηση της προαστιακής ζωής στη Βόρεια Αγγλία ήταν πιο ζωντανή σε μένα και ήταν σαν να ήμουν εκεί.
Αυτό  είναι που κάνει το την ανάγνωση ενός βιβλίου μετά από σχεδόν 10 χρόνια πιο ενδιαφέρουσα. Το βιβλίο δεν αλλάζει αλλά ο αναγνώστης ναι, και η εμπειρία είναι εντελώς διαφορετική.
Ο λόγος που ξαναδιαβάσω αυτό το βιβλίο ήταν επειδή μια καλή φίλη έμαθε ότι αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο που διάβασα στα αγγλικά και αφού η Winterson είναι η αγαπημένη της συγγραφέας αποφασίσαμε να διαβάσουμε μαζί σαν συνανάγνωση.
Πιστεύω ότι το απολάμβανε πολύ περισσότερο από ό,τι εγώ, ακόμα και αυτή τη  δεύτερη φορά.
Το μυθιστόρημα με το χιούμορ του που μερικές φορές είναι γλυκό σαν μέλι και μερικές φορές πικρό σαν δηλητήριο είναι μια κριτική για τον παραλογισμό, την απανθρωπιά και την ανοησία της θρησκείας.

Μια κριτική για τις κοινωνικές κατασκευές που θέλουν έναν άντρα να ερωτεύεται μόνο μια γυναίκα και όχι έναν άντρα με έναν άντρα ή μια γυναίκα με μια γυναίκα.
Όταν η Jeanette (η πρωταγωνίστρια) ερωτεύεται ένα κορίτσι, οι υποκριτικές μάσκες των θρησκευτικών ατόμων πέφτουν και ένας πόλεμος ξεσπάει εναντίον της.
Εάν πιστεύετε ότι όλα αυτά ακούγονται ενδιαφέροντα και σας αρέσει η πειραματική μυθοπλασία σαν αυτή (ρεαλισμός διακεκομμένος από μερικά παραμύθια) τότε είμαι σίγουρος ότι θα το απολαύσετε.
Βαθμολογία: 8/10

Advertisements

Το δωμάτιο / The Room

Το δωμάτιο.
9978385Ένα βιβλίο που αγόρασα από παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου διότι μου το πρότεινε έμμεσα μια φίλη. Ένα βιβλίο με αφηγητή ένα παιδάκι πέντε μόλις χρόνων, που ο κόσμος του είναι όλος κι όλος ένα δωμάτιο 3 τετραγωνικών. Εκεί ζει με τη νεαρή μητέρα του.

 

Αυτά ήξερα όλα κι όλα πριν ξεκινήσω το βιβλίο, και πήγαινα έτσι, στα τυφλά, χωρίς να μάθω περισσότερα, που είναι και πιο ωραίο πολλές φορές, να μη ξέρεις τι θα συναντήσεις.

Το βιβλίο είναι ουσιαστικά χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι η ζωή του μικρού Τζακ στο Δωμάτιο και πώς αντιλαμβάνεται τον μικροσκοπικό του κόσμο, και το δεύτερο μέρος είναι το μετά, η δύσκολη προσαρμογή στον έξω τον μεγάλο κόσμο.

Δε θα πω περισσότερα για να μη σας χαλάσω την εμπειρία αν τυχόν και δεν το διαβάσατε.

Το ενδιαφέρον σ’ αυτό το βιβλίο είναι στο πώς βλέπει το πεντάχρονο τον δικό μας κόσμο, τον βλέπουμε από μια άλλη, ιδιαίτερη οπτική γωνία, μια τεχνική που ονομάζεται defamiliarization (ανοικείωση) όπου γνωστά και οικεία αντικείμενα και έννοιες μας γίνονται ανοίκεια, άγνωστα και διαφορετικά.
π.χ. το ασημένιο πρόσωπο του θεού = φεγγάρι
ιατρικός πλανήτης = νοσοκομείο
ψηλό αόρατο κουτί = ντους  κ.λ.π.

Επίσης ενδιαφέρον είχε να δούμε πώς μπορεί να προσαρμοστεί ένα άτομο στο δικό μας κόσμο αφού πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του σε ένα δωμάτιο. Πόσο επηρεάστηκε η ανάπτυξή του, η αντίληψή του, η ικανότητα να αντιλαμβάνεται το χώρο γύρω του.
Είναι όμως και μια ιστορία αγάπης αλλιώτικη, μεταξύ μητέρας και παιδιού.  Μια ιστορία επιβίωσης σε μια ζούγκλα που ονομάζεται έξω κόσμος. Μια ιστορία εμπνευσμένη από δυστυχώς αληθινά γεγονότα.
Μια ιστορία που έγινε και ταινία το 2014 με την ηθοποιό που ενσάρκωνε τη Μαμά να κερδίζει το Όσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου.

Αν σας ενδιαφέρει μια τέτοια ιστορία σας συστήνω να το διαβάσετε.
Βαθμολογία 7,5/10

Για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του

to please his wife

Στις 4 Μαρτίου πήγα στην παλιά Λευκωσία όπου υπήρχε παζαράκι μεταχειρισμένου βιβλίου διοργανωμένο από το Παλαιοβιβλιοπωλείο Ο Ταξιδευτής υπό τη φιλοξενία του Καφενείου Χαράτσι.

Ξοδεύοντας πάνω από μια ώρα κατέληξα να πάρω πέντε βιβλία. Το παλαιότερο ήταν αυτό. Μια πολύ παλιά ελληνική έκδοση με τρία διηγήματα του Τόμας Χάρντυ.

Βασικά δεν καιγόμουν να πάρω αυτά τα τρία άγνωστα σε πολλούς διηγήματα του Χάρντυ, αλλά ο λόγος που πήρα αυτό το βιβλίο είναι ότι το πήρα σαν συλλέκτης, ως αντικείμενο.

Εκδόθηκε από το Εκδοτικόν Βιβλιοπωλείον «Η Λογοτεχνία» στην Αθήνα το 1924 και διαβάστηκε το Μάρτη του 1925 (ένα χρόνο αργότερα) από την Κλεοπάτρα Γρ. Παπαδοπούλου στη Λεμεσό. (Μπορείτε να δείτε τη χειρόγραφη απόδειξη γι’ αυτό στο βίντεο στο τέλος της κριτικής)

Αυτό από μόνο του κάνει αυτό το βιβλίο και την ιστορία που κουβαλάει mind-blowing που λένε και στο χωριό μου.
Αυτό το βιβλίο εκδόθηκε στην Αθήνα, και διαβάστηκε από Λεμεσιανή Κύπρια (αριστοκράτισσα πιθανόν) όταν ο μεγάλος βικτωριανός συγγραφέας ήταν ακόμη εν ζωή! Πέθανε το 1928.

________________________________________________________

Τώρα όσο αφορά το κείμενο του βιβλίου είναι ο γνωστός Χάρντυ (απ’ όσο έχω ακούσει) Πεσιμιστικές ιστορίες, τραγικοί χαρακτήρες, νατουραλιστική περιγραφή του Ουέσεξ και υπέροχη ποιητική γραφή.
Το βιβλίο περιέχει τρία διηγήματα:

Το ομότιτλο, Για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του το οποίο μ’ άρεσε περισσότερο απ’ όλα. Είχε μια αίσθηση αλληγορίας με ηθικό δίδαγμα Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.
Μου θύμισε το παραμύθι του ψαρά και της γυναίκας του που δεν ευχαριστιόταν με τίποτα. Το τέλος πεσιμιστικό.

Οι άλλες δύο ιστορίες έχουν παρόμοια αίσθηση. Ο Μελαγχολικός Ουσάρος και Ο Βιολιτζής. Ανεκπλήρωτοι έρωτες. Διλήμματα.
Στον Βιολιτζή κάπως ψιλοβαρέθηκα γιατί δεν είχε κάτι να με τραβήξει.
Ξέχασα ήδη πώς τέλειωσε. Ενώ το τέλος του Ουσάρου τραγικό.

Νομίζω δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω πέραν της βαθμολογίας που είναι ένα οκτάρι.

Βαθμολογία: 8/10

 

 

 

The Woman In White/ Η Γυναίκα με τα άσπρα

Θυμάμαι ότι διάβασα τη γυναίκα με τα άσπρα το 2012 λίγες βδομάδες πριν την αποφοίτησή μου από το πανεπιστήμιο. Ήταν το μεγαλύτερο σε μήκος βιβλίο από συγγραφέα της Βικτωριανής εποχής που διάβασα, μέχρι εκείνη τη στιγμή.

9780007902217

Λίγους μήνες πριν μια φίλη μου μου είπε ότι το αγόρασε και της είπα ότι το διάβασα πριν 6 χρόνια, με παρακάλεσε να το διαβάσουμε μαζί και λόγω του ότι θυμάμαι ότι μ’ άρεσε και ήθελα να το θυμηθώ, και επίσης λόγω του ότι μια συνανάγνωση είναι πιο ζωντανή από την μοναχική ανάγνωση αποφάσισα, δειλά μεν, να το ξαναδιαβάσω παρόλο που ήταν 728 σελίδες.
Μέχρι να έρθει η Πρωταπριλιά και να το ξεκινήσουμε προστέθηκαν άλλα δυο κορίτσια. Και έτσι η συνανάγνωση από buddy read έγινε read-along (ομαδική).

Και έτσι δέκα μέρες μετά ολοκλήρωσα αυτό το βιβλίο που είχα βαθμολογήσει από την πρώτη ανάγνωση με 5 αστέρια. Και βγήκε δικαιωμένο. Ήταν με λίγα λόγια αριστούργημα.

Μπορεί να είναι Βικτωριανή Εποχή, η γλώσσα να είναι διαφορετική με λέξεις που τότε είχαν διαφορετικό νόημα:
society=παρέα
gay= εύθυμος
destroy= σκοτώνω
αλλά μπορώ να πω ότι οικειοποιήθηκα την αγγλική γλώσσα του 19ου αιώνα έτσι αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα.

Μπορεί να είναι Βικτωριανή Εποχή και να υπάρχει αφθονία περιγραφών (κάτι που ήταν συνηθισμένο από τους συγγραφείς τότε (βλέπετε τα μυθιστορήματα είχαν τη θέση της τηλεόρασης τότε και έπρεπε να είναι μεγάλα για να έχουν κάτι να απασχολούνται οι αναγνώστες) και που ίσως να ξενίζει άμαθους σημερινούς αναγνώστες), αλλά αυτό το βιβλίο είχε μυστήριο, αγωνία, χαρακτήρες με βάθος και όχι χάρτινους, ένα βιβλίο που άγγιζε τα όρια του θρίλερ και ένα χαρακτήρα που ήταν τόσο πολύπλοκος που παρόλο που ήταν μισητός θαύμασα το πώς χτίστηκε.

Εκτός από τον Fagin στο Oliver Twist του Ντίκενς δε συνάντησα άλλο βικτωριανό χαρακτήρα με τέτοιο βάθος.
Να ακούγεται φιλικός, να είναι προσιτός, αλλά πίσω του να υποβόσκει μια γκρίζα απειλή και μόνο στο τέλος να πέφτει το φιλικό προσωπείο και να εμφανίζεται το αληθινό πρόσωπο της κακίας.
«Σκέφτομαι να λερώσω το δωμάτιο αυτό τινάζοντας τα μυαλά σου στον αέρα»
Δε θυμάμαι ποτέ χαρακτήρα της τότε εποχής (φτιαγμένο από συγγραφέα της τότε εποχής) να μιλά με τέτοιο αμβλύ, απειλητικό τρόπο.
Κι αυτό μ’ άρεσε.
Δε θα πω ποιος χαρακτήρας είναι, για να μη χαλάσω την αναγνωστική απόλαυση, απλά θα πω ότι είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής που δεν είναι Εγγλέζος.

Η ιστορία μου θύμισε το Στο Παρά 5 του Καπουτζίδη.
Θα γελάσετε είμαι σίγουρος αλλά και εδώ είχαμε μια ομάδα καλών που προσπαθούσε να ξεσκεπάσει το σκάνδαλο, προσπαθούσαν να αθωώσουν άτομο/α που φυλακίστηκε/αν με δόλο, αδίκως, ούτως ώστε να καλυφθούν εγκλήματα.
Και ήταν με λίγα λόγια αδύναμοι καλοί απέναντι σε ισχυρούς κακούς.
Και η ανατριχίλα που ένιωθα σε σοβαρές σκηνές στο Παρά 5 υπήρχε και εδώ.

tumblr_n1b3xhqnxz1t7isr9o1_1280

Ο ατμοσφαιρικός πίνακας που κοσμεί το εξώφυλλο της έκδοσής μου «Figure in the Moonlight» by John Atkinson Grimshaw

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο των 728 σελίδων δεν βαρέθηκα, δεν κουράστηκα, δεν το έπαιρνα με το ζόρι μετά από διάλειμμα πράγμα που μεταφράζεται ως ένα απολαυστικό βιβλίο. Μη σας τρομάξει το μέγεθος, η ηλικία, ή ό,τι άλλο σας φοβίζει από ένα βικτωριανό βιβλίο (π.χ. γλαφυρές περιγραφές).
Πάρτε το και διαβάστε το. Θα με θυμηθείτε. Θα το απολαύσετε. Καλές αναγνώσεις!
Βαθμολογία: 9,5/10

The Girl on the Train

Το Κοριτσ(άκ)ι με τα σπίρτα, Το Κορίτσι που εξαφανίστηκε, το Κορίτσι του τρένου, Το κορίτσι που διψούσε για εκδίκηση, το Κορίτσι του Μάη.
Γέμισε ο τόπος κορίτσια που κατοικούν ως επί το πλείστον σε βιβλία θρίλερ/μυστηρίου/αστυνομικά. 21840310

Disclaimer: που βαριέμαι να το λέω κάθε φορά…
Στις τοπ10 αγαπημένες μου ταινίες υπάρχουν αρκετές που είναι θρίλερ/μυστηρίου/αστυνομικές όπως Basic Instinct, Seven, The Ninth Gate, κουλουπού.
Τις είδα άπειρες φορές. Απλά με τα βιβλία δεν το ‘χω.
Λόγω του ότι είναι άλλο μέσο, άλλο είδος τέχνης από τον κινηματογράφο, και προτιμώ κυρίως διαφορετικά πράγματα πιο literary fiction (κουλτουριάρικα).
Το αντίθετο γίνεται με τις ταινίες, παρόλο που προτιμώ κουλτουριάρικα βιβλία (μεταμοντερνισμός, πειραματική γραφή), ταινίες αυτού του είδους βαριέμαι.
Προτιμώ όπως είπα θρίλερ, μπουνίδι (Σβαρτσενέγκερ) κλπ.
Αυτός είμαι τι να κάνουμε, ας με αντέξετε.

Και μετά απ’ όλο αυτό το γκουμουτσοdisclaimer θα μιλήσω για το βιβλίο.
Παρόλο που ένιωσα ευχαρίστηση με το τέλος-κάθαρση, παρόλο που είχα αγωνία να μάθω τι στο καλό συμβαίνει με αποτέλεσμα να διαβάζω γρήγορα, και παρόλο που η γραφή είναι αρκετά καλή,
δεν συνδέθηκα με τους ήρωες, τους βρήκα όλους αξιολύπητους, αχώνευτους, εκνευριστικούς (άσχετα με το αν ήθελε ή όχι να τους φτιάξει έτσι η συγγραφέας εγώ τους βαρέθηκα)

Το τέλος-κάθαρση ήρθε με δύο μορφές. Πρώτο, η κύρια κάθαρση που δικαιώνει τους ήρωες, και δεύτερο η κάθαρση που ένιωσα τελειώνοντας αυτό το βιβλίο, το οποίο το πήρα βασικά μόνο και μόνο γιατί το βρήκα σε παζαράκι βιβλίου στην ιδανική τιμή των €2.50 με σκληρόδετο εξώφυλλο.
Το είδα ως ευκαιρία να μάθω προς τι όλος αυτός ο ντόρος.
Έμαθα. Ευχαριστήθηκα. Αλλά μέχρι εδώ. Επόμενο βιβλίο τέτοιου είδους το 2019.
Καλά διαβάσματα!
Βαθμολογία: 7/10

Μπρίσινγκρ

Σουβλίσαμε και τα αρνιά, τα φάγαμε, τα χωνέψαμε, τα χεσ… και σχεδόν πάει κι ο μισός Απρίλης και πλησιάζει στο τέλος του όπου και θα πάρω για τέταρτη και τελευταία φορά βιβλίο του Παολίνι και θα μάθω επιτέλους πώς τελειώνει η ιστορία που άφησα ατέλειωτη από το 2010 και δεν συνέχισα όταν πήρα το τέταρτο βιβλίο δώρο το 2014.12245450

Όπως και με το προηγούμενο εδώ υπάρχει ξανά βελτίωση στη γραφή και στην ιστορία, εμβαθύνεται περισσότερο το ιστορικό υπόβαθρο της Αλαγαισίας, οι ήρωες είναι πιο καλά σμιλευμένοι πλέον και η ιστορία έχει πάρει μια τελική και άγρια τροπή.

Ήταν αργό βιβλίο να πω την αλήθεια αλλά δεν με κούρασε. Μόνο τρία σημεία βρήκα βαρετά.
1) 10-14 σελίδες ανάλυσης και περιγραφής σπαθιών, πελέκων, ξιφών, σπαθῶν κι εγώ παθών σε όλη αυτή την περιγραφή
2) 10-14 σελίδες ανάλυσης και περιγραφής της πολιτικής και οργανωτικής ιστορίας των νάνων, λες και παρακολουθούσα ντιπέιτ υποψηφίων βουλευτών. δε χόρρορ!
3) 10-14 σελίδες ανάλυσης και περιγραφής της τέχνης της ξιφοποιίας με αποτέλεσμα να μπορώ πλέον μόνος μου να φτιάξω μια σπάθα διακοσμημένη με στριφογυριστούς δράκους  στη λαβή.

Σε λίγες μέρες θα ξαναμπώ στον κόσμο του Έραγκον για μια τελευταία φορά, μέχρι τότε: Είθε τα ξίφη σας και τα μυαλά σας να παραμείνουν κοφτερά.

Βαθμολογία: 8/10

Υστερόγραφο: Το 1ο βιβλίο πήρε ένα 6/10, το δεύτερο ένα 7/10, το τρίτο ένα 8/10, για να δούμε το τέταρτο πόσα θα πάρει.

Η τετραλογία των καιρών

Ο Συγγραφέας

Ο Γιώργος Φιλίππου Πιερίδης, ήταν κύπριος συγγραφέας που γεννήθηκε το 1904 στο χωριό Δάλι και πέθανε το 1999.
Ο αδερφός του επίσης στο χώρο των γραμμάτων ήταν ο Θεοδόσης Πιερίδης, ο ποιητής που έγραψε το επικό ποίημα Κυπριακή Συμφωνία με τους πολύ γνωστούς του στίχους που μελοποιήθηκαν:
                                 Λογαριάσατε λάθος, με το νου σας εμπόροι
Δεν μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη

 

p-txt-4

 

Ο Γ. Φιλίππου Πιερίδης μεγάλωσε και έζησε αρκετά χρόνια στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και επιστρέφοντας στην Κύπρο το 1946, διετέλεσε διευθυντής της Δημοτικής Βιβλιοθήκης και Πινακοθήκης Αμμοχώστου (1954-1971)
Το 1982 τιμήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας Κύπρου με το βραβείο συνολικής προσφοράς στην κυπριακή λογοτεχνία.
Μετέφρασε έργα ευρωπαϊκής λογοτεχνίας και αρθρογράφησε σε εφημερίδες και περιοδικά καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του

Έργα του το μυθιστόρημα Βαμβακάδες (Αλεξάνδρεια 1945)
Οι συλλογές διηγημάτων:
• Διηγήματα από τη Μέση Ανατολή. (Κύπρος, 1949)
• Σκληροί καιροί. (Αθήνα, 1963)
• Ασάλευτοι καιροί· Διηγήματα από την άλλη Κύπρο. (Αθήνα, 1966)
• Ο καιρός των ολβίων· Διηγήματα από την προτελευταία Κύπρο. (Αθήνα, 1975)
• Ο καιρός της δοκιμασίας. (Θεσσαλονίκη, 1978)
• Μνήμες και ιστορίες από την Αίγυπτο (Θεσσαλονίκη, 1986)
• Ο καλός πολίτης και οι άλλοι (Αθήνα, 1993)

35084219

Η Τετραλογία Των Καιρών
Οι 4 συλλογές του, Ασάλευτοι καιροί, Σκληροί καιροί, Ο καιρός των ολβίων, και ο καιρός της δοκιμασίας συμπεριλαμβάνονται μαζί με 3 μέχρι πρότινος ανέκδοτα διηγήματα.
Με άλλα λόγια αυτό το βιβλίο περιλαμβάνει τουλάχιστο το ένα τρίτο της εργογραφίας του συγγραφέα.

Η πρώτη συλλογή· Ασάλευτοι καιροί (1966), λαμβάνει χώρα τέλη δεκαετίας του 40 με αρχές δεκαετίας του 50 και όπως το λέει και ο τίτλος οι καιροί ήταν ασάλευτοι, πριν να ξεσηκωθεί ο κόσμος εναντίων των αποικιοκρατών Εγγλέζων.
Οι 8 ιστορίες έχουν νατουραλιστικό χαραχτήρα. Η υπόθεση δεν μας ενδιαφέρει, αν υπάρχει. Βλέπουμε φωτογραφικές λεπτομέρειες πλούσιων και ευκατάστατων, ακόμη και φτωχών ανθρώπων.
Ένα κόσμημα για προίκα, ένας τσιγκούνης μανάβης, μια Ιταλίδα στα όνειρα ενός νεαρού.
Αγαπημένο μου ήταν το τελευταίο διήγημα· Ο Αγώνας του Κωνσταντή, όπου σαν μεγαλύτερος σε ηλικία εργάτης κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του αν δεν συμβαδίζει με το ρυθμό στο τσάπισμα με τους νεότερους. Έτσι βλέπουμε τον Γολγοθά που ανεβαίνει για να κρατηθεί στον αγώνα του μεροκάματου.

Η δεύτερη συλλογή· Σκληροί καιροί (1963) διαδραματίζεται κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-1959. Και όντως εδώ οι καιροί και οι εικόνες σκληρές. Ένας άνθρωπος λιθοβολείται μέχρι θανάτου διότι υπήρχαν υποψίες ότι ήταν προδότης, ένας άριστος μαθητής, μοναχογιός, πεθαίνει απ’ τα πυρά των Εγγλέζων και τώρα μάνα και κύρης μένουν μόνοι.

Η τρίτη συλλογή· Ο καιρός των ολβίων (1975) διαδραματίζεται στο σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ 1960-1973 όπου η Κύπρος ήταν ανεξάρτητο κράτος, αδιαίρετο. Εδώ βλέπουμε ένα νέο κράτος να δημιουργείται, όπου άλλοι ξενιτεύονται, άλλοι επιστρέφουν για μια δουλειά στη νεοσύστατη κυβέρνηση, νεόπλουτοι Λευκωσιάτες παραχωρούν βραδιές κοκτέιλ στα νεοκλασικά τους.
Γενικά υπάρχει πάλι μια ολβιότης, μια ευμάρεια. Μια φαινομενική (επιφανειακή) ειρήνη.

Η τέταρτη συλλογή· Ο καιρός της δοκιμασίας (1978) διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια και μετά την τουρκική εισβολή τον Ιούλιο του 1974.
Αγαπημένο αυτής της συλλογής ήταν το Αλλοφροσύνη όπου το Νοέμβρη του 1974 μια γυναίκα στέκεται στη μέση του δρόμου περιμένοντας ταξί για την Αμμόχωστο.
«Δεν έχει πια ταξί για την Αμμόχωστο κυρά μου»
Πώς δεν έχει, από ‘δω πήρα τόσες φορές ταξί. Πρέπει να πάω σπίτι μου άνθρωπέ μου.
Πώς θες να πάω με τα πόδια;»
Ένα διήγημα μόλις 3 σελίδες που όμως περιγράφει με ακρίβεια το δράμα της Κύπρου και τις πληγές που άφησε η ειρηνευτική επιχείρηση Αττίλας, πληγές στο χώμα, στο μυαλό και στο σώμα. Πληγές στα χωριά, στα βουνά, στ’ ακρογιάλια.

Το Επίμετρο περιλαμβάνει 3 διηγήματα της συλλογής Ασάλευτοι καιροί που δεν συμπεριλήφθηκαν στην αρχική έκδοση.

Αυτό το βιβλίο μου έδειξε 4 διαφορετικές περιόδους της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας, μέσα από τα μάτια ανθρώπων που είτε ζούσαν άνετα εν καιρώ ειρήνης, ή κυνηγημένοι εν καιρώ πολέμου, ή μεροκαματιάριδες που δεν είχαν από τον ήλιο μοίρα, είτε εν καιρώ ειρήνης, είτε εν καιρώ πολέμου.
Άλλος ένας μέχρι πρότινος άγνωστός μου κύπριος συγγραφέας ανακαλύφθηκε από τη βιβλιοφιλική μου σκαπάνη.

Καλές Αναγνώσεις!
Βαθμολογία: 8/10